บทที่ 878 แม่ทัพน้อยเว่ย

ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นมองอย่างสงสัย

คำซุบซิบที่โด่งดังที่สุดในหมู่ผู้คนในต้าโจว นั่นคือแม่ทัพหนุ่มคนนี้ที่แต่งงานกับพี่สะใภ้ที่เป็นหม้ายซึ่งมีอายุมากกว่าเขาสี่ปี

นางเคยได้ยินข่าวลือเหล่านี้โดยบังเอิญมาก่อน แต่ตอนนี้นางได้เห็นตัวจริง ไป๋ชิงหลิงไม่คิดว่าฉินม่านเกอจะแก่กว่าเขาสี่ปีจริงๆ

ตอนนี้เขาอายุเพียงยี่สิบต้นๆ แต่ดูเป็นผู้ใหญ่และมั่นคงพอๆ กับหรงเยี่ย

ที่สำคัญกว่านั้น ออร่าที่ออกมาจากร่างกายของเขาสามารถทำให้ใครก็ตามถึงแก่ความตายได้อย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม ไป๋ชิงหลิงรู้สึกถึงกลิ่นอายความอิจฉาบนร่างกายของเขา

เว่ยหยวนชิงไม่แม้แต่จะมองไป๋ชิงหลิง เขาเปิดประตูอีกด้านหนึ่งแล้วก้าวเข้าไป

ประตูปิดลงอย่างแรง และไป๋ชิงหลิงมองกลับไป รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย...

นางออกไปข้างนอกมาอย่างน้อยครึ่งเดือนแล้ว แต่หรงเยี่ยไม่ได้เคลื่อนไหวใดๆ เลย

ข้าสงสัยว่าเขารักกับฉินน้องสาวของเขาหรือเปล่า?

นางสลัดความคิดของนางออกแล้วรีบเดินออกจากสนาม..

ห้องนี้เต็มไปด้วยความร้อนระอุอยู่แล้ว

เว่ยหยวนชิงนั่งบนโซฟานุ่มๆ จ้องมองไปที่ฉินม่านเกอด้วยสีหน้าเย็นชา แต่ตบเบาๆที่นั่งว่างข้างๆเขาด้วยมือของเขา

ฉินม่านเกอกล่าวว่า: "ท่านเดินทางมาไกลมาก ให้ข้าได้เทน้ำสักแก้วให้ท่านเถอะ"

นางเดินไปที่โต๊ะน้ำชา หยิบกาน้ำชาด้วยความตื่นตระหนกเล็กน้อย และกำลังจะเทน้ำ

เว่ยหยวนชิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: "ถ้าข้าจากไป ฮูหยินของข้าคงได้เป็นฮองเฮาในต่างแดน"

ปากของฉินม่านเกอค้าง เขายิ้มอย่างเชื่องช้าและพูดว่า "เจ้าก็รู้ว่าข้ากำลังล้อเล่นกับนาง"

นางเทน้ำใส่แก้วจนเกือบหก

เว่ยหยวนชิงเดินอย่างรวดเร็ว หยิบกาน้ำชาจากมือของนางแล้ววางลงบนโต๊ะอย่างแรง

ฉินม่านเกอเหลือบมองกาน้ำชาอย่างรู้สึกผิด แต่ไม่กล้าหันกลับมา

แต่ความสูงของเว่ยหยวนชิง ทำให้นางแทบหอบหายใจ...

นางไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่น้องชายในสายตาของนาง กลายเป็นสามีที่นางไม่กล้าสบตา!

ชายที่อยู่ข้างหลังนางก็หันหลังให้นาง

เธอหายใจเข้าแล้วยื่นถ้วยชาในมือไปที่ริมฝีปากของเขา: "ดื่มชาเร็วเข้าเถิด ข้ายังมีเรื่องต้องทำอีก"

“เจ้ามองตาข้า”

“เอาล่ะ ดวงตาของท่านทำไม?” ฉินม่านเกอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย และเมื่อนางสบตาเขา นางก็รู้สึกว่าหัวใจของนางเต้นเร็วมาก

หลังจากนั้นไม่นาน ใบหน้าเล็กๆที่บอบบางของนางก็ถูกปกคลุมไปด้วยชั้นของบลัชออน

เขาหยิบน้ำที่นางเทและดื่มหมดในคราวเดียว เขาวางถ้วยชาอย่างแรงบนโต๊ะ จากนั้นอุ้มฉินม่านเกอขึ้นมาแล้วเดินไปที่โซฟา

ฉินม่านเกอสะดุ้ง: "หยวนชิง ปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้นะ"

เขาวางนางไว้บนตัก กดร่างของนาง แล้วพูดด้วยความโกรธ: "กฎของตระกูลเว่ยเจ้าได้ทิ้งมัน แล้วจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ เจ้ากล้าหาญมากที่บุกเข้าไปในแคว้นหรงเพียงลำพัง ถ้าเกิดสิ่งไม่ดีขึ้น ข้าจะอธิบายให้ครอบครัวฟังอย่างไร”

ฉินม่านเกอขมวดคิ้วและตั้งใจฟัง

“ข้าบอกว่าจะไปหายาของท่านแม่ ทำไมไม่ฟัง”

"นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว"

“เชื่อกับผีนะสิ!” เขาระเบิดคำหยาบคาย

ฉินม่านเกอรู้ว่าเขาโล่งใจ

นางยกมือขึ้นแตะหน้าอกของเขา: “ยาของท่านแม่ส่งไปแล้ว พวกเราก็ต้องหาโอกาสออกไปซะ”