ตอนที่ 756
บทที่ 756 อิงซา ตามหาอวิ๋นเซียง
October 21, 2026
“เมื่อสองวันก่อนหน้านี้ ฝ่าบาทได้รับจดหมายจากจักรพรรดิเฉิน เขา......”
“เขาเป็นอะไรไปอย่างนั้นหรือ?”
“เขาต้องเผชิญหน้ากับฝันร้ายในทุกค่ำคืน และทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายเหล่านั้น เส้นเลือดสีดำเข้มจะปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของฝ่าบาท ราวกับว่า......ราวกับฝันเห็นสิ่งเลวร้าย ในตอนกลางวันก็มักจะมีอาการเหม่อลอย ข้าลองฝ่าบาทตั้งหลายครั้ง แต่ฝ่าบาทก็ไม่ตอบรับคำเรียกของข้า” อิงซา ไม่เคยเห็นหรงเยี่ยในสภาพเช่นนี้มาก่อน
หากบอกว่ามีก็คงเป็นตอนที่ได้อยู่กับไป๋ชิงหลิงแล้ว ทุกครั้งที่ทะเลาะกับไป๋ชิงหลิง หรงเยี่ยถึงจะมีทีท่าไร้ซึ่งสติและวิญญาณเช่นนี้
แต่เขาก็ไม่ได้เห็นนายท่านของเขาอยู่ในสภาพเช่นนี้มาสักระยะหนึ่งแล้ว
สิ่งแรกที่อิงซา นึกถึงก็คือไป๋ชิงหลิง เขาคิดว่ามีเพียงแค่ไป๋ชิงหลิงเท่านั้นที่สามารถรักษาอาการเช่นนี้ของนายท่านของเขาได้
“ออกไปเสียเถอะ!” ไป๋ชิงหลิงเบือนหน้าหนี
อิงซา คิดไม่ถึงว่าไป๋ชิงหลิงจะตอบกลับมาเช่นนี้ “นายหญิงไป๋ ฝ่าบาทเขาต้องการท่าน ช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับเรื่องของติ้งเป่ยโหว......”
“ข้ารู้แล้ว เจ้าออกไปเสียเถอะ” ไป๋ชิงหลิงยังคงกล่าวออกมาอย่างเยือกเย็นอีกครั้งหนึ่ง
อิงซา เงยหน้าขึ้นมองนาง ขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย “เหตุใด......เหตุใดข้าจึงไม่เห็นแม่นางอวิ๋นเซียง”
เขาพบว่าหลายวันที่ผ่านมานี้ เขาไม่ได้เห็นหน้าของอวิ๋นเซียงและอวิ๋นเยว่เลย
และในตอนที่ไป๋ชิงหลิงได้ยินอิงซา เอ่ยถึงชื่อของอวิ๋นเซียง หัวใจของนางก็บีบแน่นกลายเป็นก้อนกลม ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา “เจ้ายังจำอวิ๋นเซียงได้อีกอย่างนั้นหรือ!”
น้ำเสียงของนางแฝงไว้ด้วยความไม่พอใจ
อิงซา มีความประทับใจในตัวของอวิ๋นเซียง เนื่องจากพวกเขาเคยเข้าไปในคุกด้วยกันเพื่อทำแผลให้กับกู้เฉิงวั่ง
อิงซา เกาศีรษะของเขา
ไป๋ชิงหลิงอ่านใจของอิงซา ออกอย่างรวดเร็ว แต่นางไม่ได้รู้สึกมีความสุขแทนอวิ๋นเซียงแต่อย่างใด ในใจของนางกลับเต็มไปด้วย......ความเศร้าหมอง
หากอวิ๋นเซียงยังมีชีวิตอยู่ นางจะต้องช่วยพวกเขาสร้างความสัมพันธ์ที่ดีเป็นแน่ แต่ตอนนี้ อวิ๋นเซียงเหลือไว้เพียงแค่ซากศพเท่านั้น
“เจ้าอยากพบนางอย่างนั้นหรือ?” ไป๋ชิงหลิงถามกลับไป
ใบหน้าอันหล่อเหลาของอิงซา ค่อย ๆ กลายเป็นสีแดง “ข้าก็แค่ถามมาเรื่อยเปื่อยเท่านั้น เนื่องจากนางคือคนที่ฝ่าบาทมอบให้นางสนมไป๋ ปรนนิบัติและภักดีต่อนางสนมไป๋ด้วยชีวิต”
“ฝ่าบาทของเจ้าไถ่ถามเกี่ยวกับเรื่องสาวใช้สองคนกับข้า หรือว่าเจ้าอยากจะรู้ว่าอวิ๋นเซียงเป็นอย่างไร?” ไป๋ชิงหลิงตอบกลับมา
ใบหน้าของอิงซา แข็งทื่อเล็กน้อย ไม่ใช่แค่หรงเยี่ยเท่านั้น แต่เขาเองก็อยากรู้เช่นกันว่าเหตุใดอวิ๋นเซียงจึงไม่ออกมาติดตามไป๋ชิงหลิง
“ขอรับ......เป็นเพราะฝ่าบาท!” อิงซา พูดจบ เขาก็เอ่ยขึ้นมาอีกหนึ่งประโยคว่า “แต่ข้าเองก็อยากจะรู้เช่นกัน เหตุใดหลายวันที่ผ่านมาอวิ๋นเซียงและอวิ๋นเยว่ถึงไม่ออกมาติดตามอยู่ข้างกายของนายหญิงไป๋ พวกนางสองคน......ไปทำผิดอันใดมาอย่างนั้นหรือ”
หลังจากพูดจบ อิงซา สังเกตเห็นความโศกเศร้าในสายตาของไป๋ชิงหลิงที่มองมายังเขา
ดวงตาของนางกลายเป็นสีแดง น้ำตาไหลออกมา ใบหน้าของนางซีดขาว
ไป๋ชิงหลิงกล่าวออกมาว่า “เมื่ออาเหลียนกลับมาแล้ว ข้าจะให้อาเหลียนพาเจ้าไปหาอวิ๋นเซียงและอวิ๋นเยว่”
หลังจากอิงซา เดินจากไป ไป๋ชิงหลิงก็ยืนเหม่อลอยอยู่ตรงหน้าต่างเป็นเวลานาน
อวิ๋นเซียงและอวิ๋นเยว่ติดตามนางได้เพียงไม่นาน แต่ช่วงระยะเวลาดังกล่าว อวิ๋นเซียงและอวิ๋นเยว่ดูแลนางเป็นอย่างดี
ผู้คนต่างมีความรู้สึก นางสามารถสัมผัสได้ถึงความภักดีของพวกนางทั้งสองคน
หากพวกนางยังอยู่ดี พวกนางทั้งสองจะต้องมาคอยปรนนิบัติรับใช้อยู่ข้างกายของนางเป็นแน่ แต่เวลานี้พวกนางได้จากไปแล้ว
แถมยังตายอย่างอนาถ ภายใต้เนื้อมือของจินจื่อเสวียน
หลานวานเออร์เพียงแค่รับผิดชอบโดยการถูกขังอยู่ในวัดชิงเติ้งเท่านั้น มันจะไปเพียงพอได้อย่างไร
ตราบใดที่หลานเฉินเฟิงยังไม่พ่ายแพ้ จินจื่อเสวียนก็สามารถทำในสิ่งชั่วร้ายต่อไปได้!
นางปัดกระถางต้นไม้ที่อยู่ด้านข้าง เสียงเศษกระถางแตกกระจาย ดังออกไปทางด้านนอกหน้าต่าง
ในช่วงกลางคืน อิงซา กลับมายังตำหนักเจาหยางด้วยดวงตาอันแดงก่ำพร้อมกับจี้หยกที่อยู่ในมือ!
คุกเข่าข้างหนึ่งลงหน้าเตียงของหรงเยี่ย
หรงเยี่ยหันมามองเขา
น้ำเสียงของอิงซา มืดมนเป็นอย่างมาก “นายท่าน สาวใช้ทั้งสองที่ท่านถามถึง พวกนางจากไปแล้ว!”
อิงซา เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่อิงเหลียนบอกเขาออกมาให้กับหรงเยี่ยฟังอย่างละเอียด
ดวงตาของหรงเยี่ยค่อย ๆ มืดลงทีละน้อย
อิงซา กล่าวออกมาว่า “นายหญิงไป๋ปฏิเสธจักรพรรดิเฉินไปแล้ว แต่หลังจากอวิ๋นเซียงฟื้นขึ้นมาและเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้กับนางฟัง นายหญิงไป๋ก็รีบลงเขามาในคืนนั้นเพื่อไปขอยารักษาจากจักรพรรดิเฉิน”