บทที่ 738 เจ้าเมืองแห่งแคว้นเฉิน

ด้วยเหตุนี้เอง ที่หยางสวี่อี้รู้สึกเสียใจ และเศร้า...

ในช่วงห้าปีนั้น เขาคิดว่านางจะอยู่ในที่ที่นางอยู่ตลอดไป ดังนั้น เขาจึงวางแผนอนาคตสำหรับตัวเอง ตอนนี้ เขาต้องการชดเชยให้นาง และชดเชยห้าปีที่ควรเป็นของพวกเขาทั้งสอง

เขาขยับมือ ทันใดนั้นกอดนางไว้ในอ้อมแขนของเขา และควบคุมร่างเล็กของนางไว้ในอ้อมแขนอันกว้างใหญ่ของเขา

ไป๋ชิงหลิงไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะต่อสู้ดิ้นรน

คางของนางวางอยู่บนแขนของเขา พิงหยางสวี่อี้โดยไม่เคลื่อนไหว แต่จิตใจของนางก็สงบผิดปกติ...

เขากอดนางอยู่นาน จนเขาไม่ยอมปล่อย โดยหวังว่าเวลานั้นจะหยุดลง

การต่อต้านของไป๋ชิงหลิงต่อหยางสวี่อี้ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง และนาง... ไม่ต้องการเผชิญหน้ากับเขาแบบตัวต่อตัว

"ข้าต้องการยา"

นางต้องการให้คำอธิบายแก่อวิ๋นเซียงอวิ๋นเยว่

นางต้องการปกป้องคนที่นางต้องการปกป้อง และนางต้องการพลังของตระกูลกู้

หยางสวี่อี้กล่าวว่า "เอาล่ะ ข้าจะให้เจ้า!"

เขาปล่อยนาง และเมื่อเขาหันกลับมา เขาพูดกับคนรับใช้ในวังที่อยู่ข้างหลังเขาว่า "จู่ ๆ ฮองเฮาไม่สบาย และไม่สะดวกที่จะรับตำแหน่ง พิธีรับตำแหน่งฮองเฮานี้จะถูกยกเลิกไปก่อน!"

ไป๋ชิงหลิงสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นหันกลับมามองเขา...

นางคิดว่าเขาจะทำเรื่องตลกนี้อย่างดื้อรั้น

นี่คือทางเลือกที่ดีที่สุด

ในเวลานี้ หยางสวี่อี้มองย้อนกลับไปที่นาง วางฝ่ามือของเขาไว้บนหูของไป๋ชิงหลิงอย่างเบามือ และถอดผ้าคลุมหน้าของนางออก

ไป๋ชิงหลิงถอยหลังหนึ่งก้าว ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความตื่นตัว

ทันทีที่นางล่าถอย หยางสวี่อี้ดึงผ้าคลุมของนางออก

เขามองไปที่ผ้าคลุมหน้าของนาง แล้วหัวเราะเบา ๆ "พอแล้ว!"

"ข้าจะขอให้คนเตรียมเสื้อผ้าลำลองให้แก่เจ้า หลังจากที่เจ้าเปลี่ยนชุดเหล่านี้แล้ว ข้าจะส่งเจ้าออกไปจากพระราชวังแคว้นเฉิน"

หลังจากพูดอย่างนั้น หยางสวี่อี้กระชับผ้าคลุมหน้าของนาง แล้วหันหลังกลับ และเดินออกไป

ไป๋ชิงหลิงตัวสั่น รีบตามเขาไป และคว้าแขนเสื้อของหยางสวี่อี้ "หยางสวี่อี้..."

เขาหยุดฝีเท้า แล้วนางชนเข้ากับมือและแขนของเขาอย่างจัง หยางสวี่อี้ช่วยพยุงนางโดยไม่รู้ตัว โดยรู้ว่าทำไมนางถึงอยากติดตามเขามาก

"ข้าจะเตรียมยา ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่มีวันผิดสัญญา"

"หลังจากครบสามวัน เจ้าค่อยให้ข้าออกจากวัง" นางมาที่นี่เพียงครึ่งวัน ด้วยนิสัยของหยางสวี่อี้ นางจะทำเรื่องที่ขาดทุนได้อย่างไร

หยางสวี่อี้ยิ้ม "ข้าบอกแล้วว่าจะไม่ทำให้เจ้าลำบากใจ"

เขาค่อย ๆ ดึงแขนเสื้อออกจากมือของนาง หันกลับมา ก้าวข้ามธรณีประตู และปิดประตูวังให้นางด้วยตนเอง

ไม่นานนัก สาวใช้ก็นำเสื้อผ้าลำลองมาด้วย

สไตล์และสีของเสื้อผ้านั้นถูกสร้างขึ้นตามความต้องการของนาง หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงเปลี่ยนจากเสื้อคลุมฟีนิกซ์ที่ยุ่งยาก นางเดินตามผู้ดูแลในวัง และออกจากวังไป

ยามเดินไปข้างหน้า แล้วพูดว่า "ฮองเฮา จักรพรรดิขอให้พระองค์รอที่ประตูพระราชวัง"

"อย่าเรียกข้าว่าฮองเฮา ข้าไม่ใช่ฮองเฮาแห่งแคว้นเฉินของเจ้า"

ยามไร้ซึ่งการแสดงออกทางหน้า และไม่ตอบสนองต่อคำพูดของนาง

หยางสวี่อี้เป็นจักรพรรดิของแคว้นเฉิน และสิ่งที่เขาพูดก็คืออำนาจสูงสุด

ไป๋ชิงหลิงติดตามยามออกจากพระราชวังเฉิน และมาถึงประตูพระราชวัง

เหล่าทหารองครักษ์เหยี่ยวดำอยู่ที่ทางตันนอกประตูพระราชวังตลอดทั้งคืน เมื่ออิงเหลียนเห็นนางออกมา เขาจึงรีบวิ่งเข้าไปถาม "พระชายา"

"ข้าสบายดี เจ้าไม่ต้องกังวล" ไป๋ชิงหลิงกล่าว

หลังจากนั้นไม่นานหยางสวี่อี้จึงเดินออกไปจากที่นั่น เขาไม่นำยามเป็นจำนวนมาก แต่นำมาเพียงสองคนเท่านั้น

เมื่อทหารองครักษ์เหยี่ยวดำเห็นหยางสวี่อี้ พวกเขารู้สึกราวกับว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม และปกป้องไป๋ชิงหลิงที่อยู่ข้างหลังพวกเขา

หยางสวี่อี้หยุดอยู่ตรงหน้าอิงเหลียน แต่สายตาของเขาจ้องมองไปที่ไป๋ชิงหลิง ซึ่งได้รับการปกป้องโดยทหารองครักษ์เหยี่ยวดำ

เขายื่นมือออกจากเสื้อคลุม ถือกล่องไม้ขนาดเท่าฝ่ามือ แล้วพูดว่า "นี่คือยา"

ไป๋ชิงหลิงกล่าวว่า "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของทหารองครักษ์เหยี่ยวดำ"

หยางสวี่อี้ไม่ได้ทำให้นางลำบากใจ เขายื่นกล่องยาให้อิงเหลียน หลังจากที่อิงเหลียนรับไป เขากลับไปหาไป๋ชิงหลิง และยื่นกล่องไม้ให้ไป๋ชิงหลิง