ตอนที่ 870
บทที่ 871 เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสเกินไป
October 21, 2026
ไป๋ชิงหลิงเหลือบมองห้องที่ฉินซานหลิงอยู่ และถามพ่อบ้านที่อยู่ข้าง ๆ นางว่า : “นายท่านของข้าอยู่ที่ไหน？”
“อยู่ในห้องนายผู้เฒ่าของเราครับ ข้าจะพาใต้เท้าไปที่นั่นเดี๋ยวนี้”
“นำไป !” ไป๋ชิงหลิงลดเสียงของนางลงแล้วพูด
พ่อบ้านเปิดประตูห้องของนายผู้เฒ่าฉิน ภายในห้องมีหมอในจวนสองคน และหมอหลวงแก่หนึ่งคนคอยถวายการดูแลฝ่าบาท
มีดที่ปักอยู่บนร่างของฝ่าบาทถูกดึงออกมาแล้ว
เมื่อหมอทั้งสามเห็นไป๋ชิงหลิง พวกเขาก็เพียงชำเลืองมองนางเท่านั้น
อย่างไรก็ตามไป๋ชิงหลิงก็ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน ในรูปแบบของทหารองครักษ์เหยี่ยวดำ
ไป๋ชิงหลิงรีบเข้าหาหรงเยี่ยอย่างรวดเร็ว และเหลือบมองใบหน้าหล่อเหลาที่ซีดเล็กน้อยของเขา หัวใจของนางเจ็บปวดเล็กน้อย
นางไม่ควรทิ้งเขาไว้ตามลำพัง !
“อาการบาดเจ็บของฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้าง？” ไป๋ชิงหลิงถาม
หมอหลวงเจินเหลือบมองหรงเยี่ย ขมวดคิ้วเล็กน้อย และการแสดงออกค่อนข้างแปลกเล็กน้อย
จากนั้นเขาก็พูดอย่างเรียบง่ายว่า “ฝ่าบาทได้รับบาดเจ็บสาหัสเกินไป เกรงว่าจะใช้เวลาสองสามวันถึงจะฟื้น”
เมื่อไป๋ชงหลิงได้ยินเสียงนี้ นางก็หันศีรษะไปมองโดยไม่รู้ตัว
เมื่อนางเห็นใบหน้าของบุคคลนี้อย่างชัดเจน ไป๋ชิงหลิงก็โพล่งออกมา： “หมอหลวงเจิน ！”
หมอหลวงเจินตกตะลึงเล็กน้อย และมองไป๋ชิงหลิงอีกครั้ง “ข้าเอง น้องชายรู้จักข้าหรือ”
มากกว่าแค่ความคุ้นเคย เมื่อพวกเขาไปเรียนหมอชนบทเมื่อสองปีก่อน ทั้งสองเคยพบกันครั้งหนึ่ง
หมอหลวงคนนี้บังเอิญกำลังช่วยชายวัยสามสิบต้น ๆ ที่ตกลงมาจากภูเขา และได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ
นางยังสอนการดมยาสลบและเทคนิคการเย็บให้กับหมอหลวงคนนี้ด้วยตัวเอง
ก็ถือว่าเป็นความสัมพันธ์ฝ่ายเดียว
“ข้าได้ยินชื่อนี้มานานแล้ว” ไป๋ชิงหลิงพูดเบา ๆ แล้วพูดว่า : “พวกเจ้าออกไปก่อน ข้าจะดูแลที่นี่เอง”
“แต่พระอาการบาดเจ็บของฝ่าบาท……”
“หมอหลวงเจิน ข้าก็เชี่ยวชาญวิชาแพทย์เหมือนกัน หากฝ่าบาทมีปัญหาใด ๆ ข้าก็สามารถรักษาฝ่าบาทในกรณีฉุกเฉินได้เช่นกัน พวกเจ้าออกไปรอข้างนอกเถอะ”
ไป๋ชิงหลิงเลือกที่จะไม่เปิดเผยตัวตนของนางต่อสาธารณะในขณะนี้ เพียงเพื่อต้องการสร้างภาพลวงตาว่าฮองเฮาถูกฝังในทะเลเพลิงแล้ว
หลังจากได้ยินคำพูดของไป๋ชิงหลิง หมอในจวนทั้งสองและหมอหลวงเจินก็ไม่ยืนกรานที่จะอยู่อีกต่อไป
ไป๋ชิงหลิงปิดประตูด้วยตัวเอง แล้วกลับมาที่ข้างหรงเยี่ย ยื่นมือออกมาแล้วเปิดเสื้อผ้าของหรงเยี่ยออก
อย่างไรก็ตามในขณะนี้ ชายหนุ่มที่หลับตาก็ยกมือขึ้นและจับข้อมือของนางไว้
ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นและมองขึ้นไป ชายหนุ่มลืมตาขึ้นทั้งสองขึ้นมาเมื่อไหร่ไม่รู้ นางตกใจอุทานออกมา : “หรง……”
ก่อนที่นางจะเรียกชื่อของเขา หรงเยี่ยดึงนางเข้ามาในอ้อมแขนของเขา แล้วกอดนางไว้แน่น : “เบาเสียงหน่อย！”
“ท่าน……” นางดิ้นรนสองสามครั้ง : “ขอข้าดูอาการบาดเจ็บของท่านก่อน”
“บาดแผลที่ผิวเท่านั้น！” เขายังคงกอดนางแน่น ไม่ให้นางเห็นบาดแผลของตัวเอง
ไป๋ชิงหลิงไม่เชื่อสิ่งที่เขาพูด นางหันกลับมาและจ้องมองที่ใบหน้าของเขา แล้วพูดว่า : “เมื่อครู่หมอหลวงคนนั้นบอกว่าอาการบาดเจ็บของท่านสาหัสเกินไป และต้องใช้เวลาสองสามวันกว่าจะฟื้น ให้ข้าดูอาการบาดเจ็บหน่อยไม่เช่นนั้นข้าจะหายเป็นห่วงได้อย่างไร”
“ตาแก่คนนั้นโกหกเจ้า ข้าไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงเลยจริง ๆ ！” หลังจากพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วและยกเสื้อผ้าขึ้นเผยให้เห็นบาดแผลตื้น ๆ
ไป๋ชิงหลิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง : “นี่มัน……เกิดอะไรขึ้น？”
“มีคนกำลังวางกับดักแล้ว！” เขาจ้องมองที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางแล้วดึงนางเข้ามาในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง : “ข้าได้ยินมาว่า......มีไฟไหม้ในห้องหลักของตระกูลฉิน ข้าเป็นห่วงเจ้ามาก”
เมื่อครู่ที่ได้ยินเสียงที่ดัดแปลงของไป๋ชิงหลิง เขาก็จำนางได้ทันที
ถ้าไม่ใช่เพื่อปิดบังทุกคน เขาคงจะรีบลุกขึ้นมา กอดนางแน่น ๆ ทันที