บทที่ 881 หวู่ซือหลิงคำนวณพลาด

“อ้อ แค่นี้ยังไม่เพียงพอที่จะยืนยันตัวตนของฮองเฮาได้” ในเวลานี้หวู่ซือหลิงค่อยๆเดินไปหานาง: “เมื่อท่านอ๋องออกประกาศรับสมัครแพทย์ชื่อดัง หม่อมฉันก็คิดว่าฮองเฮาเหนียงเหนียงจะสิ้นพระชนม์หรือไม่ หากนางใช้โอกาสนี้เพื่อแอบเข้าไปในจวนของอ๋องหราวด้วยตัวตนอื่น ก็ถือเป็นอันตรายที่ซ่อนอยู่ในจวนของอ๋องหราวของเรา”

"ฮ่า!" ไป๋ชิงหลิงหัวเราะเบาๆ: "แต่ท่านก็ยังทำมัน พระชายาหราวเป็นผู้เชี่ยวชาญเสียจริง ดูเหมือนว่าไฟในบ้านภรรยาหลวงของตระกูลฉินก็ถูกวางแผนโดยท่านเช่นกัน"

“ใช่ แต่ข้าไม่ได้คาดหวังว่าเจ้าจะยังมีชีวิตอยู่ รู้ไหมว่าข้าจับใครได้?”

ดวงตาของไป๋ชิงหลิงมืดลง

องครักษ์จวนหลายคนเดินออกจากลานอีกแห่งหนึ่ง กดอีผิงถิงและฉางเล่อเหยียนลง

รูม่านตาของไป๋ชิงหลิงหดตัวลงอย่างแรง มองไปที่ทั้งสองคนแล้วพูด: "อาเหยียน ผิงถิง!"

“พระสนม พวกเขาสมรู้ร่วมคิดกับชนเผ่าอูเซินเพื่อกบฏต่อพรรคเพคะ ผนึกพลังทางจิตวิญญาณของจื่อยี และผลักจื่ออีลงไปในทะเลดำ” อีผิงถิงร้องไห้

ไป๋ชิงหลิงกัดฟันด้วยความโกรธและตะโกนว่า: "หวู่ซือหลิง ท่านกล้าสมรู้ร่วมคิดกับชนเผ่าอู๋ซินเพื่อกบฏต่อพรรคได้อย่างไร"

“สมรู้ร่วมคิดรึเจ้าหมายถึงอะไร? จื่ออีไม่ใช่สมาชิกของชนเผ่าอูเซินไม่ใช่หรือ ทำไมเจ้าและจักรพรรดิจึงสามารถเปิดเผยชนเผ่าอูเซินว่าเป็นพ่อมดผู้ยิ่งใหญ่ได้ จวนของอ๋องหราวของเราคงไม่สมควรได้รับมัน” หวู่ซือหลิงโต้กลับ

ฉางเล่อเหยียนเยาะเย้ยและกล่าวว่า: "ชนเผ่าอูเซินถูกแบ่งออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งนำโดยปราชญ์หญิงจิตวิญญาณสีม่วง พวกเขาไม่เคยทำอะไรก็ตามที่ทำลายศีลธรรมหรือเป็นอันตรายต่อผลประโยชน์ของชนเผ่าอื่น ๆ พวกเขาสนับสนุนการใช้พลังทางจิตวิญญาณเพื่อช่วยเหลือคนที่ต้องการความช่วยเหลือมาโดยตลอด”

“อีกกลุ่มหนึ่งอาศัยเวทย์มนตร์เพื่อหลอกล่อใจคนชั่วร้ายและจัดหายาพิษที่แสวงหาความมั่งคั่งและเป็นอันตรายต่อชีวิต คนกลุ่มนี้เป็นเหมือนหนูในคูน้ำ พวกเขากล้าใช้กลอุบายสกปรกลับหลังเท่านั้น ไม่กล้ากระทำอย่างเปิดเผยและเปิดเผยต่อหน้าคนทั่วไป”

“ ดังนั้น ชนเผ่าอูเซินที่พระชายาหราวกล่าวถึงจึงไม่คู่ควรกับเกียรติสูงสุดเหล่านั้นจริงๆ!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” หวู่ซื่อหลิงหัวเราะเบาๆ อย่างไม่เห็นด้วย: “ผู้ชนะคืออ๋อง ผู้แพ้คือโจร ถ้าจักรพรรดิองค์ใหม่ไม่ขึ้นครองบัลลังก์ ปราชญ์หญิงที่ชื่อจื่ออีก็จะยังคงเป็นบุคคลลึกลับในทุกวันนี้”

“เพี้ยะ!” ไป๋ชิงหลิงตบหวู่ซือหลิง: “ใครอนุญาตให้ท่านพูดแบบนั้นกับนาง”

นางตะโกน น้ำตาไหลเต็มดวงตาของนาง

ไม่ว่าจะเป็น ชิงอี ลี่ว์อีหรือจื่ออี ตำแหน่งของทั้งสามคนที่อยู่ในใจนางไม่มีใครสามารถแทนที่ได้

นางไม่คาดคิดจริงๆ ว่าอ๋องหราวจะสามารถทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ตำแหน่งนั้น

หวู่ซือหลิงปิดหน้าของนาง ค่อยๆเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตาไป๋ชิงหลิง แล้วพูดว่า "นำฮองเฮาเหนียงเหนียงออกไปจากวัง"

"ท่านจะทำอะไร?"

“พระสนมจะต้องไม่อยู่ในจวน ไม่เช่นนั้น จวนของเราจะถูกบุกรุก ท้ายที่สุดจวนของเราไม่สามารถรับโทษฐานลักพาตัวราชินีได้หรอก” หวู่ซื่อหลิงก้าวถอยหลังราวกับว่าจะมีโอกาสที่จะชนะ

อีผิงถิงได้ยินคำพูดของหวู่ซือหลิงและสาปแช่งด้วยความโกรธ: "ช่างน่ารังเกียจเสียจริง"

หวู่ซื่อหลิงอารมณ์ดีและไม่ได้โต้เถียงกับอีผิงถิง

ในไม่ช้า ผู้คนในจวนก็พาไป๋ชิงหลิงออกจากทางลับด้านหลังจวน

ฉางเล่อเหยียนเดาอะไรบางอย่างได้ จึงเข้าไปหาไป๋ชิงหลิงแล้วถามว่า "ท่านจะออกจากจวนเช่นนี้หรือ?"

“เหอะ ข้ายังมีวิธีอยู่ ขึ้นอยู่กับว่าไท้เฟยจะเสียสละตัวเองเพื่อปกป้องสถานการณ์โดยรวมของลูกชายของนาง หรือความกตัญญูของอ๋องหราวนั้นจะมีมากเกินไปหรือไม่”

เวลานี้ ณ สวยเหมย จู่ๆ เหอไท้เฟยก็ทนทุกข์ทรมานจากอาการปวดท้องจนทนไม่ไหว

อ๋องหราวรีบวิ่งเข้าไปและเห็นเหอไท้เฟยกลิ้งอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด เขาเดินเข้าไปช่วยนางอย่างกังวล: "เสด็จแม่ ท่านเป็นอะไรไป"

“ท้อง ปวดท้องมาก เหมือนมีแมลงแทะอวัยวะภายในของ โอ้ย...” หลังจากเหอไท้เฟยพูดไม่กี่คำก็กรีดร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

เมื่อหวู่ซือหลิงได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นกับเหอไท้เฟย นางก็รีบวิ่งไป

แต่นางไม่คาดคิดว่ามันจะเป็นฉากน่าสลดเช่นนี้

ทันทีที่นางเดินเข้าไปในบ้าน นางเห็นเหอไท้เฟยคว้าเสื้อผ้าของอ๋องหราว ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวและดุร้าย เสียงกรีดร้องของนางเปรียบได้กับการคลอดบุตร

นางเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว คุกเข่าลงกับพื้นแล้วพูด “เหอไท้เฟเป็นอะไรไปเพคะ”

“รีบไปตามฮูหยินเว่ยมา!”