บทที่ 800 ท่านเหยียบหยามเสด็จแม่ข้าทำไม

"อู่หลานอวี้ เจ้าหุบปาก หุบปาก..." จักรพรรดิเหยาตะคอกเสียงด้วยอาการหน้าแดงหูตั้ง องครักษ์ที่อยู่ข้างนอกวังต่างก็ได้ยินเสียงตะคอกของจักรพรรดิเหยา

เขาไม่ต้องการให้ลูกชายทั้งสองที่ภาคภูมิใจที่สุดของเขารู้เกี่ยวกับเรื่องสกปรกเหล่านั้น แต่ตอนนี้เหมือนเขาพวกมันไว้บนโต๊ะ และปล่อยให้ลูกทั้งสองของเขาได้สัมผัสกับเรื่องเหล่านั้น

เขาดิ้นรนและเคลื่อนตัวเข้าไปหานาง แต่ท้ายที่สุด เขาก็แก่เกินกว่าจะสู้กับกำลังวังชาของอ๋องเฉินได้ เขาดิ้นไปหลายทีก็ถูกอ๋องเฉินจับไว้อยู่กับ

อู่หลานอวี้พูดด้วยอาการได้ใจ "เสด็จพ่อพวกเจ้าให้ข้าทำท่าสุนัข แล้วเขาก็เรียกร้องว่า ฉุ๋นเอ๋อร์ และร้องชื่อของฮองเฮาเซี้ยวไปด้วยความสุขยิ่งนัก "

"ข้าเป็นสุนัข แต่ว่ากลับเรียกชื่อเสด็จแม่ของพวกเจ้าทั้งสองตอนที่นอนนอนกับข้า นั่นมันเป็นการเปรียบเปรยอย่างเห็นได้ชัดไม่ใช่หรือว่า ตอนที่เสด็จแม่พวกเจ้าอยู่ใต้เสด็จพ่อพวกเจ้านั้นก็เป็นสุนัขเหมือนกัน"

น้ำตาในดวงตาของหรงเฉินระเบิดออกมาทันทีและเส้นเลือดที่หลังมือของเขาสั่นเล็กน้อย เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "เสด็จพ่อ ทำไมท่านต้องเหยียบหยามท่านแม่ข้าแบบนี้ด้วย"

"ข้าไม่ได้ทำ"

" ไม่ได้ทำอะไร" หรงเฉินกัดฟันและน้ำตาไหล"เสด็จพ่อจะบอกว่าไม่ได้เหยียบหยามเสด็จแม่ของข้ากับพี่เจ็ด หรือว่า...ไม่ได้นอนกับแม่ของเสิ่นโหรวเม่ย ท่านรู้ว่านางเป็นใครไหม ต่อให้ตระกูลเสิ่นจะขับนางออก แต่เมื่อนางอยู่ต่อหน้าผู้คน คนเหล่านั้นก็ต้องเรียกนางว่าฮูหยินเสิ่น จักรพรรดิรุ่นต่อรุ่นนั้นห้ามเอาเมียของขุนนาง สิ่งเหล่านี้เสด็จปู่สั่งเสียไว้ก่อนตาย แต่ท่านกลับจะทำซ้ำรอยเก่า ทำให้แคว้นหรงหมดสภาพ"

ในคราวนั้นเสด็จปู่หลงอยู่กับหญิงงาม แม้แต่ชายาราชโอรสก็ย่ำยี ทำให้ขุนนางน้อยใหญ่ต่างโกรธเคือง

เกือบจะสูญเสียประเทศไปแล้ว

ยังดีที่ท่านเสด็จปู่สำนึกผิดก่อน จึงได้ฆ่าตัวตายหน้าท้องพระโรง

และได้ทิ้งกฎเหล็กไว้ก่อนตายว่า จักรพรรดิที่ย่ำยีชายาข้าบ่าว ข้าบ่าวสามารถปลงพระชนม์ได้

จักรพรรดิเหยารู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่พลุ่งพล่านอยู่ใต้เท้าของเขา และความกลัวอันแรงกล้าก็เข้ามาครอบงำเขาอีกครั้ง

"เจ้า...ข้า...ข้าเป็นเสด็จพ่อของเจ้า เจ้ากล้าปลงพระชนม์เสด็จพ่อหรือ"

"ลูกจะไม่ปลงพระชนม์เสด็จพ่อ ก็เพราะว่าท่านเป็นเสด็จพ่อของข้า แต่ลูกต้องการเรียกร้องความเป็นธรรมแก่เสด็จแม่ผู้ล่วงลับ เพราะตอนที่นางมีชีวิต...นางรักเสด็จพ่อมาก ทรงตั้งเสด็จพ่อเหมือนเป็นฟ้าของนาง และบอกว่า เสด็จพ่อของข้า...เขาเป็นจักรพรรดิที่ทรงธรรม" เมื่อเขาพูดคำเหล่านี้จบ หรงเฉินก็น้ำตาไหล

เขารู้สึกว่าเสด็จแม่จากไปไม่คุ้มค่า

นางจากไปอย่างไม่สมคุณค่า

มันไม่คุ้มที่จะสละชีวิตอันมีค่าของนางเพื่อผู้ชายคนนี้

ยิ่งอู่หลานอวี้เห็นอ๋องเฉินเจ็บปวดเช่นนี้ นางก็ยิ่งรู้สึกภาคภูมิใจมากขึ้นเท่านั้น

ไอสังหารของหรงเยี่ยแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ และเขาก็เอ่ยถามคำถามซ้ำอีกครั้ง "นางอู่ เจ้าทำอะไรลงไปกับองค์หญิง"

"เรื่องนั้นหรือ ขอข้าคิดดูก่อน องค์รัชทายาทถามถึงเรื่องขององค์หญิงหรือ ฮา นางโชคไม่ค่อยดีเท่าไหร่ นางไล่ตามนางกำนัลมาถึงวังเย็น แล้วก็พบความลับเล็กๆ น้อยๆ ของข้าเข้า " อู่หลานอวี้เม้มปาก" องค์หญิงเห็นข้ากำลังเล่นสนุกกับองครักษ์ของฝ่าบาท ดังนั้น...ข้าจึงมัดนางไว้ แล้วก็ให้นางดูข้าเล่นสนุกกับองครักษ์..."

" ไอ้นางสารเลว " หรงเฉินโกรธมากจนกระอักเลือดออกมาเต็มปาก

"อุ๊ย ท่านอ๋องเฉินอย่าตื่นเต้นเกินไป ระวังจะกระอักเลือดจนตายนะ" อู่หลานอวี้เตือนไปด้วย พร้อมกับกรีดร้องด้วยความสุข สีหน้าของนางนั้นเกินจริงมากนัก " ข้ายังเล่าไม่หมดนะ พวกองครักษ์ยังได้แตะต้องพระวรกายขององค์หญิงด้วย"

"นี่เจ้า..." คราวนี้จักรพรรดิเหยาโกรธจัด "ไอ้หญิงสารเลว ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย"

"ฝ่าบาท อย่าใช้พลังงานอย่างสูญเปล่าเลย ถ้าเจ้าต้องการฆ่าข้าก็ให้หลุดจากอ๋องเฉินให้ได้ก่อน ตอนนี้ข้ายังพูดไม่จบเลย อ๋องเฉินก็คงไม่อยากให้ข้าตายหรอก" อู่หลานอวี้เดินไปมาใต้กำแพงวังพร้อมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

จักรพรรดิเหยานั้นดิ้นรนอยู่ตลอดเวลา

เขาต้องการวิ่งไปแล้วก็ฉีกอู่หลานอวี้ออกเป็นชิ้น ๆ แต่เขาถูกอ๋องเฉินรั้งไว้ ทำให้เขาไม่มีทางฆ่านาง