บทที่ 816 พระชายาองค์รัชทายาท วิสัยทัศน์ของเจ้าแย่มาก

นางคือคนที่พาบุคคลนั้นเข้ามาในวัง เนื่องจากนางทำผิด หลานวานเอ๋อร์จึงไม่สามารถนึกถึงแต่ประโยชน์ของตัวเองได้

ด้วยสายตามากมายที่จ้องมองนางในตอนนี้ ถ้านางใช้ฐานะพระชายารัชทายาท ทิ้งจินจื่อหลินไว้ที่ตำหนักกงอย่างโจ่งแจ้งไว้ มันคงไม่สมเหตุสมผล

และหลานวานเอ๋อร์ภายใต้สายตาของทุกคน ยกมือขึ้นและตบไปทางจินจื่อหลินอย่างแรง

เพียงแค่ที่หลานวานเอ๋อร์ตบเป็นหน้าอีกข้างของนาง และหลีกเลี่ยงอาการบาดเจ็บบนใบหน้าของนาง

หลังจากตบ หลานวานเอ๋อร์ดุอย่างรุนแรง “ก่อนเข้าวัง ข้าเตือนเจ้าหลายครั้งแล้วว่าพูดให้น้อยลงและทำให้มากขึ้น แต่เจ้ากลับไม่ฟังเลย ตอนนี้กล้าดียังไงมาที่ตำหนักฮุ่ยหนิงต่อหน้าไทเฮาเหนียงเหนียง องค์รัชทายาท องค์หญิงใหญ่ และองค์หญิงหมิงหยาง เขากล่าวหานางสนมไป๋ว่าตั้งครรภ์ที่เป็นลางร้าย และยังสาปแช่งนางให้ไม่สามารถกำเนิดทารกในครรภ์ได้อีก ข้าไม่กล้าเก็บเจ้าไว้ในวังอีกต่อไปแล้ว อีกเดี๋ยวข้าจะส่งคนไปพาตัวเจ้ากลับอำเภอเหลียง”

คำตอบแบบนี้ อยู่ในการคาดเดาของไป๋ชิงหลิงอย่างชัดเจน

โดยตัดสินจากที่หลานวานเอ๋อร์ปฏิบัติต่อหรงเยี่ยและหรงจิ่นหลิน ไป๋ชิงหลิงสามารถบอกได้ว่านางเป็นหญิงสาวที่เห็นแก่ตัวคนหนึ่ง

นางจะคำนึงถึงผลประโยชน์ของตัวเองเท่านั้น และจะไม่คำนึงถึงความรู้สึกของตัวหมากรุก ตอนนี้ตัวหมากรุกของจินจื่อหลิงยังไม่ได้ใช้ประโยชน์ได้อย่างเต็มที่ ก็ไร้ประโยชน์แล้ว

นางจะไม่เก็บความหายนะนี้ไว้รอบตัวนางอีกต่อไปอย่างแน่นอน

จินจื่อหลิงตกใจมากจนพูดไม่ออก

หลังจากตำหนินางแล้ว หลานวานเอ๋อร์ก็หันไปหาองค์รัชทายาทโค้งคำนับแล้วพูดว่า “องค์รัชทายาท ไทเฮาเหนียงเหนียงหม่อม เป็นหม่อมฉันที่ไม่ได้สอนลูกพี่ลูกน้องจินให้ดี หม่อมฉันยินดีรับโทษทุกประการเพคะ”

องค์หญิงใหญ่หยิบถ้วยชาขึ้นมาดับความร้อน เลิกคิ้วแล้วพูดก่อนจะดื่มชา “วิสัยทัศน์ดังกล่าว ยังพิสูจน์ให้เห็นว่านางไม่สามารถรับผิดชอบต่อการเลือกหญิงดีงามได้”

สีหน้าของหลานวานเอ๋อร์เปลี่ยนไปทันที

ใบหน้าของไป๋ชิงหลิงอ่อนลงเมื่อนางเห็นองค์หญิงใหญ่ นางไม่คาดคิดว่าองค์หญิงใหญ่จะเสี่ยงต่อการทำให้พระชายาองค์รัชทายาทขุ่นเคืองและยืนหยัดเพื่อนาง

ตอนนี้องค์หญิงใหญ่พูดแบบนี้ เกรงว่าพระชายาองค์รัชทายาทอาจจะไม่มีบทบาท ในการแสดงความสามารถพิเศษแบบนี้แล้ว

ในที่สุดความรับผิดชอบนั้นก็ตกอยู่ที่นาง！

ไป๋ชิงหลิงแอบเชิดหน้าผากของนาง เรื่องนี่มันเรียกว่าอะไรกัน?

นางยังไม่ต้องการที่จะรับผิดชอบเรื่องนี้……

หรงเยี่ยพูดอย่างใจเย็น และพูดอย่างไร้ความรู้สึก “ข้าจะคิดอย่างรอบคอบเกี่ยวกับสิ่งที่กูหน่ายหนายพูด พระชายาองค์รัชทายาท เสด็จพ่อมีรับสั่งให้เจ้ากลับไปที่พระราชวังเพื่อเข้าร่วมการแสดงความสามารถ แต่ตอนนี้ข้าไม่เห็นเจ้าปฏิบัติต่อหญิงดีงามอย่างยุติธรรม แต่เจ้ากลับใช้สถานะของตัวเอง เพื่อเชิญญาติของเจ้ามาอาศัยอยู่ที่ตำหนักตงแทน แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่นี่ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์วิสัยทัศน์ของเจ้าได้แล้ว……”

เขาหยิบฝาถ้วยชาขึ้นมา แล้ววางลงเบา ๆ ทันใดนั้นเสียงของเครื่องลายคราม ที่กระทบกันก็ดังขึ้น และคำพูดของเขาก็เต็มไปด้วยการบังคับอีกครั้ง : “ไม่ได้——”

วิสัยทัศน์ของเจ้าไม่ได้——-

สีหน้าของหลานวานเอ๋อร์ในขณะนี้ ซีดเซียวมาก

นางคิดไม่ถึงเลยว่า จิงจื่อหลินจะกลายเป็นอุปสรรคสำหรับนาง

“ฝ่าบาท……” หลานวานเอ๋อร์กำลังจะเปิดปากเพื่อปกป้องตัวเอง ก็มีเสียงเรียก “ฝ่าบาทเสด็จมาถึง ฮองเฮาเหนียงเหนียงเสด็จมาถึงแล้ว” ดังมาจากนอกตำหนัก

จิตใจที่ว้าวุ่นของหลานวานเอ๋อร์ ก็ยิ่งไม่สบายใจมากขึ้น เนื่องจากการมาถึงของจักรพรรดิเหยาและฮองเฮาเต๋อ

ไม่นาน ฝ่าบาทและฮองเฮาก็เดินเข้าไปในตำหนัก

ทุกคนในห้องโถงยืนขึ้นและถวายบังคมทั้งสอง

แน่นอนว่า เมื่อไทเฮาเห็นจักรพรรดิเหยา สีหน้าของนางก็เคร่งขรึมลงไปอีก และในใจนางก็กำลังตำหนิจักรพรรดิเหยาที่เลือกพระชายาองค์รัชทายาทให้กับองค์รัชทายาท

เดิมทีไป๋ชิงหลิงเป็นพระชายาองค์รัชทายาทได้รับการพิจารณาว่าดีที่สุด แต่เขากลับปล่อยให้สิ่งนี้เข้ามาภายในพระราชวังเพื่อทำร้ายจิ่งหลินของนางและองค์รัชทายาท！

ทางนั่น ทุกคนทำถวายบังคมเสร็จเรียบร้อย

จักรพรรดิเหยาและฮองเฮาก็เสด็จเข้าเฝ้าไทเฮา และถวายความเคารพต่อไทเฮา