บทที่ 849 จะตีสุนัขก็ดูเจ้าของมันด้วย

จื่ออีและอีผิงถิงมองหน้ากัน

เรื่องใหญ่ขนาดนี้แต่ฉางเล่อเหยียนไม่ได้ออกมา ดูเหมือนว่าพวกเขามาถูกที่แล้ว

จื่ออีพูด: "ในกรณีนี้ ไม่ต้องรบกวนคุณหนูฉางสองขึ้นมาเป็นพิเศษหรอก ข้าจะทำตามคำสั่งของฮองเฮา มาเสิร์ฟอาหารและดูแลความเป็นอยู่ในชีวิตประจำวันของคุณหนูฉางสอง"

“ข้าเป็นแม่มดผู้ยิ่งใหญ่ คนที่อยู่ข้างๆข้าคือหมออี และคนที่อยู่ข้างหลังข้าเป็นหมอหญิงจากสำนักหมอหลวงซึ่งได้รับมอบหมายมาจากฮองเฮา”

“นางเก่งเรื่องการตั้งครรภ์และคลอดบุตร ฮองเฮาได้มีรับสั่งให้คุณหนูฉางสองคลอดบุตรอย่างปลอดภัย หากมีอะไรผิดพลาด ครอบครัวฉินจะต้องรับผิดชอบ”

“เปรี้ยง!” ฉินฮูหยินรู้สึกเหมือนสมองของเธอถูกฟ้าผ่า

ไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อถามเกี่ยวกับโทษของฉางเล่อเหยียน แต่เพื่อถามเกี่ยวกับตระกูลฉิน

ฮองเฮามาขอความช่วยเหลือจากตระกูลฉิน

ขะขะขะ...ข้าควรทำอย่างไร เธอส่งฉางเล่อเหยียนไปที่โรงฟืนและปล่อยให้คนรับใช้ในบ้านรับใช้นาง เธอไม่ได้เจอนางมาระยะหนึ่งแล้ว

ข้าไม่รู้ว่าตอนนี้ฉางเล่อเหยียนเป็นอย่างไรบ้าง!

“เหตุใดเจ้าจึงยังยืนอยู่ที่นี่ รีบพาคนไปพบคุณหนูฉางสอง” อีผิงถิงเห็นใบหน้าที่น่าเกลียดของฉินฮูหยินจึงเร่งเร้าเธอ

อย่างไรก็ตาม เซี่ยซานเดินออกมาจากฝูงชนแล้วพูดว่า "หมอหญิงอี พี่สาวจื่ออี เซี่ยซานรู้ว่าคุณหนูอาศัยอยู่ที่ไหน ข้าจะพาท่านไปที่นั่น"

“เอาล่ะ นำทางไป” จื่ออีตอบ

ก่อนที่เซี่ยซานจะจากไป และกำลังจะพาพวกของเขาเข้าไปในบ้าน

ฉินฮูหยินตกใจมากจนยื่นมือออกไปหยุดเขา แต่เมื่อเธอทำสิ่งนี้สมองของเธอก็กลับว่างเปล่า

สิ่งที่เธอรู้ก็คือเธอไม่สามารถปล่อยให้คนของฮองเฮาเห็นสภาพจนตรอกในตอนนี้ของฉางเล่อเหยียนได้

อีผิงถิงขมวดคิ้วและพูดอย่างไม่พอใจ: "ฉินฮูหยิน นี่มันหมายความว่าอย่างไร"

นายท่านฉินเป็นคนแรกที่ได้สติ เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว คว้าแขนของฉินฮูหยินแล้วอธิบายว่า: “เป็นอย่างนี้ ฮูหยินของข้ากังวลเกี่ยวกับการตั้งครรภ์ของเล่อเอ๋อร์มาก เพราะกลัวว่าจะมีคนมารบกวนการนอนหลับของนาง ไม่ .....ข้าเพิ่งได้ยินลูกหมาพูดว่าเล่อเอ๋อร์หลับไปอีกครั้ง ข้าจึงกังวลมากเพราะกลัวคนชั้นสูงบางคน ... "

“พูดจาไร้สาระ!” เซี่ยซานพูดด้วยความโกรธ: “เห็นได้ชัดว่าท่านมีฐานความผิดเป็นหัวขโมย ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงมาเสียเวลากับคุณหนูของข้า”

“เจ้า…” ฉินฮูหยินชี้ไปที่เซี่ยซาน

อย่างไรก็ตาม จื่ออียังใช้ความเร็วที่เร็วที่สุดเพื่อจับนิ้วของฉินฮูหยินที่ชี้ไปที่เซี่ยซาน

ใบหน้าของฉินฮูหยินซีดลงด้วยความหวาดกลัว และเธอต้องการจะถอนมือออก แต่จื่ออีบีบเธอไว้แน่น

จื่ออีเตือนอย่างเย็นชา: "ฉินฮูหยิน โปรดใส่ใจกับมารยาทและพฤติกรรมของท่านด้วย ตอนนี้เซี่ยซานเป็นสาวใช้ของฮองเฮา ดังคำกล่าวที่ว่า: หากจะทุบตีสุนัขให้ดูเจ้าของของมันด้วย"

"ข้า ท่าน...ข้า..." ฉินฮูหยินเป็นคนพูดจานุ่มนวล ตอนนี้เมื่อเธอเผชิญหน้ากับจื่ออี สิ่งนั้นของเธอจึงหายไปหมด

ฉินหย่วนอี้เหลือบมองจื่ออีแล้วพูดว่า "เอาอย่างนี้เถอะ ข้าจะขอให้ฮูหยินของข้าออกมาทักทายท่าน"

“ไม่จำเป็น เราจะเข้าไปโดยตรง เพื่อหลีกเลี่ยงการต้องพูดถึงคนของฮองเฮาเหนียงเหนียงที่รังแกหญิงตั้งครรภ์ข้างนอก และทำให้หญิงตั้งครรภ์ลุกขึ้นจากเตียงเพื่อทักทายเรา แม้ว่าฮองเฮาจะมาก็จะไม่ขอให้นางยืนขึ้นเพื่อต้อนรับท่านหรอก”

คำพูดของจื่ออีไพเราะมาก และผู้คนที่ดูต่างชื่นชมคุณลักษณะของฮองเฮาอย่างมาก

หลังจากที่จื่ออีพูดคำเหล่านี้แล้ว เธอก็ปล่อยนิ้วของฉินฮูหยินและเดินจากถนนข้างๆเธอไปยังประตูของตระกูลฉิน

อีผิงถิงถือกล่องยาและเดินตามจื่ออี ตามมาด้วยเซี่ยชาน

ฉินฮูหยินมองดูผู้คนที่เข้ามาในบ้านของตระกูลฉิน แล้วคว้าแขนของฉินหย่วนอี้อย่างรวดเร็วแล้วพูดด้วยเสียงต่ำ: "ไปที่ป่าเร็วเข้า ทำความสะอาดผู้หญิงคนนั้นแล้วพานางไปที่สวนของข้า"

เมื่อเซี่ยซานเดินเข้าไปในลาน เขาพบว่าที่ฉางเล่อเหยียนอาศัยอยู่นั้นปกคลุมไปด้วยกิ่งก้านและใบไม้ มีวัชพืชขึ้นทุกแห่ง ดูเหมือนว่าไม่มีใครอาศัยอยู่ที่นั่นเป็นเวลานาน

เซี่ยซานเดินเข้าไปข้างในด้วยความกังวล ผลักประตูห้องนอนของฉางเล่อเหยียนออกไป และตะโกน: "คุณหนู คุณ..."

ทันทีที่ประตูเปิด ฝุ่นก็ฟุ้งเข้าจมูก

มีกลิ่นอับทั่วบ้าน