บทที่ 75 แผนการอันเจ้าเล่ห์ของหรงจิ่งหลิน

น้ำเสียงของแม่นมอวี่อันค่อนข้างแข็งกระด้าง ทำให้เสิ่นโหรวเม่ยไม่กล้าปฏิเสธ จากนั้นจึงได้เดินเข้าไปในตำหนักฮุ่ยหนิง

หรงจิ่งหลินนอนอยู่บนที่จับของคุ้มทางเดิน และเอียงศีรษะมองดูเสิ่นโหรวเม่ยที่กำลังเดินไป สีหน้าของเขาเผยให้เห็นถึงรอยยิ้มอันมีความสุข

ไป๋ชงเซิงเดินเข้ามาพร้อมกับขนมในมือ และมองไปยังทิศทางที่หรงจิ่งหลินมอง จากนั้นเห็นเพียงแม่นมคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ จึงทำให้นางเกิดความสงสัยและถามว่า "เจ้ามองดูอะไรอยู่หรือ?"

หรงจิ่งหลินหันกลับมาหัวเราะและกล่าวว่า "เจ้าเห็นคุณหนูเสิ่นที่เพิ่งเดินผ่านไปเมื่อสักครู่หรือไม่?"

"เห็นสิ นางเพิ่งจะเดินผ่านข้าไปเมื่อสักครู่นี้เอง แต่ว่าข้าไม่ชอบนาง นางเป็นคนไม่ดี" ไป๋ชงเซิงไม่ลืมในสิ่งเลวร้ายที่เสิ่นโหรวเม่ยได้ทำไว้ตอนอยู่ที่จวนท่านอ๋องหรง

จึงทำให้เมื่อได้พบเจอเสิ่นโหรวเม่ยอีกครั้ง ไป๋ชงเซิงเกิดความรู้สึกต่อต้านนางอย่างบอกไม่ถูก

ความรู้สึกในใจของหรงจิ่งหลินก็เหมือนกันกับนาง จากนั้นพยักและกล่าวว่า "ข้าก็ไม่ชอบนาง แม้ว่านางจะดีกับข้า แต่ข้าดูออกที่นางพาข้าออกไปเล่นข้างนอก นางมักพาข้าไปยังค่ายทหารเพื่อไปหาเสด็จพ่อ และยังหาข้ออ้างมาบอกว่าเสด็จพ่อก็อยากเจอหน้าข้า แต่อันที่จริงกลับเป็นนางเองที่ต้องการไปพบเสด็จพ่อ"

"นางชอบเสด็จพ่อของเจ้าหรือ" ไป๋ชงเซิงไม่เข้าใจความรักแบบหนุ่มสาว ไม่เหมือนกับหรงจิ่งหลินที่ถูกฮองเฮาอู๋อบรมสั่งสอนเรื่องนี้ตั้งแต่ยังเล็กว่า ในอนาคตข้างหน้าเสด็จพ่อของเขาจะต้องแต่งงานมีพระชายา

ฉะนั้น หรงจิ่งหลินดูจะเข้าใจเรื่องนี้มากกว่าไป๋ชงเซิงดูบ้าง

หรงจิ่งหลินหันกลับมามองหน้านางและกล่าวว่า "ใช่ นางชอบเสด็จพ่อ แต่ข้าไม่ชอบนาง เสด็จพ่อจึงไม่อนุญาตให้นางไปที่จวนอีก หลังจากนั้นนางก็มาสนิทสนมใกล้ชิดเสด็จย่าทวด และกลายเป็นหมอหญิงประจำราชสำนัก เมื่อเป็นเช่นนี้ทำให้นางสามารถใช้โอกาสนี้เข้าใกล้กับข้าได้อีก ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็หนีไม่พ้น"

"อ๋า นางช่างเป็นคนเจ้าเล่ห์เช่นนี้เลยหรือ"

"ใช่" หรงจิ่งหลินจูงมือน้อยๆ ของนาง "เมื่อสักครู่ที่นางเห็นข้า นางก็ถามว่าเสด็จพ่ออยู่ที่ไหน ข้าบอกนางไปว่าเสด็จพ่อกำลังนอนอยู่กับท่านแม่ จากนั้นนางจึงไปที่ตำหนักข้าง และตอนที่ออกมา นางก็ร้องไห้ฟูมฟาย นางจะต้องเห็นเสด็จพ่อและท่านแม่กำลังแสดงความรักต่อกันแน่ๆ"

แววตาของหรงจิ่งหลินเป็นประกาย และใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มอันมีความสุข

ไป๋ชงเซิงกลับไม่คิดเช่นนั้น

ตอนที่นางตื่นก็บังเอิญได้เห็นไป๋ชิงหลิงกำลังกอดหรงเยี่ย

จึงทำให้นางรู้สึกว่า ถ้ามีพ่อก็คงจะดีไม่น้อย