บทที่ 869 พวกเขาอยากให้ข้าตาย

“ฮองเฮาทรงเสด็จไปที่ใด?” ฉินซานหลิงบีบมือหรงเยี่ยอย่างเป็นกังวลแล้วเอ่ยถามขึ้นมา

อิงเป่ยกล่าวว่า: "ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำที่เหลือได้ไปตามหาฮองเฮาเหนียงเหนียงแล้วพะยะคะ ข้าน้อยเชื่อว่าฮองเฮาคงจะมาที่นี่ในไม่ช้า"

“หลิงเอ๋อร์ ให้หมอตรวจดูอาการของฝ่าบาทก่อนเถอะ” นายผู้เฒ่าฉินกล่าว

ฉินซานหลิงไม่กล้ายื้อเวลาการรักษาอาการของหรงเยี่ย ดังนั้นเธอจึงลุกขึ้นทันทีและปล่อยให้หมอหลวงทั้งสองเข้ามาตรวจดูอาการให้เขา

แต่เธอก็เฝ้าดูสิ่งที่หมอทั้งสองทำอยู่อย่างใกล้ชิด เมื่อเห็นว่าหมอทั้งสองคนพากันขมวดคิ้ว ฉินซานหลิงก็รู้สึกไม่สบายใจ: "เป็นยังไงบ้าง?"

“หม่อมฉันเกรงว่ามันจะใกล้กับหัวใจและหลอดเลือดมากเกินไป และเมื่อกี้ข้าได้ตรวจดูดีๆแล้ว ก็พบว่าตรงที่ฝ่าบาทถูกแทงมีรอยแผลเก่าอยู่ อาการบาดเจ็บใหม่บวกกับแผลเก่าทำให้เป็นอันตรายกับเสียชีวิตอย่างมาก!” หมอประจำจวนอาวุโสกล่าว

หมอหนุ่มกล่าวว่า: "ถ้าเราดึงกริชออกตอนนี้ บาดแผลของฝ่าบาทก็จะมีเลือดไหลไม่หยุดอย่างแน่นอน และฝ่าบาทก็จะตกอยู่ในอันตราย"

“แล้วจะทำอย่างไรล่ะ จะไม่ดึงมันออกมางั้นเหรอ” ฉินซานหลิงมองหรงเยี่ยอย่างเป็นกังวล และนึกถึงสิ่งที่ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำพูดเมื่อกี้

เธอหันกลับมาอย่างรวดเร็ว แล้วผลักอิงเป่ยและอิงเฟิง: “พวกเจ้าไม่ต้องดูแลทางนี้แล้ว รีบไปพาตัวฮองเฮาเหนียงเหนียง และหมอหลวงกลับมา

“เราต้องอยู่เพื่อปกป้องฝ่าบาท อิงชาได้ไปตามฮองเฮาเหนียงเหนียงแล้ว ตราบใดที่ฮองเฮารู้ถึงสถานการณ์ของฝ่าบาท พระองค์ก็จะต้องกลับมาทันที…”

“แล้วถ้ากลับมาไม่ทันล่ะ!” ฉินซานหลิงตอบโต้ด้วยความโกรธ

อิงเป่ยกำหมัดแน่นและพูดว่า "ไม่มีทางที่เขาจะมาไม่ทัน ถ้าฮองเฮารู้ว่าฝ่าบาทได้รับบาดเจ็บ เธอจะต้องรีบกลับมาอย่างแน่นอน"

“งั้นทั้งที่ฮองเฮาเองก็รู้ว่าฝ่าบาทอยู่ข้างนอกวัง แต่นางก็ยังทิ้งเขาไว้ข้างนอกรถม้า นั่นมันหมายความว่าอย่างไร?” คราวนี้ฉินซานหลิงโกรธมากขึ้นจริงๆแล้ว

เธอตำหนิไป๋ชิงหลิงที่ไม่ควรทะเละกับฝ่าบาทในเวลาเช่นนี้

นายผู้เฒ่าฉินแอบขมวดคิ้ว เมื่อทราบถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ เขาจึงหันหลังกลับและเดินออกจากห้องไป และสั่งให้พ่อบ้านไปที่เรือนใหญ่ของตระกูลฉินเพื่อขอหมอของจักรพรรดิที่เกษียณแล้วมาสักคน

ในเวลาเดียวกัน ไป๋ชิงหลิงเองก็มาถึงทางด้านของฉางเล่อเหยียนแล้ว

ฉางเล่อเหยียนมองไปที่บุคคลคนหนึ่งที่ปรากฏตัวออกมาอย่างกระทันหัน และรีบวิ่งเข้าไปอย่างตื่นเต้นแล้วก็เข้าไปกอดไป๋ชิงหลิง พรางพูดด้วยรอยยิ้ม: "ฮองเฮามาแล้ว!"

ไป๋ชิงหลิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและก็กอดอีกฝ่ายกลับ

แต่เขาพบว่าฉางเล่อเหยียนผอมลงมาก

"เล่อเหยียน เจ้าทำไมถึงผอมแบบนี้เล่า? คนของตระกูลฉินทำอะไรกับเจ้า?" ไป๋ชิงหลิงคลายเธอออกจากอ้อมแขนแล้วมองดูใบหน้าอันผอมเพรียวของเธอ

จื่ออีและอีผิงถิงเข้ามาคำนับไป๋ชิงหลิง

ไป๋ชิงหลิงถามว่า: "เกิดอะไรขึ้น? เจ้าได้ตรวจร่างกายของคุณหนูฉางสองแล้วหรือยัง?"

อีผิงถิงเหลือบมองฉินฮูหยินที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทีหวาดกลัวแล้ว แล้วเธอก็กล่าวว่า: “ฮองเฮา คุณหนูฉางสองไม่เป็นอะไรเพคะ คุณหนูแค่ขาดสารอาหารจนเป็นแบบนี้” ลูกในท้องของเธอมีรูปร่างเล็กกว่าทารกในวัยเดียวกัน สาเหตุก็เพราะคุณหนูไม่ได้รับสารอาหารมาเป็นเวลาสองสามเดือน "

ไป๋ชิงหลิงหันกลับมาอย่างรวดเร็วและจ้องมองไปที่ฉินฮูหยิน

ฉินฮูหยินถอนหายใจอย่างแรง แล้วคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว: "ฮองเฮาเหนียงเหนียง ข้าน้อย...ข้าน้อยตระหนักถึงความผิดของตนเองแลวเพคะ!”

"ช่างเถอะ ไม่จำเป็นต้องไปเสียอารามณ์กับแบบนี้ ตอนนี้ข้าอาศัยอยู่ในที่ที่ดีที่สุดในตระกูลฉินแล้ว และข้าก็กินดีอยู่ดี!" ฉางเล่อเหยียนเหลือบมองฉินฮูหยินอย่างเหยียดหยาม

ฉินฮูหยินพูดอย่างสั่นเทา: "ฮองเฮา ต้องโทษที่หม่อมฉันไม่ใส่ใจนาง จริงๆคือ... เด็กในท้องของนาง ... "

“หากพวกเจ้าไม่เต็มใจดูแลนางก็สามารถที่จะหย่าได้ ปล่อยให้คุณหนูฉางสองหย่าออกจากตระกูลฉินไป ทำไมจึงต้องกักขังนางไว้ที่นี่และปล่อยให้นางทนทุกข์ทรมานอย่างไร้มนุษยธรรมเช่นนี้ ทำไมพวกเจ้าถึงปฏิบัติต่อนางเช่นนี้”

“มันเป็นความผิดของลูกชายเจ้าที่ไร้ความสามารถ ถ้าเขาสามารถปกป้องไม่ให้คุณหนูฉางสองถูกลักพาตัวออกไปได้ แล้วนางจะตั้งท้องลูกของคนอื่นได้อย่างไร!”

"แต่..." ฉินฮูหยินขมวดคิ้ว ในใจรู้สึกไม่พอใจ

ฉางเล่อเหยียนเยาะเย้ย: “ลูกชายของเขาไร้ประโยชน์ และนายผู้เฒ่าก็ไม่กล้ามอบทรัพย์สินให้กับลูกชายคนโตของเขา หากลูกชายคนโตเกิดการหย่าร้างในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ ทรัพย์สินของตระกูลฉิน อาจตกอยู่ในมือของผู้อื่น นางไม่เคยคิดที่จะปล่อยให้ลูกชายของนางหย่ากับข้า พวกเขา... อยากให้ข้าตาย! "

ไป๋ชิงหลิงรู้สึกรังเกียจกับการกระทำของฉินฮูหยิน: “ หากทรัพย์สินของตระกูลฉินตกอยู่ในมือของเจ้า นั่นจะเป็นความอัปยศที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของตระกูลฉิน”

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็ดึงฉางเล่อเหยียนเข้าไปในเรือน

ฉินหย่วนอี้เดินเข้ามาจากด้านนอกพร้อมกับไม้ค้ำและช่วยพยุงฉินฮูหยินขึ้นมาจากพื้น: "ท่านแม่ ลุกขึ้นก่อน"

“หย่วนอี้ เจ้าไปอยู่ที่ไหนมา ด้านในมีผู้สูงศักดิ์มา” เมื่อฉินฮูหยินเผชิญหน้ากับฮองเฮา เธอก็ไม่ฉายแววของความเป็นแม่สามีที่ชั่วร้ายอีกต่อไป

เธอกลัวว่าฮองเฮาจะมาพร้อมกับองค์จักรพรรดิและริบทรัพย์สินของเธอ