ตอนที่ 840
บทที่ 841 บุตรของนางจะทำร้ายพระองค์
October 21, 2026
ร่างกายของหลานวานเอ๋อร์ตัวแข็งทื่อ มือของนางจับฝูฮวาแอบกำแน่น ๆ และกัดฟัน
นางรู้ว่าฝูฮวาตายแล้ว และนางจะเป็นรายต่อไป แม้ว่าฝูฮวาจะรับข้อกล่าวหาทั้งหมดแล้ว แต่องค์รัชทายาทก็ไม่มีทางเชื่อว่านางเป็นผู้บริสุทธิ์
เวลานี้ ใครจะยังสามารถหลบหนีอย่างบริสุทธิ์
ทั้งนาง และฉางเล่ออัน
ไม่มีใครหลีกหนีความตายได้
นางค่อย ๆ วางฝูฮวาลง หันกลับมา และคุกเข่าต่อหน้าไป๋ชิงหลิง
เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมองแบบนี้ นางก็เห็นท้องนูนของไป๋ชิงหลิงทันที
มัน……น่าอิจฉาจริง ๆ
นางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาและพูดพร้อมกับสะอื้นว่า : “นางสนมไป๋ ไม่ว่าข้าจะใจแข็งแค่ไหน ข้าก็ไม่สามารถโจมตีคนแก่ได้”
“แม้ว่าไทเฮาจะไม่พอใจข้าบ้าง แต่นางก็ปฏิบัติต่อข้าด้วยความกรุณา ข้าไม่มีเหตุผลที่จะทำร้ายพระนาง”
“ไม่_____” ดวงตาของไป๋ชิงหลิงเบิกกว้าง และพูดด้วยความโกรธ “เจ้ามี！”
ไป๋ชิงหลิงจับท้องที่กำลังท้องของนางด้วยมือเดียว และเสียงของนางก็เต็มไปด้วยเสียงสะอื้น “เจ้าคือคนที่มีแรงจูงใจมากที่สุด เจ้าคิดว่า……ถ้าฝูฮวายอมรับอาชญากรรมทั้งหมด ข้าจะเชื่อว่าเจ้าเป็นผู้บริสุทธิ์อย่างนั้นหรือ”
“ฝูฮวาจะออกจากวังไปรับยาโดยไม่ได้รับคำสั่งจากเจ้าได้อย่างไร อย่าพูดว่าฝูฮวาขโมยแผ่นป้ายของเจ้า และแอบออกไป”
หลานวานเอ๋อร์ก้มศีรษะลง และคุกเข่านิ่งขณะสะอื้น “ใช่ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่เชื่อข้าไม่ว่าข้าพูดอะไร ข้าเต็มใจชดใช้บาปของฝูฮวา”
“นางสนมไป๋……” ทันใดนั้นนางก็เงยหน้าขึ้นแล้วคลานไปหาไป๋ชิงหลิง “เจ้าดูหน้าข้าสิ นี่ยังไม่พอหรือ นี่คือการแก้แค้น ไม่ว่าข้าจะพยายามทุ่มเทความพยายามมากแค่ไหน องค์รัชทายาทก็จะไม่มีวันหันกลับมามองข้าอีก”
“แม้ทุกวันนี้ เขายังอนุญาตให้ข้าเข้าและออกจากตำหนักเจาหยาง ก็เป็นเพราะเขาได้ล้างความคับข้องใจภายนอกให้กับเจ้า”
“ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำ ล้วนมีศูนย์กลางอยู่ที่เจ้า……”
เมื่อพูดถึงจุดนี้ กริชเล่มหนึ่งก็หลุดออกจากแขนเสื้อของหลานวานเอ๋อร์
นางลุกขึ้นยืนทันที และรีบวพุ่งไปหาไป๋ชิงหลิง
ทุกคนในห้องโถง เมื่อเห็นอาวุธเงินแวววาวในมือของหลานวานเอ๋อร์ ทุกคนก็อุทาน “นางสนมไป๋！”
“พระเจ้าช่วย！”
หลานวานเอ๋อร์อยู่ห่างจากไป๋ชิงหลิงเพียงหนึ่งก้าว เมื่อนางหยิบกริชออกมาแทงไป๋ชิงหลิง มันเป็นสิ่งที่ง่ายที่สุดที่จะทำ
เมื่อเห็นว่ากริชกำลังจะแทงทะลุท้องของไป๋ชิงหลิง ชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ จึงชักดาบออกมาอย่างรวดเร็ว และฟันไปที่ข้อมือของหลานวานเอ๋อร์
“ฉัวะ！ เลือดกระเซ็นออกมา และทำให้เสื้อผ้าของไป๋ชิงหลิงเปื้อน
หลานวานเอ๋อร์กรีดร้อง และล้มไปข้างหลัง
องครักษ์ในพระราชวังรีบพุ่งข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และผลักหลานวานเอ๋อร์ลงไปที่พื้น
และหรงเยี่ยโยนดาบในมือของเขาทิ้งทันที คว้าแขนของไป๋ชิงหลิง แล้วดึงนางเข้ามาในอ้อมกอดของเขา……
ภาพเหตุการณ์เมื่อกี้ ทำให้เขาตกใจมากจริง ๆ
ใครจะคิดว่าหลานวานเอ๋อร์จะซ่อนอาวุธสังหาร และใช้ประโยชน์เมื่อทุกคนกำลังไขว้เขวลงมือทำแบบนี้
หากเมื่อครู่เขาลงมือช้าไปเพียงนิดเดียว ตอนนี้ภรรยาและลูก ๆ ของเขาอาจจะจมกองเลือดไปแล้ว !
“ข้าไม่เป็นอะไร หรงเยี่ย” ไป๋ชิงหลิงเอนกายในอ้อมแขนของเขา แต่ร้องไห้อย่างเศร้าใจมาก
เพราะการกระทำของหลานวานเอ๋อร์ได้บอกนางว่า นางเป็นคนที่ฆ่าไทเฮาโดยอ้อม
ในตอนนั้นหากนางยืนกรานที่จะอยู่ในตำหนักฮุ่ยหนิงกับไทเฮา บางทีหลานวานเอ๋อร์อาจจะไม่ใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้สังหารไทเฮา
“ลากนางออกไป” หรงเยี่ยปกป้องไป๋ชิงหลิงอย่างแน่นหนา และจ้องมองที่หลานวานเอ๋อร์ด้วยสายตาเย็นชา “ข้า……ไม่ต้องการ ให้นางตายอย่างมีความสุข ข้าอยากให้นางได้ลิ้มรสความรู้สึกของการสูญเสียผู้เป็นที่รัก”
“อย่า ไม่……ไม่ใช่ข้าที่ฆ่าไทเฮา แต่เป็นไป๋เจาเสวี่ย ที่ฆ่าไทเฮาเหนียงเหนียง ฝ่าบาท บุตรของนางจะทำร้ายพระองค์……”
หลานวานเอ๋อร์ถูกลากออกจากตำหนักเฉียนชิง และถูกตัดสินจำคุกประหารชีวิต
ไม่นานหลังจากนั้น ศีรษะของหลานเฉินเฟิงและจินจื่อเสวียนก็ถูกส่งไปยังกรงที่หลานวานเอ๋อร์อาศัยอยู่ด้วย
นางคลุมศีรษะตัวเองด้วยความกลัว และกรีดร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เป็นแบบนี้ได้อย่างไร เป็นแบบนี้ได้อย่างไร ……ไป๋เจาเสวี่ย ไป๋เจาเสวี่ย เจ้าฆ่าพี่ชายของข้า พวกเจ้าฆ่าพี่ชายของข้า……ไป๋เจาเสวี่ย เจ้านังสารเลว……”