บทที่ 80 องค์หญิงหลวนอี๋เป็นผู้ช่วยจู่โจมที่วิเศษ

หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงส่งยาเข้าไปในตำหนักฮุ่ยหนิง หรงเยี่ยก็ได้พาหรงจิ่งหลินกลับมา

และหลังจากที่ไทเอาฮุ่ยเสวยพระโอสถเสร็จ นางกำนัลก็ได้เข้ามากราบทูล "ไทเฮาเพคะ ท่านอ๋องหรงเพคะ องค์หญิงหลวนอี๋เสด็จมาเข้าเฝ้าเพคะ"

ไทเฮาฮุ่ยพยักหน้ายิ้มและตรัสว่า "รีบเรียกเด็กคนนั้นเข้ามา"

นางกำนัลออกไปและไม่นานก็มีเงาหนึ่งก็ได้เดินเข้ามา

ไป๋ชิงหลิงหันไปดู ผู้หญิงคนนั้นเป็นเด็กสาวที่สวมใส่ชุดสีชมพู

ผิวพรรณของนางขาวนวลเนียน ใบหน้างดงามหยดย้อย นางเหมือนผีเสื้อที่โบยบินท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้ ซึ่งเปล่งประกายความมีชีวิตชีวาและความอ่อนเยาว์ไปทั่วร่างกายของนาง

นางวิ่งเข้ามาอย่างเชื่องช้าและใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทำให้เผยให้ลักยิ้มที่สองแก้มของนาง

ทำให้คนที่พบเห็นรู้สึก......นางเป็นคนที่มีจิตใจดี

เป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เมื่อไป๋ชิงหลิงเห็นเข้าก็รู้สึกดีและไม่รู้สึกรังเกียจเมื่อได้พบเจอ นางอายุประมาณสิบสี่หรือสิบห้าขวบ

"เสด็จย่า เสด็จย่าเพคะ!" หลวนอี๋ร้องตะโกนออกมา

เสียงหัวเราะของไทเฮาฮุ่ยดังออกมา จากนั้นได้โบกพระหัตถ์เรียกหลวนอี๋ "เจ้าเด็กคนนี้ หลายวันแล้วนะที่เจ้าไม่ได้มาหาข้าเลย"

หลวนอี๋รีบเดินเข้าไป และขณะที่กำลังจะโถมตัวเข้ากอดไทเฮานั้น แม่นมอวี่อันก็ได้รีบเข้ามาตักเตือน "องค์หญิงเพคะ บาดแผลของไทเฮายังไม่หายดี ไม่อาจถูกสัมผัสได้เพคะ"

หลวนอี๋หยุดการเดินและท่าทางจะสวมกอดลงได้ทันเวลา จากนั้นจึงได้ค่อยๆ นั่งลงที่เก้าอี้ข้างกายของไทเฮาฮุ่ย ทว่าสายตาของนางกลับมองไปรอบพระที่นั่ง และสุดท้ายสายตาของนางก็ไปหยุดลงที่ไป๋ชิงหลิง

วันนี้ไป๋ชิงหลิงไม่ได้สวมผ้าคลุมใบหน้า ทำให้หลวนอี๋รู้สึกเหน็บหนาวจนขนลุก

ทว่าหลวนอี๋กลับรู้สึกว่านางสวมงามมากเหลือเกิน

สวยงามและดูดีกว่าเสิ่นโหรวเม่ย ไม่เสแสร้งไม่บอบบาง

เมื่อไทเฮาฮุ่ยเห็นว่าสายตาของนางหยุดชะงักลงที่ไป๋ชิงหลิงก็ได้หัวเราะออกมาและตรัสว่า "หลวนอี๋ เจ้าเอาแต่จ้องมองเจาเสวี่ยทำไมหรือ?"

หลวนอี๋รีบดึงสติและหัวเราะ "เสด็จย่า เมื่อสักครู่ท่านพี่เสิ่นไปหาเสด็จแม่ และบอกเสด็จแม่ว่าที่นี่มีหมอหญิงไม่ดีคนหนึ่ง อีกทั้งยังร้องไห้ฟูมฟายและบอกกับเสด็จแม่ว่า หมอหญิงคนนั้นแย่งชิงท่านพี่เจ็ดไป หม่อมฉันจึงมาที่เสด็จย่าเพื่อจะมาทำความรู้จักท่านพี่คนนี้เสียหน่อยเพคะ"