บทที่ 847 ตระกูลฉางมีหญิงสาวชื่อหลัวหลาน

“อ๋อ นางเป็นญาติห่างๆของหม่อมฉันเอง” แม่นางฉางสามพาหญิงสาวที่อยู่ข้างๆนางมา แล้วแนะนำว่า ：“ชื่อหลัวหลาน”

“นามสกุลหลัว?”

“เพคะ พ่อแม่ของหลัวหลานเสียชีวิตแล้ว หม่อมฉันเห็นว่านางน่าสงสาร จึงได้พานางมาอยู่ด้วย หลัวหลานเองก็ถึงวัยที่จะแต่งงานแล้ว！”

อ๋อ ประโยคสุดท้ายนั่น ช่างพูดได้ซับซ้อนเหลือเกิน~

“ฮองเฮาเหนียงเหนียง อย่ายืนอยู่ข้างนอกเลย เชิญเข้าไปนั่งในจวน”

“ก็ดี ข้าเองก็มีเรื่องจะคุยกับแม่นางฉางสามอยู่สองสามประโยค” ไป๋ชิงหลิงเดินผ่านแม่นางฉางสาม โดยมีลี่ว์อีคอยช่วยประคอง

เมื่อแม่นางฉางสามได้ยินคำพูดของไป๋ชิงหลิง นางก็อึ้งไปเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองร่างของไป๋ชิงหลิง จากนั้นจึงรีบตามเข้าไป

เมื่อมาถึงลานหน้าบ้าน ไป๋ชิงหลิงก็นั่งลง และสั่งให้นางกำนัลที่อยู่ข้างๆออกไป เหลือเพียงคนสนิทไม่กี่คน

แต่แม่นางฉางสามกลับมาหญิงสาวที่ชื่อหลัวหลานมาด้วย

ไป๋ชิงหลิงพูดว่า ：“แม่นางฉาง ข้าต้องการคุยกับเจ้าคนเดียว”

หลัวหลานออกไปจากห้องโถงอย่างรู้ตัว

แม่นางฉางสามถามว่า ：“เหนียงเหนียง คนออกไปแล้ว ไม่ทราบว่าเหนียงเหนียงมีอะไรจะพูดกับหม่อมฉัน”

“เรื่องที่เกี่ยวข้องกับฉางเล่อเหยียน”

“เล่อเหยียน?” แม่นางฉางสามขมวดคิ้วเล็กน้อย ：“เล่อเหยียนไม่ใช่อยู่ที่จวนตระกูลฉินหรือ นางสุขสบายดี”

“นางสุขสบายดีหรือ?” ถ้าหากนางสุขสบายดี ก็คงไม่เขียนจดหมายขอความช่วยเหลือ

“ใช่เพคะ หม่อมฉันเพิ่งได้รับจดหมายจากเล่อเอ๋อร์เมื่อวาน นางตั้งครรภ์ลูกของคุณชายใหญ่ตระกูลฉิน คนตระกูลฉินดูแลนางเป็นอย่างดี เหนียงเหนียงต้องการจะพูดเรื่องอะไร?”

ไป๋ชิงหลิงขมวดคิ้วแรงขึ้น ：“จดหมายที่นางเขียนให้เจ้า ให้ข้าดูหน่อยได้ไหม”

“ได้เพคะ มันเป็นเพียงการถามไถ่สารทุกข์สุกดิบทั่วไป หม่อมฉันจะให้คนไปนำมาให้！” แม่นางฉางสามเรียกแม่นมที่อยู่ข้างๆให้ไปเอาจดหมายที่ห้องของนาง

แม่นมไม่ได้เอาจดหมายมาแค่ฉบับเดียว แต่ยังหยิบจดหมายที่หลังจากฉางเล่อเหยียนแต่งงานแล้ว ส่งมาให้แม่นางฉางสามอีกห้าฉบับมาด้วย

ลี่ว์อีก้าวไปข้างหน้าแล้วรับจดหมายมา จากนั้นก็ยื่นให้ไป๋ชิงหลิง

ไป๋ชิงหลิงเปิดจดหมายทีละฉบับ ต่อหน้าแม่นางฉางสาม และอ่านจดหมายที่ฉางเล่อเหยียนเขียนอย่างละเอียด

เธอพบว่า มีจดหมายฉบับหนึ่ง ข้อความสั้นมาก มีเพียงสองประโยคสั้นๆที่บอกว่าสบายดี ในขณะที่อีกสี่ฉบับนั้นเขียนข้อความที่เต็มไปด้วยรายละเอียดในชีวิตประจำวัน

แต่ทั้งหมดนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไร........

ดังนั้น มันจึงแปลกมาก ตอนนี้ฉางเล่อเหยียนเป็นยังไงบ้าง?

“เหนียงเหนียง มีปัญหาอะไรหรือไม่?”

ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้น แล้วพูดว่า ：“จดหมายไม่มีปัญหาอะไร แต่ว่าคนมีปัญหา”

สีหน้าของแม่นางฉางสามเปลี่ยนไป ：“หม่อมฉันไม่เข้าใจว่าเหนียงเหนียงหมายถึงอะไร！”

“ถ้าข้าบอกเจ้าว่า เล่อเหยียนอยู่ที่จวนตระกูลฉินไม่มีความสุข และชีวิตของนางถึงขั้นตกอยู่ในอันตราย แม่นางฉางสามจะไปรับนางกลับมาหรือไม่?”

“นี่........” สีหน้าของแม่นางฉางสามดูไม่ค่อยดีนัก ：“เล่อเหยียนอยู่ที่จวนตระกูลฉินสุขสบายดี จะมีอันตรายถึงชีวิตได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้นางกำลังตั้งครรภ์สายเลือดตระกูลฉิน คุณชายใหญ่ตระกูลฉินตามใจนางมาก”

ไป๋ชิงหลิงเยาะเย้ยในใจ

ดูเหมือนว่า จะเป็นอย่างที่เซี่ยซานพูด ตระกูลฉางไม่สนใจฉางเล่อเหยียน

“นายผู้เฒ่าฉางล่ะ?”

ทันใดนั้นแววตาของแม่นางฉางสามก็สั่นไหว นางก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว ราวกับว่านางกำลังจงใจปิดบังบางสิ่ง ：“นายผู้เฒ่าออกจากเมืองหลวงและเดินทางกลับเมืองเหลียนเมื่อครึ่งเดือนที่แล้ว”

“อ๋อ กลับเมืองเหลียนแล้ว” เมื่อกี้นี้ไป๋ชิงหลิงไม่ได้พลาดท่าทีแปลกๆของแม่นางฉางสาม

ดูเหมือนว่าแม่นางฉางสามคนนี้ จะมีปัญหา

“แม่นางฉางสามเจ้าเคยคิดไหมว่า จะไปเยี่ยมคุณหนูฉางสองที่เมืองจิงโจว！” ไป๋ชิงหลิงถามกลับ