บทที่ 735 ในโลกนี้ไม่มีพระชายาหรงอีกต่อไปแล้ว

หยางสวี่อี้พูดออกมาอีกว่า “หากเขารักเจ้า เขาคงไม่ปล่อยให้เจ้าต้องอับอายเช่นนี้ แม้แต่ผู้หญิงคนเดียวกับลูกยังดูแลให้ดีไม่ได้ คนอย่างเขา......”

“หุบปากเดี๋ยวนี้!” ไป๋ชิงหลิงตวาดออกมา “เจ้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น ข้าไม่ยอมปล่อยให้เจ้าใส่ร้ายเขาต่อหน้าข้า”

นางรู้ว่าเขาตกอยู่ภายใต้สถานการณ์ที่ทำอะไรไม่ได้ ไม่มีอิสระ ตอนแรกเขาตัวคนเดียว จึงไม่เกรงกลัวต่ออำนาจจักรพรรดิ แต่เวลานางเขามีนางและลูกเข้ามาเกี่ยวข้อง

นางรู้ว่าเขาลำบากมากเพียงใด......

ไป๋ชิงหลิงพยายามพูดเพื่อปลอบโยนตัวเอง ทำความเข้าใจกับหรงเยี่ย แต่สุดท้ายนางก็ทำได้เพียงแต่ปลอบโยนตัวเอง ไม่สามารถปลอบโยนผู้อื่นได้

ในสายตาของทุกคน เวลานี้นางไป๋ชิงหลิง ได้ตกมาลงจากแท่นบูชาแล้ว

นางมีมารดาที่เป็นฆาตกร นางไม่เหมาะที่จะเป็นภรรยาของอ๋องหรง และไม่คู่ควรที่จะอยู่เคียงข้างของเขาเสียด้วยซ้ำ

นางทำได้เพียงแอบใช้ชีวิตอยู่ใต้เงาหลังของหรงเยี่ยเท่านั้น

คำพูดของหยางสวี่อี้ได้ฉีกกระชากความจริงทั้งหมด ทำให้นางไม่อาจยอมรับความจริงเหล่านั้นได้อีกต่อไป......

ดังนั้นนางถึงต้องหนีมาถึงที่นี่

และในตอนนั้น หยางสวี่อี้ไม่เปิดโอกาสให้นางได้หลบหนีอีกต่อไป เขาก้าวเข้ามาหานางทีละก้าว พูดด้วยน้ำเสียงอันคมชัด “เหตุใดเจ้าถึงต้องเดินทางมายังเฟิงซานเพื่อตระกูลกู้ หรือหนีมาที่นี่เพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเจ้ากับแคว้นหรง”

“เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า!” ดวงตาของไป๋ชิงหลิงแดงก่ำ

“จะไม่เกี่ยวได้อย่างไร” หยางสวี่อี้จ้องมาที่ดวงตาทั้งสองข้างของนาง พูดออกมาอย่างจริงจัง “ข้าพยายามอย่างหนักเพื่อจะช่วยเจ้ากลับมา ไม่ใช่ปล่อยให้เจ้าถูกผู้อื่นเหยียดหยามเช่นนี้ ข้าจับมือเดินไปพร้อมกับเจ้าด้วยความรัก คนพวกนั้นเห็นเจ้าเป็นแค่แมลง ชีวิตของเจ้าอยู่ในกำมือของจักรพรรดิเฒ่า หรงเยี่ยนั่นก็เป็นได้แค่คนขี้แพ้......”

“หุบปากเดี๋ยวนี้ ข้าบอกให้หุบปาก!” ไป๋ชิงหลิงโยนถ้วยแกงร้อนในมือของนางทิ้ง จากนั้นนำมือทั้งสองข้างมาปิดหูของตนเองแล้วกรีดร้องออกมา

อิงเหลียนรีบเข้ามาด้านหน้าของไป๋ชิงหลิง จากนั้นกล่าวออกมาด้วยความโกรธ “จักรพรรดิเฉิน เจ้าอย่ามาดูถูกนายท่านของข้า”

หยางสวี่อี้เห็นไป๋ชิงหลิงทรุดตัวลงกับพื้นอย่างไร้การควบคุม เขาก็ไม่สามารถยั่วยุนางได้อีกต่อไป

ทัศนคติของเขาค่อย ๆ อ่อนลง จากนั้นก็กลับมาเป็นเหมือนปกติ “ตระกูลกู้เป็นตระกูลที่มีคุณูปการสูง หลายคนในตระกูลกู้รับใช้จักรพรรดิมาเนิ่นนาน ภักดีจนสุดชีวิต ใต้หล้าล้วนแต่เลื่อมใสในตระกูลกู้ ในสายตาของราษฎร มันก็เหมือนกับการมีอยู่ของพระเจ้า รูปปั้นเทพเจ้าแห่งสงครามบรรพบุรุษของตระกูลกู้สามารถพบเจอได้ทุกที่ มีอิทธิพลและอำนาจอันยิ่งใหญ่ หากเจ้าต้องการไถ่ตัวพ่อและแม่ของเจ้ามาจากมือของจักรพรรดิเหยา เจ้าก็ต้องเริ่มจากการเป็นลูกน้องของตระกูลกู้ หาวัตถุดิบในการทำยา และช่วยเหลือสมาชิกของตระกูลกู้หลายสิบคน ด้วยการกระทำเช่นนั้น คนทั่วทั้งใต้หล้าจะต้องจดจำการกระทำของเจ้า ถึงเวลานั้น เมื่อมีตระกูลกู้คอยออกหน้าให้ เจ้าก็สามารถปกป้องพ่อแม่ของเจ้าได้”

พูดจบเขาก็หยิบเสื้อคลุมออกมาจากมือของทหารองครักษ์ที่อยู่ด้านหลัง จากนั้นวางมันลงบนพื้น “ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่เนินเขาเฟิงซานเป็นเวลาสองวัน หากเจ้าไตร่ตรองดีแล้ว เจ้าก็สวมเสื้อคลุมตัวนี้มาหาข้า เพียงแค่สามวันข้าก็จะปล่อยให้เจ้ากลับไปยังแคว้นหรง”

“ข้าไม่มีวันไปหาเจ้า เจ้าเก็บมันกลับคืนไปเสียเถอะ” ไป๋ชิงหลิงจ้องเขม็งไปที่อีกฝ่ายด้วยดวงตาอันแดงก่ำ

หยางสวี่อี้มองมาที่นางอย่างลึกซึ้ง “อย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจ หากไม่มีข้า เจ้าไม่มีทางหาของสามสิ่งนั้นพบเป็นแน่”

พูดจบเขาก็หันหลังและเดินกลับเข้าไปในป่า หลังจากนั้นไม่นาน เสียงฝีเท้าที่ดังอยู่ก็หายไป

หลังจากหยางสวี่อี้เดินออกไปแล้ว ไป๋ชิงหลิงนั่งลงบนพื้นทันที จับเข่าทั้งสองข้างของตนเองอย่างไร้เรี่ยวแรง ก้มหน้าและร่ำไห้ออกมา......

เหล่าทหารองครักษ์เหยี่ยวดำที่คอยปกป้องนางไม่เคยเห็นนางเป็นเช่นนี้มาก่อน และพวกเขาก็ไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่นายหญิงของพวกเขาแสดงด้านที่อ่อนแอที่สุดออกมาให้พวกเขาได้เห็น

พวกเขาภักดีต่อหรงเยี่ย แต่เวลานี้พวกเขาก็รู้สึกสงสารไป๋ชิงหลิง......

อิงเหลียนคุกเข่าลงพร้อมกล่าวว่า “พระชายา......”

“ท่านอ๋องหรงเป็นองค์รัชทายาท บนโลกใบนี้......ไม่มีพระชายาอ๋องหรงอีกต่อไปแล้ว!”

สุดท้ายนางก็ต้องยอมรับความจริงกับเรื่องราวทั้งหมด

ไป๋ชิงหลิงลุกขึ้นมาจากพื้น นางเดินตรงไปยังทะเลสาบ

ในตอนที่เดินมาถึงทะเลสาบ นางนั่งยอง ๆ ลงไปพร้อมกับก้มหน้ามองทะเลสาบ

ใบหน้าของนางสะท้อนให้เห็นบนผืนน้ำในทะเลสาบ

ร่องรอยบนใบหน้าของนางก่อนหน้านี้จางหายไปหมดแล้ว ใบหน้าของนางยังคงงดงาม แต่ยังสัมผัสได้ถึงความผันผวนเล็กน้อย แก้มทั้งสองข้างยังคงเป็นสีแดงและบวมจากความหนาวเย็นที่กัดกิน รอยแดงดังกล่าวไม่เพียงไม่ส่งผลต่อความงดงามของนางเท่านั้น แต่มันยังเป็นเหมือนเครื่องแต่งหน้าที่เสริมความงามของนางขึ้นไปอีกขั้น

มือที่ซ่อนอยู่ในเสื้อคลุมค่อย ๆ ยืดออกมา เอื้อมมือลงไปในทะเลสาบ

อิงเหลียนห้ามนางเอาไว้ “พระชายา ทะเลสาบนี้เย็นมาก”

นิ้วของไป๋ชิงหลิงเพิ่งแตะทะเลสาบ