บทที่ 789 พี่เจ็ดยังต้องรักษาอาการบาดเจ็บ

ดวงตาของจักรพรรดิเหยากะพริบเล็กน้อย คิ้วของเขาขมวดแน่น แล้วเอ่ย " ดี"

"เสด็จพ่อ พี่เจ็ดยังต้องรักษาอาการบาดเจ็บ เรื่องการค้นวังนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่กระหม่อมเถิด" หรงเฉินก้าวไปข้างหน้า คุกเข่าข้างหนึ่งแล้วโค้งคำนับ

"เรื่องนี้ต้องค่อยๆ จัดการ จะแหวกหญ้าให้งูตื่นไม่ได้ ตอนนี้เรื่องขององค์หญิงรู้ไปถึงหูของฝ่ายตรงข้ามแล้ว อีกฝ่ายก็จะระวังตัวมากกว่าเดิม ถ้าจะจัดการทั้งหมดในคราเดียว เราต้องคิดวางแผนให้ดีก่อน" ไป๋ชิงหลิงปริปาก

จักรพรรดิเหยาก็รู้สึกว่าคำพูดของไป๋ชิงหลิงนั้นสมเหตุสมผล เขาหันไปมองหรงเยี่ย

หรงเยี่ยเอ่ย " องครักษ์เหยี่ยวดำจะแอบช่วยเหลือน้องแปดอย่างลับๆ"

" กระหม่อมรับทราบ" หรงเฉินยืนขึ้น หันไปมองหลวนอี๋ และเดินไปหาหลวนอี๋โดยไม่รู้ตัว แต่ทันทีที่เขาก้าวไปข้างหน้า หลวนอี๋ที่ซ่อนตัวอยู่ที่มุมห้องก็ตะโกนว่า " อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา..."

หรงเฉินรู้สึกเศร้ามาก เขาไม่รู้ว่าจะทำให้หลวนอี๋จำเขาได้อย่างไร เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ"พี่สะใภ้เจ็ด ขอช่วยน้องสิบด้วย"

ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นและมองไปทางหลวนอี๋ "เจ้าถอยไปก่อน ข้าขอลองดู"

นางกำลังจะก้าวไปข้างหน้า แต่หรงเยี่ยจับแขนของนางไว้ เอ่ยด้วยเสียงแผ่ว "หลวนอี๋ถูกสะเทือนอารมณ์ ตอนนี้นางจำใครไม่ได้ เจ้ายังอุ้มครรภ์อยู่ ให้ข้าทำเถิด"

" เจ้าวางใจเถิด ข้าปกป้องตัวเองและลูกในครรภ์ได้ อีกอย่างข้าเป็นถึงหมอปีศาจ ข้ามียาอยู่ในมือ ตอนนี้เราควรพยายามเกลี้ยกล่อมให้นางกินยาก่อนดีกว่า" ไป๋ชิงหลิงดึงมือของจากมือเขา แล้วก็ค่อยๆ เข้าไปใกล้หลวนอี๋ เอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน: "หลวนอี๋"

หลวนอี๋เงยหน้าขึ้นมองนาง จากนั้นก็เก็บตัวเข้าไปในมุมอีก ส่ายหัวแล้วตะโกน "อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา อย่าแตะต้องข้า..."

"ข้าจะไม่แตะตัวเจ้า และข้าจะไม่เข้าไป" คำพูดของไป๋ชิงหลิงยังคงอ่อนโยน "เจ้าจำได้ไหมว่าข้าเป็นใคร"

หลวนอี๋ยกมือทั้งสองปิดหน้า ไม่กล้ามองไป๋ชิงหลิง

ไป๋ชิงหลิงรู้ว่านางได้รับสิ่งที่สะเทือนอารมณ์อย่างมาก นางจึงไม่ได้บีบคั้นนางต่อ ก่อนอื่นนางต้องหาที่พึ่งให้นางก่อน

นางเปลี่ยนวิธีถามนาง " หลวนอี๋ เจ้ายังจำได้ไหมว่าใครช่วยเจ้าไว้"

หลวนอี๋ตัวสั่น ดึงมือที่ปิดหน้าของออก และมองไปมาในห้องโถงหลายครั้ง ทันใดนั้นนางก็ดูเหมือนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ และถามด้วยความร้อนรน " คุณชายหวู่ คุณชายหวู่ นางถูกคนทุบตี พี่สะใภ้เจ็ด ท่านต้องช่วยเขานะ บนหัวของเขามีเลือดไหลออกมาเยอะมาก ข้าได้ให้องครักษ์เหยี่ยวดำพาเขากลับวังเพื่อรักษาแล้ว พี่ต้องมีวิธีช่วยเขาแน่นอน"

นางคุกเข่าบนผ้าห่ม วางมือบนผ้าห่ม และขอร้องด้วยน้ำตาที่ไหลอาบหน้า

ไป๋ชิงหลิงเดินเข้าไปแล้วก็ดึงหลวนอี๋มาไว้ในอ้อมกอดเอ่ย " คุณชายหวู่กลับวังมาพร้อมกับเจ้า ตอนนี้หมอหลวงที่ดีที่สุดในวังกำลังทำแผลให้เขาอยู่ เจ้าอยากจะไปดูเขากับพี่สะใภ้เจ็ดหรือไม่"

หลวนอี๋กอดร่างของไป๋ชิงหลิงด้วยมือทั้งสองข้างแล้วร้องไห้ฟูมฟาย "พี่พาข้าไปหาเขาเถิด อย่าให้เขาตายนะ"

" ได้ แต่เจ้าต้องร่วมมือกับข้าก่อน" ไป๋ชิงหลิงหยิบยาเม็ดหนึ่งออกมาห้วงมิติเวลา ซึ่งเป็นยาที่สามารถทำให้นางสงบลงได้ " เจ้ากินมันเข้าไปก่อน"

หลวนอี๋ไม่ได้คิดอะไรมาก เธอหยิบยามาไว้ในมือ ยัดมันเข้าไปในปากแล้วกลืนลงไปทันที

จักรพรรดิเหยาเห็นภาพนี้ ก็เกิดเป็นปมใหญ่ในจิตใจ

เขามักจะละเลยลูก ๆ ของเขาและเห็นแต่คนที่โดดเด่นเท่านั้น เช่นช่วงนี้องค์รัชทายาทจำงานราชการได้ดีมาก ทำให้เขาคลายกังวล

เขาพอใจกับรัชทายาทที่ตัวเองเลือกขึ้นมา และในใจก็คิดแต่จะปูนปั้นเขาให้เป็นจักรพรรดิองค์ต่อไปในอนาคต

สายตาของเขาจับจ้องแต่ตำหนักตง ไม่ยอมให้องค์รัชทายาทผิดพลาดเลยแม้แต่น้อย

ส่วนหลวนอี๋และอ๋องเฉินนั้น

เขาแค่ฟังฮองเฮาเล่าเวลาว่างๆ เท่านั้น ว่าจะให้พวกเขาแต่งกับคนบ้านตระกูลไหน แล้วแม่นางบ้านไหนจะได้เป็นชายาของอ๋องเฉิน ฉะนั้นเรื่องลูกๆ ในวังหลังจึงตกเป็นภาระของฮองเฮาเต๋อเพียงคนเดียว

ตอนนี้ได้เห็นสภาพของหลวนอี๋ ทำให้เขารู้สึกผิดอยู่บ้าง

เขาเดินเข้าไป

คนที่อยู่อ้อมแขนของไป๋ชิงหลิงอย่างสงบสุขนั้นกลับสะดุ้งทันทีและยกนิ้วชี้ไปที่จักรพรรดิเหยาด้วยความหวาดกลัว เอ่ย " เขาเป็นคนร้าย เขาเป็นคนร้าย เขาน่ากลัวมาก พี่สะใภ้เจ็ดให้เขาออกไป เขาเป็นคนร้าย พี่รีบบอกให้เขาออกไปเถิด ออกไป..."

นางโบกมือไปด้วย แล้วก็ใช้มือสองข้างปิดหูร้องไห้เสียงดัง

เสียงร้องนั้นโศกเศร้า