บทที่ 862 ไป๋ชิงหลิงแสดงอำนาจต่อตระกูลสวี่

ไป๋ชิงหลิงหันกลับไปมองหรงเยี่ยแล้วพูดว่า "ฝ่าบาท ท่านอย่าพึ่งออกมา ข้าและไทเฉาจะเข้าไปะทำความเข้าใจสถานการณ์ก่อน"

“อืม!” หรงเยี่ยพยักหน้า ยอมรับคำขอของเธอ แล้วหันหลังกลับและเดินไปที่ห้องอื่น

เขาสามารถมองเห็นสวนบ้านที่อยู่ตรงข้ามและคอยติดตามสิ่งที่เกิดขึ้นได้

ไป๋ชิงหลิงพยุงไทเฮาเต๋อเข้าไปในศาลาโมเสวียนและเห็นกวนปี้อวี้คุกเข่าร้องไห้อยู่บนพื้น

ส่วนเธอนั้น เสื้อผ้าบนร่างกายนั้นเละเทะและมีรอยแดงบนใบหน้า ลำคอ และแขนของเธอ

ไป๋ชิงหลิงได้มีมีลูกหกคนแล้ว ดังนั้นเธอจึงรู้โดยธรรมชาติว่าเครื่องหมายสีแดงนั้นหมายถึงอะไร

เมื่อคืนนี้กวนปี้อวี้มีอะไรกับใครสักคน...

และเธอยังมีคราบเลือดบนร่างกายของเธอ

ฮูหยินผู้เฒ่าสวี่เห็นไทเฮาเต๋อมาแล้วรีบวิ่งไปข้างหน้าทันที

ดวงตาของไป๋ชิงหลิงจองมอง และร่างกายของเธอก็เย็นชาและมีออร่าพุ่งสูงขึ้น สิ่งนี้ทำให้ฮูหยินผู็เฒ่าสวี่และสะใภ้สามคนของตระกูลสวี่ และหลานอีกหลายคนตกใจ พวกเขาทั้งหมดหยุดนิ่งและไม่กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้าแมม้แต่ก้าวเดียว!

แต่ฮูหยินผู้เฒ่าสวี่รู้สึกว่าตอนนี้เธอยังมีความมั่นใจอยู่ และมีความกล้าต่อไป๋ชิงหลิงขึ้นเล็กน้อย

“ข้าน้อย ถวายบังคมฮองเฮา”

รุ่นหลานที่อยู่ด้านหลังก็ถวายบังคับตามฮูหยินผู้เฒ่าสวี่ด้วยเช่นกัน

แต่พวกเขาไม่ได้ทำความเคารพต่อไทเฮา

ไป๋ชิงหลิงเงยเธอขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ผู้คุม ลากผู้กระทำความผิดเหล่านี้ออกไป และทุบตีพวกเขาด้วยไม้เท้ายี่สิบครั้งแล้วค่อยกลับมาพุดคุยกับข้าอย่างมีมารยาทอีกที"

อะไรนะ

ยี่สิบครั้ง!

ฮูหยินผู้เฒ่าสวี่รู้สึกหวาดกลัวทันทีกับคำพูดของไป๋ชิงหลิง

ขาของเธออ่อนลงและเธอก็ล้มลงคุกเข่าพร้อมกับเสียงผลั่ก

ไทเฮาเต๋อตกใจกับเสียงล้มของฮูหยินผู้เฒ่าสวี่ และถอยหลังไปสองสามก้าว

แต่คนที่อยู่ด้านหลังฮูหยินผู้เฒ่าสวี่ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

ในเวลานี้ ผู้คุมที่อยู่ด้านหลัง ไป๋ชิงหลิง ต่างถือแท่งไม้ไว้ในมือ และล้อมรอบตระกูลสวี่ไว้อย่างรวดเร็ว

คนในตระกูลสวี่ เพิ่งมีปฏิกิริยาตอบสนอง

สิ่งที่ฮองเฮาพูดเมื่อกี้ไม่ใช่แค่การพูดเล่นและไม่ใช่แค่การขู่ แต่เธอต้องการลงโทษพวกเขาจริงๆ

นางหลิว นางจาง และนางเจิ้งสะใภ้คนเล็กสุด ต่างหวาดกลัวมากจนคุกเข่าลงและร้องขอความเมตตา: "ไทเฮา ท่านแม่..."

“ไม่จำเป็นต้องลากออกไป ตีตอนนี้เลย ยี่สิบไม้ให้ครบพอดี” ไป๋ชิงหลิงพูดก่อนที่นางหลิวจะพูดจบ

ผู้คุมยกไม้เท้าขึ้น ตีลงไปบนร่างกายของพวกเขาอย่างแรง

เสียงกรี๊ดกระจายออกไปทันที...

ฮูหยินผู้เฒ่าสวี่ก็ไม่รอดและโดนไปหลายครั้ง

เธอดึงนางหลิวออกไปและใช้เธอเป็นโล่ ขอความช่วยเหลือจากไทเฮาเต๋อ: "ไทเฮา ไทเฮา ข้าน้อยถวายบังคับไทเฮา ข้าน้อยถวายบังคับไทเฮา.. ”

"บูม!"

"อ๊าก!" ผู้คุมคนหนึ่งผลักนางหลิวที่ยืนอยู่ข้างหน้าฮูหยินผู้เฒ่าสวี่ออกไปด้วยไม้ จากนั้นก็ตีลงไปบนร่างกายของฮูหยินผู้เฒ่าสวี่

เสียงกรีดร้องของฮูหยินผู้เฒ่าสวี่ดังก้องอยู่ในศาลา

ไทเฮาเบือนหน้าหนี ทนมองไม่ได้...