บทที่ 864 กวนปี้อวี้ตั้งเจ้าเป็นเป้าหมายแล้ว

เมื่อเห็นการแสดงออกที่ลังเลของเขา ไป๋ชิงหลิงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย: "เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าและเล่อเหยียน เจ้าเองยังไม่รู้เลย"

“ข้าอยากรู้!” หรงเฉินกำหมัดแน่นและกัดฟันแล้วพูดว่า “ข้าไม่อยากใช้ชีวิตแบบนี้อีกต่อไป มันทรมาณเกินไป”

ไป๋ชิงหลิงถอนหายใจ: "กวนปี้อวี้เอาเจ้าเป็นเป้าหมายแล้ว ข้าเดาว่าเพราะวันที่่เข้าวังแล้วได้พบเจอเจ้า"

หรงเฉินขมวดคิ้วและพูดว่า "ช้าจะไม่แต่งงานกับนาง"

“แต่ถ้านางเสียความบริสุทธิ์ที่เจ้า เจ้าจะต้องเก็บนางไว้ในวังและให้สถานะแก่นาง”

หรงเฉินแข็งทื่อและจ้องมองไปที่ไป๋ชิงหลิงด้วยสายตาที่ซับซ้อนและดิ้นรน: "ได้ งั้นก็ปล่อยเธอไปที่สวนอี้ สวนของข้านั้นนางจะไม่มีวันได้เข้ามาก่อนได้รับอนุญาต ข้าให้นางเป็นได้แค่นางสนม !"

เขาแค่อยากจะแก้ไขเรื่องของกวนปี้อวี้ให้เร็วที่สุดและไปที่ จิงโจวเพื่อตามหา ฉางเล่อเหยียน

แต่ไป๋ชิงหลิงรู้สึกหดหู่และไม่สบายใจหลังจากได้ยินการวางแผนของเขา

“เจ้าไม่คิดอยากสอบสวนเรื่องเมื่อวานดีๆหรือ”

“พี่สะใภ้เจ็ด!” หรงเฉินยิ้มอย่างขมขื่น: “ตอนข้าตื่นมา นางก็นอนอยู่ข้างๆ ข้าแล้ว ผู้คนจากตระกูลสวี่และคนในจวนก็เห็นหมดแล้ว ข้ายังมีที่ว่างจะปฏิเสธได้อีกหรือ!”

ใบหน้าของ ไป๋ชิงหลิง มืดมน: "แต่ไม่ใช่ว่าจะให้คนอื่นมาใสร้ายเปล่าสิ กวนปี้อวี้ทำตัวเอง เอาตัวเข้ามาเอง นอกจากนี้ ครอบครัวกวนของนางก็ไม่ได้มาจากภูมิหลังที่บริสุทธิ์"

“ว่ากันว่าพ่อของนางเป็นติดการพนัน เป็นหัวขโมย ไม่ค่อยสะอาด ส่วนแม่ของนาง เสียชีวิตด้วยอาการป่วยตั้งแต่ยังเด็ก”

"ข้าไม่ได้ตั้งใจจะดูถูกภูมิหลังครอบครัวของนาง แต่ตามแผนที่นางใช้กับเจ้า นางไม่คู่ควรที่จะเป็นนางสนมของอ๋องเซ่อเจิ้ง!"

หรงเฉินก้มศีรษะลงและไม่ได้ปฏิเสธคำพูดของไป๋ชิงหลิง

เขาแค่อยากจะแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นโดยเร็วที่สุด และเขาก็ไม่มีความคิดอย่างไป๋ชิงหลิง

เขาถามว่า: "พี่สะใภ้เจ็ดคิดว่าควรจัดการอย่างไร?"

“พฤติกรรมของนางสมควรเป็นได้แค่นางสนมชั้นต่ำ!” ไป๋ชิงหลิงยืนขึ้นและพูดว่า: “ข้าอยากให้ทุกคนข้างนอกรู้ว่าการใช้กลอุบายเพื่อล่อลวงอ๋องราชวงศ์และพยายามร่ำรวยด้วยการปีนขึ้นไปบนเตียง จะไม่จบลงด้วยดี ใครเป็นคนสอนนิสัยชั่วร้ายเช่นนี้ให้กับพวกเขา?”

หากไม่หยุดนิสัยชั่วร้ายนี้ทันที สตรีเหล่านั้นอาจใช้วิธีเดียวกันนี้เพื่อใช้กับจักรพรรดิในอนาคตก็ได้

เธอเพียงต้องการให้ทุกคนภายนอกรู้ว่า เมื่อนำตัวเข้ามาเสียแล้วนั้นไม่ใช่ความร่ำรวยแต่เป็นการต้อยต่ำ

หรงเฉินพยักหน้าและหลับตาลงอย่างอ่อนแรง

ในเวลาเดียวกัน แม่นมทั้งสามก็เดินออกจากห้องแล้วเดินออกไปนอกประตูเพื่อแจ้งว่า“ ฮองเฮาการตรวจสอบเสร็จแล้ว”

ไป๋ชิงหลิงยืนขึ้นเปิดประตูแล้วเดินออกไป

แม่นมสวี่ซึ่งเป็นคนอายุเยอะที่สุดในหมู่พวกเขาเข้าไปหาไป๋ชิงหลิงและรายงานความจริงด้วยเสียงต่ำ

หลังจากได้ยินสิ่งนั้น ใบหน้าของไป๋ชิงหลิงก็ยิ่งเคร่งขรึมมากขึ้น

เธอมองกลับไปที่กวนปี้อวี้ซึ่งคุกเข่าลงกับพื้นแล้วพูดว่า "เนื่องจากเจ้าเป็นคนของท่านอ๋องเซ่อเจิ้งแล้ว จึงไม่มีเหตุผลใดที่จะไล่เจ้าออกจากจวนอีก"

ฮูหยินผู้เฒ่าสวี่ ตัวสั่นทันทีและมองไปที่ไป๋ชิงหลิงด้วยดวงตาที่เป็นประกาย...

แน่นอนว่ากวนปี้อวี้ต้องมีความสุขมาก เกือบจะรีบวิ่งไปข้างหน้าไป๋ชิงหลิงเพื่อคำนับขอบคุณเธอ

สำหรับลูกสะใภ้คนอื่นๆที่อยู่ด้านหลังฮูหยินผู้เฒ่าสวี่ แน่นอนว่าต่างคนต่างก็มีความคิดของตัวเอง แต่ก็ยังมีความคาดหวัง

ทุกคนในตระกูลสวี่จ้องไปที่ ไป๋ชิงหลิง รอไป๋ชิงหลิงประกาศต่อพวกเขาสั่งงานแต่งให้กับกวนปี้อวี้เป็นพระชายาอ๋องเซ่อเจิ้ง

แต่แล้ว......

เมื่อพวกเขากำลังฝันกลางวันอยู่ คำพูดอันเย็นชาของไป๋ชิงหลิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง: "แต่กวนปี้อวี้พยายามบิดเบือนเรื่องการสูญเสียความบริสุทธิ์ของนาง และถูกสงสัยว่าหลอกลวงอ๋องเซ่อเจิ้ง มีศีลธรรมที่ไม่ดีและไม่คู่ควรกับการเป็นพระชายาอ๋องเซ่อเจิ้ง ไม่มีหน้าที่ดูแลกิจภายในจวน ข้าจึงตัดสินใจเก็บเจ้าไว้แทนอ๋องเซ่อเจิ้งและแต่งตั้งให้เจ้าเป็นนางสนมชั้นต่ำของอ๋องเซ่อเจิ้ง!”

“ครืน——” ราวกับฟ้าผ่า สมองของกวนปี้อวี้ก็ว่างเปล่า...

กวนปี้อวี้ ไม่คิดเลยว่าสิ่งที่เธอวางแผนมาอย่างดีเพื่อได้มานั้นจะถูกฮองเฮาผลักลงดินไปหมด