บทที่ 830 องค์รัชทายาทขัดแย้งกับจักรพรรดิ

ฮูหยินอาวุโสตระกูลกู้เดินไปหากู้เฉิงวั่งและลูบหลังมือกู้เฉิงวั่ง

จู่ๆกู้เฉิงวั่งก็กลับมามีสติอีกครั้งและมองไปที่ฮูหยินอาวุโสตระกูลกู้

หญิงชรากล่าวว่า: “บางสิ่ง ถ้าเพียงแค่มองดู มันจะไม่มีวันวิ่งมาหาเราเองหรอก รอผ่านช่วงเวลานี้ไป ข้าจะถามผู้หญิงคนนั้นให้เจ้า”

หูของกู้เฉิงวั่งเปลี่ยนเป็นสีแดง และเขาก็รีบส่ายหัว

จากนั้นเขาก็อุ้มหรงจิ่งหลินและรีบออกไป

หญิงชราหัวเราะสองสามครั้ง: “เด็กโง่คนนี้ ยังคงขี้อาย ดูเหมือนว่าเขาจะเปิดใจแล้วจริงๆ”

ในช่วงไม่กี่วันที่อยู่ที่บ้านตระกูลกู้ ทารกในครรภ์ของไป๋ชิงหลิงก็มีมั่นคงแล้ว

เป็นเวลาครึ่งเดือนแล้ว ข่าวลือข้างนอกไม่เพียงแต่ไม่บรรเทาลงเท่านั้น แต่ยังรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อจักรพรรดิล้มป่วย และบางคนถึงกับมาสร้างปัญหาในตระกูลกู้

จักรพรรดิล้มป่วยตั้งแต่กลับจากสุสาน

ด้วยเหตุนี้ จักรพรรดิจึงมั่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าไป๋ชิงหลิงกำลังตั้งท้องกับลูกชายคนที่สี่ของเขาเพื่อ ทำให้เป็นภัยต่อเขาและไทเฮา

เธอทำให้ไทเฮาสิ้นพระชนม์ก่อน แล้วต่อไปก็จะถึงตาของเขา

ตอนนี้จักรพรรดิมีเจตนาฆ่าขึ้นมา เขารู้และเข้าใจชัด ดังนั้นในเวลาเพียงไม่กี่วัน นักฆ่าหลายคนก็เข้ามาที่ตระกูลกู้

คนเหล่านี้ยังมาไม่ถึงเรือนของไป๋ชิงหลิง พวกเขาก็ถูกสังหารก่อนโดยหน่วยทหารองครักษ์เหยี่ยวดำและบุตรชายของตระกูลกู้ที่อยู่รอบๆไป๋ชิงหลิง

“ฝ่าบาท พวกเราล้มเหลวอีกแล้ว” จินจื่อเสวียนคุกเข่าอยู่หน้าเก้าอี้นวมแล้วรายงาน

“พวกไม่ได้เรื่อง!” จักรพรรดิเหยาเขวี้ยงยาและคำรามเสียงดัง

ความเจ็บป่วยมาเยือน ในเวลาเพียงครึ่งเดือน จักรพรรดิเหยาก็มีผมสีขาวเต็มศีรษะและดูแก่ขึ้นมาก

“ฝ่าบาท หรือจะฝากเรื่องนี้ให้เหว่ยเฉินจัดการดีกว่าไหมพะยะค่ะ เหว่ยเฉินรู้จักนักเลงมือดีหลายคน ที่สามารถจับงู แมงป่อง แมลง และค้ายาเสพติด” จินจื่อเสวียนเงยหน้าขึ้นมองเขา

จักรพรรดิเหยากล่าวว่า: "ขอเพียงสามารถฆ่าไป๋เจาเสวี่ยได้"

“งั้นเหว่ยเฉินจะไปจัดการให้พะยะค่ะ!”

คืนนั้น หรงเยี่ยออกจากวังไป แต่เขาไม่ได้ไปที่บ้านตระกูลกู้ แต่เขาไปชานเมือง

“พี่เจ็ด!” หรงเชินเดินออกจากป่าด้วยดวงตาสีแดง: “พี่เจ็ด…”

เขาคุกเข่าลงบนพื้นอย่างแรง ด้วยสีหน้าโศกเศร้า: "ทำไมท่านไม่ปล่อยให้ข้าไปส่งเสด็จย่า"

“ข้าต้องการเจ้า” หรงเยี่ยหันไปมองเขา เอื้อมมือดึงเขาขึ้นมาจากพื้น: “ลุกขึ้น ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาร้องไห้”

“ข้าจับตัวหลานเฉินเฟิงได้แล้ว และข้าจะกลับไปเมืองหลวงได้เมื่อไหร่” หรงเชินปาดน้ำตา ยืนขึ้นแล้วถาม

หรงเยี่ยพูดว่า: "ตอนนี้... อย่ากลับมา เสด็จพ่อไม่ใช่เสด็จพ่อที่เรารู้จักอีกต่อไป"

"เขา..." ทันทีที่เขาเอ่ยถึงจักรพรรดิเหยา หรงเชินก็กัดฟันด้วยความเกลียดชัง “มีข่าวลือมากมายนอกเมืองว่าพี่สะใภ้เจ็ดกำลังตั้งท้องลูกชายสี่คนผู้นำพาผู้โชคร้าย ซึ่งฆ่าเสด็จย่าของจักรพรรดิ และตอนนี้เธอจะทำให้คนๆ นั้นป่วยอยู่บนเตียง เขา... กำลังจะตาย "

“เขาจะฆ่าภรรยาและลูกๆ ของข้า”

“เขาต้องการฆ่าพี่สะใภ้เจ็ดและลูกในท้องเพราะข่าวลือเหล่านั้นเหรอ?”ดวงตาของหรงเชินเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อบนใบหน้าของเขา

หรงเยี่ยพยักหน้า

“คนบ้าคนนี้” หรงเชินผิดหวังอย่างมากกับเสด็จพ่อของเขา: “พี่สะใภ้เจ็ดตอนนี้อยู่ที่ไหน ปล่อยเธอไว้กับข้า แล้วข้าจะพาเธอออกจากเมืองหลวงเพื่อไปซ่อนตัว ข้ายังมีทหารองครักษ์เหยี่ยวดำของท่านอยู่ในมือ หากต้องการที่จะปกป้องผู้หญิงคนเดียวทำไมจะทำไม่ได้? "

“เธออยู่ในจวนตระกูลกู้ แต่ผู้คนในจวนตระกูลกู้จะต้านไว้ได้ไม่นานแล้ว ข้าอยากให้เจ้า… พาทหารองครักษ์เหยี่ยวดำที่เหลือเข้าไปในตระกูลกู้”

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ หรงเชินก็ตอบตกลงโดยไม่ลังเลใจ

หรงเยี่ยเข้าเมืองโดยมีกลุ่มคนอยู่ข้างหลังเขา หลังจากผ่านเฉียวจวงไป เขาก็เข้าไปในเมืองและแอบเข้าไปในจวนตระกูลกู้

ณ จวนตระกูลกู้

ในศาลาสุ่ยเทียน ในขณธที่ไป๋ชิงหลิงกำลังจะปิดหน้าต่างและประตู จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้น

ชายผู้นั้นเป็นเหมือนเสือดาว หมอบลงตรงขอบหน้าต่าง จากนั้นเขาก็ถอดเสื้อคลุมของเขาออก กระโดดไปข้างหน้าเธอ และอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา...

ไป๋ชิงหลิงรู้สึกประหลาดใจ เพราะเธอไม่ได้เจอหรงเยี่ยมานานกว่าครึ่งเดือนแล้ว แต่ตอนนี้เมื่อเธอเห็นเขาแล้ว ความคิดถึงในใจของเธอก็เพิ่มขึ้นทันที

เธอโอบแขนรอบคอของเขาอย่างมีความสุขและเรียกเขาอย่างไพเราะ: "หรงเยี่ย"

"คิดถึงข้าไหม?"