บทที่ 716 เจ้าวาดเสร็จตั้งนานแล้ว

ไป๋ชิงหลิงนั่งอยู่ใต้ต้นแพร์และวาดภาพให้เด็กทั้งสอง หรงเยี่ยกลับมาพอดี แต่เขาทนไม่ได้ที่จะทำลายฉากๆนี้ ดังนั้นเขาจึงยืนดูข้างนอกเงียบๆ

ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ครอบครัวสี่คนดูเหมือนภาพวาดภาพหนึ่ง และไม่มีใครกล้าที่จะเข้าไปรบกวน

ภาพวาดในมือของไป๋ชิงหลิงก็วาดเสร็จแล้วเช่นกัน

เธอวาดของเธอเป็นภาพวาดเสมือนจริง

แม่นมซั่งเข้ามาดูและพูดด้วยความประหลาดใจ: “นี่มันเหมือนกับองค์หญิงน้อยและซื่อจื่อมากๆเลย”

“ท่านแม่ เสร็จหรือยัง พวกเราขอดูหน่อยได้ไหม”

ไป๋ชิงหลิงยิ้มและพยักหน้า

เด็กทั้งสองคนวิ่งไปหาเธอและดูภาพที่เธอวาดด้วยสายตาที่จริงจัง ตัวละครและพื้นหลังในภาพวาดเต็มไปด้วยความสมจริง

เด็กๆ อุทานพร้อมกัน: "นี่มัน เหมือนมากเลย"

“ดอกไม้บนศีรษะของข้าก็ถูกทาสีเช่นกัน เช่นเดียวกับเครื่องประดับบนเอวของพี่ชายของข้า”ไป๋ชงเซิงชี้ไปที่ผ้าโพกศีรษะและจี้หยกในภาพวาด

หรงจิ่งหลินค้นพบสิ่งแปลกใหม่อีกแล้ว เขาจึงกล่าวว่า: "ข้าเองก็อยากเรียนวาดเช่นนี้ เสด็จแม่สอนข้าหน่อย สิ่งนี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากภาพวาดที่เสด็จพ่อวาด"

“ภาพวาดของเสด็จพ่อไม่สวยเท่าของท่านแม่” หลังจากที่ไป๋ชงเซิงพูดจบ ก็มีเสียงไอเล็กดังมาจากด้านนอก

ทุกคนที่อยู่ที่ลานบ้านหันไปมองด้านนอกพร้อมกัน

หรงเยี่ยเดินเข้ามาจากด้านนอกประตู โดยเอามือไพล่หลังแล้วพูดว่า "จะให้ข้าดูภาพที่พระชายาวาดสักหน่อยได้ไหม"

“ได้สิ” ไป๋ชิงหลิงหันภาพและกางออกให้เขาเห็น

ภาพๆนั้นทำให้หรงเยี่ยประหลาดใจมาก

ไป๋ชิงหลิงก้มศีรษะลง ชี้ไปที่ช่องว่างบนภาพแล้วพูดว่า: “ข้าทิ้งที่ว่างไว้ให้เจ้าแล้ว หรือให้ข้าเพิ่มเจ้าลงไปเลยดีไหม?”

“เจ้าอยากวาดรูปข้างั้นเหรอ”

"ได้ไหมหล่ะ?"

"ได้แน่นอน"

เขาไม่เคยเห็นไป๋ชิงหลิงดูสบายใจและสง่างามขนาดนี้มาก่อน นอกจากนี้ ทุกคนยังกังวลมากในทุกวันนี้ ทันใดนั้นเมื่อเห็นเธอแบบนี้ เขาก็มีความสุขขึ้นมาตามธรรมชาติและเต็มใจที่จะใช้เวลากับเธอและลูกๆ

นี่เป็นเพียงการวางตัวเท่านั้น แต่ทำให้หรงเยี่ยดูสะดุดตามาก

ไป๋ชิงหลิงขอให้เขายิ้มไว้ตลอดเวลา

ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำแอบรู้สึกมีความสุข เมื่อเห็นว่ารอยยิ้มของเขาดูแย่ยิ่งกว่าการร้องไห้เสียอีก

นายท่านผู้ชาญฉลาดและยิ่งใหญ่ของพวกเขาในที่สุดก็มีวันนี้จริงๆ

“พระชายา”

“เจ้าอย่าเพิ่งพูดอะไร” ไป๋ชิงหลิงขัดจังหวะเขาอย่างรวดเร็ว เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา และขมวดคิ้ว: “ทำไมเจ้าจึงทำหน้าแบบนั้นอีกแล้วล่ะ”

“ข้ายิ้มจนเหนื่อยแล้ว” หรงเยี่ยยกมือขึ้นแล้วบีบแก้มตัวเอง

ไป๋ชิงหลิง จ้องมองเขาด้วยความโกรธ: "ถ้าภาพวาดนั้นน่าเกลียดหรือดูไม่เหมือน ก็ไม่ใช่ความผิดของข้าแล้วนะ"

“มันต้องเป็นแสดงท่าทางเดิมตลอดเวลาเลยเหรอ?” หรงเยี่ยถาม

“ใช่ การแสดงออกที่แตกต่างกันมีวิธีการวาดภาพที่แตกต่างกัน การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยจะทำให้ภาพวาดทั้งหมดเสียหาย ฝ่าบาท เอาจริงเอาจังหน่อยเถอะ”ไป๋ชิงหลิงพูด

แม่นมซั่งเม้มริมฝีปากของเธอแล้วยิ้ม ไป๋ชิงหลิงมองดูเธอแล้วชี้ไปที่เธอและพูดว่า: “ดูสิ ยิ้มเหมือนที่แม่นมซั่งยิ้ม สวยมากขนาดไหน ตอนอยู่ต่อหน้าข้ายังจะทำหน้าแบบนี้อีก หรือเจ้าอยากบอกข้าว่าเจ้าเห็นข้าแล้วเจ้ายิ้มไม่ออกเหรอ?”

หรงเยี่ยพูดอย่างตะลึง: “เจ้าพูดไปถึงไหนแล้ว? ข้าจะยิ้มได้ก็ต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้า ข้าแค่ยิ้มก็จบแล้วไม่ใช่หรือไง”

หลังจากพูดอย่างนั้น ริมฝีปากบางๆของเขาก็เปิดขึ้นอีกครั้ง

ไป๋ชิงหลิงหัวเราะเบา ๆ และมองลงไปที่ภาพวาดในมือของเธอ ที่จริงเธอได้วาดรูปร่างของเขาคร่าวๆแล้ว แต่เธอแค่อยากจะมองเขาเงียบ ๆ แบบนี้

เพราะในเวลานี้เท่านั้น ที่เขาได้เป็นตัวของตัวเอง

หลังจากผ่านไปนานโดยไม่ทราบสาเหตุ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เธอก็พบว่าชายคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว

เธอดูตกตะลึงมาก และเงยหน้าขึ้นมองเขา ปิดภาพนั้นโดยไม่รู้ตัวแล้วพูดว่า "เจ้ามาที่นี่ทำไม?"

“เจ้าวาดมันเสร็จตั้งนานแล้ว!”