บทที่ 740 นางมีแม่เลี้ยงเพิ่มมาอีกหนึ่งคน

"เซิงเอ๋อร์..." ไป๋ชิงหลิงร้องเรียก

ไป๋ชงเซิงเงยหน้าขึ้นมองนางทันที "เสด็จแม่ ข้าควรทำอย่างไรเมื่อข้ากลับไป ไม่มีท่านอยู่ที่นั่น ไม่มีเสด็จพ่อ และมีผู้หญิงคนหนึ่งมาที่ตำหนักของท่านทุก ๆ สองวัน โดยอ้างว่าเป็นเสด็จแม่อีกคนของข้า นางยังต้องการรับช่วงต่องานของท่าน และดูแลหรงจิ่งหลินและข้าด้วย ข้าเกลียดผู้คนในตำหนัก"

"แต่เจ้าต้องกลับไป" ไป๋ชิงหลิงพูดด้วยใบหน้าจริงจัง

ไป๋ชงเซิงกลัวว่านางเข้มงวดมาก นางถอยไปหนึ่งก้าว แล้วถามอย่างเสียใจ "ถ้าอย่างนั้น... เสด็จแม่จะกลับไปที่ตำหนักตงหรือไม่?"

"ใช่!" ไป๋ชิงหลิงวางมือบนไหล่ของไป๋ชงเซิง และบอกนางอย่างจริงจังและเคร่งขรึม "ข้าจะกลับไป และนำทุกสิ่งที่เป็นของพวกเรากลับมา"

"จริงหรือ? รวมถึงเสด็จพ่อด้วยหรือไม่?" ไป๋ชงเซิงถามอย่างไม่มั่นใจ

นับตั้งแต่เทศกาลโคมไฟ ไป๋ชงเซิงรู้สึกว่าพระราชวังเปลี่ยนไป

นางมีแม่เลี้ยงเพิ่ม

แต่เสด็จแม่ของนางกลายเป็นนางสนม

นางไม่มั่นใจ และต้องการขอความคิดเห็นจากจักรพรรดิเหยา แต่หรงจิ่งหลินห้ามตนไว้

นางทำได้เพียงอดทน และเป็นพรมเช็ดเท้า นางไม่อยากมีชีวิตแบบนี้จริง ๆ และอยากไปกับไป๋ชิงหลิง แต่ไป๋ชิงหลิงดูเหมือนจะหายตัวไป และไม่ปรากฏตัวเป็นเวลานาน

ช่วงเวลานี้ยากเกินไปสำหรับนาง

"อย่างนั้น จู่ ๆ เสด็จแม่จะหายไป และจะทิ้งเซิงเอ๋อร์และจิ่งหลินไว้ตามลำพังและไม่สนใจเสด็จพ่ออีกต่อไปหรือไม่?" ไป๋ชงเซิงถามอย่างระมัดระวัง

ไป๋ชิงหลิงรู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดของลูกน้อย

นางก้มลง และอุ้มเด็กทั้งสองไว้ในอ้อมแขนของนาง

การตัดสินใจทั้งหมดก่อนหน้านี้ พังทลายลงในขณะนี้

ใช่ นางจะเต็มใจทิ้งลูกสองคนไว้ข้างหลังได้อย่างไร

"ไม่ ไม่มีใครบอกพวกเจ้า ว่าเสด็จแม่ของพวกเจ้าไปไหนที่ผ่านมาหรือ?" ไป๋ชิงหลิงถามกลับ

"ไม่เลย" หรงจิ่งหลินพูด "เสด็จพ่อของข้าก็ไม่ได้บอกเราเช่นกัน เขาแค่บอกว่าจะพาเสด็จแม่กลับมา จากนั้น... ข้าก็ไม่ได้พบกับเสด็จพ่ออีกเลย"

"นานแค่ไหนแล้ว เขาออกไปเมื่อไหร่?"

"วันก่อนเทศกาลโคมไฟ!"

วันก่อนเทศกาลโคมไฟ นั่นไม่ได้หมายความว่าเขากำลังจะหนีจากการแต่งงานของเขาหรือ?

"เจ้าไม่ได้มาร่วมงานเทศกาลโคมไฟด้วยหรือ?" ไป๋ชิงหลิงถามกลับ

"ไม่ ผู้หญิงคนนั้นถูกพาไปที่ยังตำหนักตงด้วยรถม้า และเสด็จพ่อของข้าไม่เคยปรากฏตัวเลย" หรงจิ่งหลินกล่าว

เมฆดำที่ชั่งน้ำหนักหัวใจของไป๋ชิงหลิงได้สลายไป

นางแสดงรอยยิ้มที่หายไปนาน และพูดว่า "เซิงเอ๋อร์ เจ้าต้องการให้ข้ากลับไปที่ตำหนักตงหรือไม่"

"แน่นอน ข้าอยากเจอเสด็จแม่ทุกวัน ไม่อยากให้เสด็จแม่หายไปเช่นนี้อีก ข้ากลัว"

นางกอดทั้งสองไว้บนตัก เมื่อหงเหนียงเห็น จึงพูดอย่างกังวลว่า "พระชายา ท้องของพระองค์"

"มันไม่สำคัญ" ไป๋ชิงหลิงยิ้มอย่างมีอารมณ์ และพูดข้างหูของเด็กน้อยทั้งสอง "ถ้าอย่างนั้นก็ทำตามที่ข้าบอก หลังจากเข้าไปในวังแล้ว ก่อนอื่นให้บอกกับเสด็จปู่ของพวกเจ้าก่อนว่า พวกเจ้าทำผิดพลาดที่แอบย่องออกจากวังเป็นการส่วนตัว ยอมรับความผิดพลาดของพวกเจ้าดี ๆ แล้วบอกเขาอีกครั้งว่า ข้ากลับมาจากเฟิงซานแล้ว และพวกเจ้ามาพบข้า และข้าสามารถช่วยเขาแก้ปัญหาใหญ่ในจวนฉาง และช่วยตระกูลกู้ได้ ข้าหวังว่าจะสามารถเข้าไปในวัง เพื่อพบกับเสด็จปู่ของเจ้า และพูดคุยกับพระองค์แบบต่อหน้าได้"

หรงจิ่งหลินพยักหน้า

ไป๋ชงเซิงทำหน้ามุ่ย และไม่พูดอะไร

ไป๋ชิงหลิงปล่อยร่างของพวกเขา และเหลือบมองพวกเขาทั้งสอง "จากนั้นพวกเจ้ากลับไปที่ตำหนักตง และรอข้า ข้าจะไปที่นั่นเพื่อตามเจ้าไปที่ตำหนักตงในไม่ช้า"

"ตราบใดที่ข้าพูดเช่นนี้ เสด็จแม่จะเข้าตำหนักได้ใช่หรือไม่" ไป๋ชงเซิงถาม

หลานวานเออร์บอกนางว่า ตอนนี้แม่ของนางเป็นลูกสาวของขุนนางที่มีความผิด และไม่สามารถเข้าไปในตำหนักได้

นางมีสถานะที่สูงส่ง และไม่สามารถออกจากวังโดยลำพังได้ ในฐานะเลือดเนื้อของท่านอ๋อง ในอนาคต นางจะสั่งสอนพวกนางเป็นการส่วนตัวในฐานะแม่เลี้ยง

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ไป๋ชงเซิงจึงอยากจะหนีจากตำหนัก...

แต่สุดท้ายก็หนีออกมาได้ก็ต้องกลับมาอีกครั้ง

ไป๋ชงเซิงรู้สึกถึงความไม่เต็มใจนับร้อยในใจของนาง!