บทที่ 86 ไป๋ชิงหลิงโทษหรงเยี่ย

เมื่อกลับมายังตำหนักฮุ่ยหนิง หรงเยี่ยก็บังเอิญเห็นไป๋ชิงหลิงเดินเข้าไปยังเรือนยา

เขาโดยตามไปเรือนยาทันทีโดยไม่หยุดฝีเท้า

ขณะที่ผลักประตูและเดินเข้าไปก็บังเอิญเห็นไป๋ชิงหลิงสวมผ้าคลุมใบหน้ายืนอยู่ริมหน้าต่าง

ในมือของนางถือตลับยาเอาไว้ จากนั้นค่อยๆ แตะสมุนไพรยาข้างในออกมาด้วยท่าทางตั้งใจและมีสมาธิจดจ่อ ราวกับไม่รู้ว่าเขาเข้ามา

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานมากเพียงใด ไป๋ชิงหลิงได้เงยหน้าขึ้นมาและได้สบตากับหรงเยี่ย

สายตาของนางสับสนมึนงง จากนั้นจึงได้ขมวดคิ้วหันหน้ามาถาม "ท่านอ๋องหรงมาที่เรือนยาทำไมหรือ ท่านมาที่นี่ก็ช่วยเหลืออะไรไม่ได้ กลับไปคอยดูแลไทเฮาจะดีเสียกว่า"

ตอนนี้นางเห็นหรงเยี่ยเข้าก็แทบอยากมุดหน้าหนี

หนึ่งคือ เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้ ทำให้นางรู้สึกอับอายอย่างมาก

สองคือ เพราะเขา ทำให้นางต้องถูกฮองเฮาอู๋ตบหน้า

นางพาลโกรธเคืองหรงเยี่ยไปด้วย และต้องการให้หรงเยี่ยอยู่ห่างจากนาง

แต่ขณะนี้มือของหรงเยี่ยได้เอื้อมมาจากข้างหลังของนาง และจับข้อมือของนางไว้

สีหน้าของไป๋ชิงหลิงเปลี่ยนไป และยังไม่ทันจะต่อต้านก็ถูกผู้ชายที่อยู่ข้างหลังลากไป จากนั้นฝืนบังคับนางให้เผชิญหน้าเขา

นางร้องอุทานออกมา "ท่านจะทำอะไรอีก? รีบปล่อยมือข้าเดี๋ยวนี้!"

พูดนางพูดจบ ผ้าคลุมหน้าก็ถูกหรงเยี่ยดึงออก ทำให้ไป๋ชิงหลิงหันหน้าไปทางอื่นตามสัญชาตญาณ เพื่อแอบซ่อนใบหน้าข้างนั้นที่ทั้งบวมและแดง

ทว่าหรงเยี่ยกลับยกมือขึ้นมาจับคางนางเอาไว้ เพื่อทำให้ใบหน้าของนางหันมา

ไป๋ชิงหลิงออกแรงผลักเขาออกไปและถอยหลังไปสองสามก้าว จากนั้นจึงได้จ้องมองเขาตาเขม็ง

ในเมื่อมาเพื่อจะดูใบหน้าของนาง เช่นนั้นก็แสดงว่าเขารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างที่อุทยานหลวงอวี้ฮวา

นางหัวเราะอย่างเย็นชา จากนั้นยกสองมือขึ้นมาคำนับและกล่าวว่า "เห็นข้าเป็นเช่นนี้ มีความสุขมากหรือไม่ ในที่สุดก็มีคนที่สามารถจัดการกับข้าได้"