บทที่ 773 แม่นมหยาง ข้ารู้ว่าเจ้าอยากจะพูดอะไร

เมื่อแม่นมหยางกลับไปที่ศาลาชิงหลิง ไป๋ชิงหลิงนั่งลงอยู่ข้างเตียงของหรงจิ่งหลิน จับมือของเขา และมองดูอย่างเหม่อลอย

แม่นมหยางเรียกเบา ๆ “พระสนม……”

ไป๋ชิงหลิงค่อย ๆ หันศีรษะแล้วมองกลับไป นางมองออกไปนอกประตูโดยไม่รู้ตัว ราวกับว่านางกำลังมองหาอะไรบางอย่าง เพียงเพื่อยืนยันว่านางในวังทั้งห้าคนอยู่ในตำหนักเจาหยางหรือไม่

ไม่มีใครอยู่นอกประตูนอกจากนางในสองคนที่เฝ้าประตู

นั่นหมายความว่านางในทั้งห้าคนสามารถอยู่ในตำหนักเจาหยางได้สำเร็จ

แม่นมหยางไม่รู้ว่าจะบอกไป๋ชิงหลิงอย่างไรถึงสิ่งที่องค์รัชทายาทบอกนาง ริมฝีปากของนางเปิดและปิด แต่ท้ายที่สุดก็ไม่พูดอะไรออกมา

ไป๋ชิงหลิงเข้าใจทุกอย่าง และไม่ได้ถามหรือสนใจ นางพูดว่า “พาอวิ๋นหยินเข้ามา ข้ามีคำถามสองสามข้อจะถามนาง”

“พระสนม！”แม่นมหยางยืนนิ่ง แต่นางมีคำพูดคำในใจที่อยากพูดกับไป๋ชิงหลิง

ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นมองนางแล้วพูดว่า “แม่นมหยาง ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการพูดอะไร มีบางสิ่งที่เจ้าต้องสูญเสีย และเจ้าไม่สามารถรักษามันไว้ได้ ข้าและองค์รัชทายาทไม่สามารถดีกันได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ”

ทันใดนั้นคำพูดของแม่นมหยางก็ติดอยู่ในลำคอของนาง เพราะไป๋ชิงหลิงเห็นได้อย่างชัดเจนแล้วว่า คำพูดของนางเป็นเพียงคำแนะนำที่ไม่เป็นอันตราย

แนะนำให้นางเกลี้ยกล่อมองค์รัชทายาท ชักชวนให้นางลดความสูงส่งลง และกลายเป็นหนึ่งในผู้หญิงที่แย่งชิงความโปรดปรานในวังหลัง……

เมื่อเห็นท่าทางเฉยเมยของไป๋ชิงหลิงแล้ว บางที……บางทีนางอาจจะปิดตัวเองอยู่ในศาลาชิงหลิงแห่งนี้ ไม่สนใจมันไม่ถามคำถาม ไม่สนใจคำพูดและการกระทำขององค์รัชทายาท……เพื่อที่จะปล่อยตัวเองไป

นี่เป็นวิธีที่ฮองเฮาเต๋อเคยผ่านมาในอดีตมิใช่หรือ ?

ตรงกันข้ามนางเป็นหญิงที่สบายใจที่สุด ในบรรดาผู้หญิงในวังหลัง

“ใช่แล้วเพคะ พระสนม” หลังจากที่แม่นมหยางถอยกลับไป นางก็เรียกอวิ๋นหยินไปที่ห้องของไป๋ชิงหลิง

เมื่อไป๋ชิงหลิงกลับมาที่ห้อง อวิ๋นหยินก็คุกเข่าอยู่บนพื้นแล้ว

นางเดินไปหาอวิ๋นหยินแล้วพูดว่า “ลุกขึ้นพูด”

ไป๋ชิงหลิงกำลังนั่งอยู่บนโซฟา โดยถือหมอนนุ่มใบเล็กไว้ในอ้อมแขนของนาง แต่นางยังคงรู้สึกว่าค่ำคืนนี้หนาวกว่าที่เคย

นางทำได้เพียงกอดหมอนนุ่ม ๆ ให้แน่นเพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น

อวิ๋นหยินยืนขึ้น

ไป๋ชิงหลิงถามตรงประเด็น “ทำไมเจ้าต้องติดตามจินจื่อเสวียนด้วย？”

ดวงตาของหยุนหยินเป็นสีแดง และนางสะอื้นขณะและพูดว่า “พี่สาวของหม่อมฉันหายตัวไป หม่อมฉันขอให้ป้าซ่งออกจากวังแล้ว ไปที่จวนอ๋องหรงเพื่อตามหาพี่สาว คนที่นั่นบอกว่าพี่อวิ๋นเซียงและอวิ๋นเยว่ไม่ได้อยู่ในจวน หม่อมฉันจึงกลับมาที่จวน เมื่อกลับมาที่จวนใต้เท้าจินจื่อเสวียนก็ขอตรวจร่างกายหม่อมฉันเพคะ”

“ในระหว่างการค้นหา เขาถือโอกาสลงมือกับหม่อมฉัน หม่อมฉันทะเลาะกับเขา และมีถุงหอมหลุดออกมาจากเสื้อผ้าของเขา และถุงหอมนั้นเป็นของพี่อวิ๋นเซียง เรื่องเป็นเช่นนี้เพคะ！”

หยุนหยินหยิบถุงหอมออกจากเสื้อผ้าของตัวเอง แล้วส่งให้ไป๋ชิงหลิง

ไป๋ชิงหลิงหยิบถุงหอมขึ้นมา ซึ่งเผยให้เห็นใบสีเขียวยาวสามใบ และมีดอกไม้สีแดงเล็ก ๆ อยู่ตรงกลางมันเรียบง่ายแต่ก็สดมาก

“แล้วหลังจากนั้นล่ะ？” ไป๋ชิงหลิงถาม

“หลังจากที่ถุงก็หลุดออกจากร่างกายเขา เขาก็หยุดการค้นหา และให้หม่อมฉันกลับเข้าไปในวังเพคะ” อวิ๋นหยินกล่าว

“ดังนั้น เจ้าสงสัยว่าพี่สาวของเจ้าเกี่ยวข้องกับจินจื่อเสวียนใช่ไหม？”

“ตอนแรกหม่อมฉันคิดว่าพี่อวิ๋นเซียงจะไปเก็บยากับพระสนม แต่จนกระทั่งพระสนมกลับมาที่วัง และหม่อมฉันก็ไม่เห็นพี่อวิ๋นเซียง ถึงตระหนักถึงปัญหานี้”

เมื่อไป๋ชิงหลิงได้ยินสิ่งนี้ เปลือกตาของนางก็กระตุกสองสามครั้ง ด้วยนิสัยที่ดุร้ายของจินจื่อเสวียน หากเขาเริ่มสงสัยอวิ๋นหยิน เขาจะพยายามอย่างเต็มที่ที่จะฆ่าอวิ๋นหยินอย่างแน่นอน

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าได้ไปถามจินจื่อเสวียนหรือเปล่า”

“ไม่เพคะ หม่อนฉันไม่กล้า ! เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องขององค์รัชทายาท และหม่อมฉันต้องการหาหลักฐานก่อนแล้วจึงรายงานเขา”

ไป๋ชิงหลิงแอบหายใจด้วยความโล่งอก และพูดว่า “เจ้าค่อนข้างฉลาด ไม่เช่นนั้น ชีวิตของเจ้าคงสูญสิ้นไปนานแล้ว”