บทที่ 766 ในสายตาของพระองค์

ร่างกายของชายคนนั้นสั่นไหวและมีภาพปรากฏขึ้นในใจของเขา

ลูกชายของเขาขึ้นครองบัลลังก์และเขา...ก็มีความสุขกับความมั่งคั่งและหญิงสาวมากมายในอ้อมแขนของเขา

เมื่อเขาคิดถึงจุดนี้ ชายคนนั้นก็หัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า "ได้ ตามที่เจ้าต้องการ"

เก้าอี้นวมยาวส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ในขณะที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากด้านนอก"ฮ่องเต้เสด็จ——"

ฉางเล่ออันตื่นตระหนกและผลักชายคนนั้น "ลุกขึ้นเถอะ!"

ชายคนนั้นกดเธอลงและระบายความคลั่งอย่างดุเดือดก่อนจะเก็บเสื้อผ้าของเขาไป

ทว่าเสียงฝีเท้าเริ่มเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ ฉางเล่ออันไม่มีเวลาจัดการกับตัวเอง เธอจ้องมองชายคนนั้นด้วยความขุ่นเคือง

ชายคนนั้นยิ้มแล้วพูดว่า "น่าตื่นเต้น"

"ท่าน......"

“ข้าเตรียมน้ำไว้ให้เจ้าล่วงหน้า น้ำในอ่างร้อนล้วนเป็นน้ำร้อน”

ชายคนนั้นรีบสวมเสื้อผ้าของสาวใช้ในวัง เก็บเสื้อผ้าของฉางเล่อแล้วจึงช่วยฉางเล่อไปอาบน้ำด้วยกัน

นางกำนัลหน้าประตูเขาก็จัดการเรียบร้อยแล้ว เมื่อฮ่องเต้เสด็จมา เขาบอกกับฮ่องเต้ว่า "พระสนมซุนชูหยีกำลังอาบน้ำอยู่ข้างใน"

จักรพรรดิเหยาโบกมือแล้วพูดว่า "ข้าจะเข้าไปเอง ไม่ต้องตาม"

เขาผลักเปิดประตูแล้วก้าวตรงเข้าไปที่อ่างอาบน้ำ

พระราชวังนี้ได้รับการคัดเลือกเป็นการส่วนตัวโดยจักรพรรดิเหยาและมอบให้กับฉางเล่อ

หากเป็นชูหยีอื่น ๆ คงเป็นไปไม่ได้ที่จะอาศัยอยู่ในพระราชวังที่หรูหราเช่นนี้

แต่ฉางเล่ออันได้รับความนิยมและไม่เคยรบกวนเขาเลย เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาละทิ้งงานราชการ จักรพรรดิเหยาจะคิดถึงซุนชูหยี ผู้อ่อนโยน ใจดีและมีน้ำใจ

แน่นอนว่าในฮาเร็มมีคนที่เหมือนเธอมากมาย แต่ฉางเล่ออันมีความสามารถในการทำให้จักรพรรดิเหยาลุกจากเตียงแล้วยังคงคิดถึงเธอ นี่คือสิ่งที่จักรพรรดิเหยาไม่สามารถพบได้ในนางสนมคนอื่น

ตอนเผชิญหน้ากับฉางเล่อ เขามักจะรู้สึกได้ว่าเขายังเด็กและยังไม่แก่

เขาเปิดม่านผ้าบางและยืนอยู่หลังฉาก ฉางเล่อขึ้นมาจากน้ำแล้ว

ส่วนโค้งหญิงสาวถูกปรากฎขึ้นอย่างชัดเจน

“นางกำนัล” ที่อยู่ข้างๆ กำลังรอเธอแต่งตัว

ร่างของจักรพรรดิเหยาค่อยๆ ร้อนขึ้นและเขาก็รีบเดินออกจากด้านหลังฉากกั้นอย่างรวดเร็ว กอดฉางเล่ออันโดยไม่สนใจ "นางกำนัล" ที่อยู่ข้างๆ เขา

ฉางเล่ออันร้องเบา ๆ "อ๊า..."

“ไม่ต้องกลัว ข้าเอง!”

“ฝ่าบาท...ท่านเข้ามาทำไม? ข้ากำลังจะออกไปต้อนรับท่าน”

“ข้าชอบที่เจ้าเป็นแบบนี้” เขาดึงเสื้อผ้าบางๆ ออกจากตัวเธอ...

ในเวลานี้ จักรพรรดิเหยาเหลือบมองไปที่ "นางกำนัล" ที่รับใช้ฉางเล่ออัน เมื่อจักรพรรดิเหยาเดินเข้ามา "นางกำนัล" ก็คุกเข่าลงบนพื้น

จักรพรรดิเหยากล่าวอย่างสงบ "ออกไแได้"

“เพคะ!” สาวใช้ในวังแตะคอแล้วเปลี่ยนเป็นเสียงผู้หญิงก่อนจะลุกขึ้นยืนเธอเก็บเสื้อผ้าที่เขาฉีกเป็นชิ้นๆ ด้วยมือของเธอเองจนหมดและเดินออกไปอย่างช้าๆ

เสียงแห่งความสุขก็ดังขึ้น เมื่อ "นางกำนัล" เดินออกจากอ่างอาบน้ำ เธอก็หยุดเดินและแอบฟัง

“ฝ่าบาท พระองค์จะทรงอาบน้ำด้วยหรือไม่?”

“ข้าอยากลองในน้ำ...”

เสียงหัวเราะของฉางเล่อดังขึ้นเป็นระลอกและมุมปากของ "นางกำนัล" ก็ยกขึ้นอย่างลับๆ ครั้งต่อไปเขาก็จะลองใน...ในน้ำบ้าง

"นางกำนัล" ยืนต่ออยู่สักพัก เสียงที่ละเอียดอ่อนของฉางเล่ออันดังก้องไปถึงหูของเขา ทำให้ไฟในร่างกายของเขาติดไฟอีกครั้ง

ในที่สุดเขาก็หันหลังกลับและเดินออกจากวังอย่างไม่เต็มใจ