บทที่ 742 คารวะพระชายาองค์รัชทายาท

“เจ้า……” ทันใดนั้นจักรพรรดิเหยากระโดดขึ้นจากเก้าอี้

ไป๋ชิงหลิงเพิกเฉยต่อการกระทำของเขา และพูดต่อ “ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย หม่อมฉันไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับสิทธิของตำหนักตง หม่อมฉันเพียงอยากได้สิทธิการเลี้ยงดูของบุตรทั้งสองและบุตรที่อยู่ในท้องเพคะ พระชายาองค์รัชทายาทเคยถามเรื่องศาลาชิงหลิงกับหม่อมฉัน เพื่อยกเว้นจากกฎการคารวะพระชายาองค์รัชทายาททุกวัน ประการที่สอง ในอนาคตหากจักรพรรดิต้องการส่งนางสนมไปยังตำหนักตงขององค์รัชทายาท หม่อมฉันจะไม่เข้าไปยุ่ง ขัดขวาง หรือหยุดยั้ง สามารถจัดการได้โดยเปิดเผย และไม่จำเป็นต้องปิดบังเพคะ”

ส่วนองค์รัชทายาทจะยอมรับหรือไม่ นั่นก็เป็นเรื่องขององค์รัชทายาท

“ข้างต้นเป็นเงื่อนไขของหม่อมฉัน ไม่มีอะไรขาดหายไป ฝ่าบาทไม่จำเป็นต้องรีบปฏิเสธหม่อมฉัน พระองค์ลองคิดให้รอบคอบก่อนตัดสินใจ！” หลังจาก พูดแบบนี้ไป๋ชิงหลิงก็ลดตัวลงอีกครั้ง

ว่านฝู๋แอบเช็ดเหงื่อและชื่นชมในใจ “นางสนมไป๋กล้าหาญมาก นางไม่กลัวว่าจักรพรรดิจะฆ่านางด้วยคำพูดเพียงคำเดียว

แน่นอนว่า จักรพรรดิเหยาโกรธมากจนหน้าผากของเขาลุกเป็นไฟ

แต่เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ในภายหลัง ไป๋ชิงหลิงเพียงแค่ต้องการเพียงพลังและลูกเท่านั้น

หากนางช่วยตระกูลกู้ได้จริง ๆ มอบสิ่งเหล่านี้ให้กับนางก็สมเหตุสมผลแล้ว

ประการที่สอง การส่งทั้งตระกูลของติ้งเป่ยโหวไปยังดินแดนรกร้างนั้นเทียบเท่ากับการทำลายตนเอง

แล้วสิ่งนี้มันจะต่างอะไรกับความตายล่ะ

และเมื่อครู่เขาโกรธ ไม่ใช่เพราะนางต้องการมากเกินไป แต่เขาโกรธกับความวัดใจของไป๋ชิงหลิงนั้น

ความโกรธของเขาจะต้องผ่านมือนางไปในที่สุด ถึงจะแก้ไขปัญหาได้

เขาโกรธที่ครั้งนี้เขาพยายามอย่างหนักที่จะผลักนางออกไปจากองค์รัชทายาท แต่ทุกอย่างก็ไร้ประโยชน์

แต่โกรธก็คือโกรธ สิ่งสำคัญคือต้องแก้ไขปัญหา “ลุกขึ้น”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท” ไป๋ชิงหลิงยกกระโปรงของนางแล้วยืนขึ้น

จักรพรรดิเหยากล่าวว่า “กลับไปที่ผลิตยาตำหนักตงก่อน แล้วรอคำสั่งของข้า จำสิ่งที่เจ้าเพิ่งพูดไว้ หากเจ้าไม่สามารถช่วยคนในตระกูลกู้ได้ ข้าจะฆ่าเจ้าและสมาชิกในตระกูลไป๋เก้าชั่วโคตร”

“เพคะ”

“ออกไปซะ！” จักรพรรดิเหยาโยนป้ายผ่านทางให้นางเพื่อเข้าออกพระราชวัง ซึ่งถือเป็นการอนุญาตให้นางเข้าออกจากตำหนักตงได้อย่างอิสระ

หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงหยิบมันขึ้นมานางก็โค้งถวายบังคมอีกครั้ง ขอบพระทัยเพคะ

หลังจากขอบพระทัยแล้วก็ออกจากตำหนักเฉียนชิง

เมื่อไป๋ชิงหลิงก้าวเข้าไปในตำหนักตง หลานวานเออร์เพิ่งเดินออกจากจาวเฟิงหยวนของนางออกมา

ขบวนของนางยาวมาก ตามมาด้วยสาวใช้และขันทีในวังสองแถวที่มีคนประมาณยี่สิบสามสิบคน โดยมีแม่นมทั้งสองคนคอยประคองนางอยู่

นางได้ตนเองเป็นพระชายาองค์รัชทายาทได้เป็นอย่างดี

เมื่อหลานวานเออร์ยืนอยู่ตรงหน้านาง นางกำลังรอให้ไป๋ชิงหลิงคารวะนาง

ไป๋ชิงหลิงย่อเข่าเล็กน้อย “หม่อมฉันขอคารวะพระชายาองค์รัชทายาท”

สีหน้าของแม่นมฉินเปลี่ยนไป และเสียงของนางก็ดุร้าย “นางสนมไป๋ นี่มันท่าทางอะไรของเจ้า？”

“แม่นมฉิน อย่าตำหนินางเลย อย่างไรก็ตาม……ถ้าไม่ใช่ข้า นางสนมไป๋ก็คงเป็นนายหญิงของตำหนักกงนี้ไปแล้ว ข้าเขื่อว่านางสนมไป๋ไม่ได้ตั้งใจทำเช่นนี้ ” หลานวานเออร์ตอบอย่างอบอุ่นอ่อนโยน

แม่นมฉินมองไปที่ไป๋ชิงหลิง และพูดด้วยสีหน้าตรงไปตรงมา “นางมีอะไรที่ไม่พอใจกัน ใครบอกให้นางไม่เอาไหน เห็นได้ชัดว่านางเป็นพระสนมแต่นางกลับสูญเสียตำแหน่งพระชายาองค์รัชทายาทไป หมายความว่าอย่างไร มันก็ยังคงเป็นปัญหาของนางเอง จะตำหนิใครไม่ได้ ”

“แม่นมฉิน โปรดอย่าพูดอย่างนั้น……” หลานวานเออร์หยุดผู้คนรอบตัวนาง ในขณะที่เพลิดเพลินกับคำเยินยอของพวกเขาไปด้วย

ไป๋ชิงหลิงเหลือบมองแม่นมฉินอย่างไม่แยแส จากนั้นจึงมองไปที่หลานวานเออร์

นางกำลังสงสัยว่า เรื่องที่เกิดขึ้นกับอวิ๋นเซียงและอวิ๋นเยว่เกี่ยวข้องกับหลานวานเออร์หรือไม่ ?

จินจื่อเสวียนกล้าที่จะแตะต้องคนของนางขนาดนี้เลยหรือ ?

อย่างไรก็ตาม ไป๋ชิงหลิงรู้สึกว่า การแก้ปัญหาเฉพาะหน้านั้นเป็นเรื่องสำคัญกว่า

หลานวานเออร์ไม่ยอมให้นางลุกขึ้น ดังนั้นนางจึงทำความเคารพต่อไป อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนพวกเขาจะยังไม่พอใจ

ไป๋ชิงหลิงค่อยยืนตัวตรง และก้าวไปข้างหน้าหลานวานเออร์