บทที่ 880 หัวใจของข้าถูกหมากินไปแล้วล่ะ

ไป๋ชิงหลิงขมวดคิ้วแน่นยิ่งขึ้น เวลาต่อมานางก็ขยำโน้ตเล็กๆให้เป็นลูกบอล พลิกฝ่ามือ แล้ววางโน้ตเล็กๆ ลงในช่องว่างอย่างเงียบๆ

“ฮูหยินต้องการจะซื้ออะไร” ไป๋ชิงหลิงถาม

ฉินม่านเกอเหลือบมองกลับไปที่แม่ทัพของเขาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "อ้อ ยาของเหอไท้เฟยใกล้จะหมดแล้ว เจ้านำใบสั่งยาออกไปที่ร้านขายยา หยิบยามาสามเม็ดแล้วกลับมา แล้วก็อย่าลืมซื้อของว่างข้างทางมาด้วยล่ะ"

หลังจากพูดอย่างนั้นฉินม่านซีก็มอบยาและเงินของเหอไท้เฟยให้กับไป๋ชิงหลิง

พอดีมีสาวใช้คนหนึ่งเดินผ่านจวน

ฉินม่านเกอพูดอย่างใจเย็น: "ไปเถอะแล้วรีบกลับมา"

ไป๋ชิงหลิงรับของแล้วหันหลังกลับและออกจากบ้านไป

ในความมืด หวู่ซือหลิงจ้องมองไปในทิศทางของไป๋ชิงหลิง เมื่อเขาเห็นไป๋ชิงหลิงเก็บข้าวของและจากไป หวู่ซือหลิงก็พูดกับองครักษ์รักษาพระองค์ที่อยู่ข้างๆ : "ตามนางไป!"

"พ่ะย่ะค่ะ!"

หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงออกจากบ้าน นางรู้สึกเหมือนมีคนติดตามนางอยู่

นางตรงไปที่ร้านขายยาและให้ใบสั่งยาแก่เจ้าของร้าน หลังจากดูใบสั่งยาแล้ว เจ้าของร้านก็เหลือบมองไป๋ชิงหลิงแล้วพูดว่า "เอาล่ะ เข้าไปข้างในและรอสักครู่นะ ข้าเกรงว่าเตรียมยาเหล่านี้คงไม่เสร็จเร็วขนาดนั้น”

เจ้าของร้านเหลือบมองห้องทางซ้ายของไป๋ชิงหลิงอย่างมีนัยยะ

ไป๋ชิงหลิงได้รับคำใบ้จากเจ้าของร้านอย่างธรรมชาติ

นางพยักหน้า: "เร็วเข้า นี่คือยาที่เหอไท้เฟยใช้ โปรดจับอย่างระมัดระวัง"

“ค่ะ ค่ะ!” ไป๋ชิงหลิงหันหลังกลับและเดินเข้าไปในห้องทางด้านซ้าย

แต่ทันทีที่นางเดินเข้าไป ก็มีคนเข้ามากอดนางอย่างรวดเร็ว

ดวงตาของไป๋ชิงหลิงเบิกกว้าง ผู้ชายตรงหน้านางคือหรงเยี่ย

หลังจากที่นางเข้ามา หรงเยี่ยรีบปิดประตูแล้วกดนางเข้ากับแผงประตู เขาจูบริมฝีปากนางก่อนโดยไม่พูดอะไร

ไป๋ชิงหลิงยังคงโกรธและต้านทานการสัมผัสของหรงเยี่ย

นางผลักเขาอย่างแรง หันหน้าหนีแล้วพูด "ท่านมาที่นี่ทำไม"

เขายื่นมือออกมาดึงหน้ากากหนังมนุษย์บนใบหน้าของนางออกแล้วพูด: "ข้าเคยบอกแล้วว่าเรื่องแบบนี้เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดในการเปิดเผยตัวตนของเจ้า ตอนที่เจ้าออกจากบ้านมาเมื่อสักครู่นี้ เจ้าถูกติดตามโดยคนจากจวนของอ๋องหราว เจ้าคิดว่าแผนของเจ้าสมบูรณ์แบบรึ!”

ไป๋ชิงหลิงเปิดเผยรูปลักษณ์ที่แท้จริงของนาง มองลงไปที่หน้ากากหนังมนุษย์ในมือของเขา ขมวดคิ้วและพูดว่า: "ข้าบอกแล้วว่าข้าจะช่วยเหลือนายผู้เฒ่าฉิน และข้ายังได้รับข่าวที่แน่นอนแล้วด้วยว่านายผู้เฒ่าฉินอยู่ที่จวนอ๋องหราว”

เพียงแต่คนในวังจับตาดูอย่างใกล้ชิด ดังนั้นนางจึงไม่กล้าไปหานายผู้เฒ่าฉินอย่างง่ายดาย

“แต่อย่ากังวล เขายังไม่ตาย อ๋องหราวต้องการสมบัติของตระกูลฉินเพื่อดึงอำนาจของท่านอ๋องหลายคนในพื้นที่ข้าราชบริพาร หากท่านไม่มีอะไรแล้ว ข้าจะกลับไป"

นางขยับร่างกายและพร้อมที่ออกไป

จู่ๆ หรงเยี่ยก็ดึงนางกลับมา แล้วพูดด้วยใบหน้าเคร่งเครียด: "เจ้าจากเมืองจิงโจวไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นห่วงเจ้าแค่ไหน"

“ท่านเป็นห่วง...ข้าหรือ~” นางจ้องมองเขาด้วยสายตาที่น่ากลัว

เปลือกตาของหรงเยี่ยกระตุกสองสามครั้ง: "มันอยู่ที่นี่อีกแล้วใช่ไหม"

“เกิดอะไรขึ้น มีบางอย่างผิดปกติกับท่านนะ?” ดวงตาของไป๋ชิงหลิงเบิกกว้างและนางพูดว่า “หรือว่าในใจท่านมีฉินชานหลิงอยู่”

“ฮองเฮา!” หรงเยี่ยไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้: "เจ้าอิจฉามากจนทนไม่ไหวแล้วนะ"

มือของเขาประสานกับนาง และร่างสูงของเขาก็แนบชิดกับนางอย่างมั่นคง เพราะกลัวว่านางจะวิ่งหนีจากเขาไปอีกครั้ง

“ช่วงนี้ข้าเอาแต่คิดถึงเจ้า กลัวว่าเจ้าจะเจ็บปวดและเสียใจ เจ้ามันคนใจร้าย!”

“สงสัยหัวใจของข้าคงได้ถูกหมากินไปแล้วล่ะ!” ไป๋ชิงหลิงหดจมูกและพึมพำอย่างเศร้าๆ

หรงเยี่ยกัดฟัน ทั้งรู้สึกหมดหนทาง ทั้งตลก เขากอดนางไว้ในอ้อมแขนแน่นแล้วพูดว่า "เจ้ากำลังเรียกข้าว่าหมารึ!"

เมื่อไป๋ชิงหลิงได้ยินสิ่งนี้ นางก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก นางโน้มตัวไปในอ้อมแขนของเขาอย่างเงียบๆ และเอานิ้วประสานกับเขา