บทที่ 884 สมรู้ร่วมคิดสังหารฮองเฮา โทษประหารเก้าชั่วโคตร

ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำรายงานการเคลื่อนไหวของอ๋องหราวในช่วงไม่กี่วันที่ผ่าน "อ๋องหราวย้ายพระพุทธรูปที่ก่อนพระชายาหราวมอบให้สิ้นพระชนม์ไปที่ลานบ้าน ท่านอ๋องสวดพระสูตรและสักการะพระพุทธรูปทุกวันสามเวลา และเวลาที่เหลือก็ใช้เวลาอยู่ในลานบ้านของพระชายาหราว อยู่กับลูกๆ ของนาง

หลังจากได้ยินรายงานเหล่านี้ไป๋ชิงหลิงก็ยิ้มอย่างขมขื่น "ถ้ารู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ ทำไมตอนที่นางมีชีวิต ถึงได้มีเหล่านางสนมมากมาย ไม่เคยใส่ใจกับความพยายามของพระชายาหราวเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแต่คิดว่านั่นเป็นสิ่งที่นางควรทำ ยามเมื่อตายจากแล้ว ถึงจะรู้หัวใจตัวเองชัดเจน น่าเสียดายหวู่ซือหลิง ที่ทั้งฉลาดและมีไหวพริบดีเยี่ยมมาตลอด แต่กลับพบเจอคนไม่ดี จนหวนกลับมาไม่ได้”

หรงเยี่ยดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน "ไม่มีใครที่มีความสุขเฉกเช่นฮองเฮา"

กล่าวจบ เขาก็หยิบผลไม้ที่ปอกเปลือกแล้วเข้าปากเธอ

เธอหัวเราะเบาๆ จากนั้นก็แตะหน้าอกของเขาแล้วกล่าวว่า "แต่ว่า ก็ยังไม่สามารถผ่อนปรนการเฝ้าดูอ๋องหราวได้ บางครั้งความทะเยอทะยานของผู้คนก็ซ่อนอยู่ภายใน"

“ข้าจะไม่ปล่อยให้เขามีโอกาสเช่นนั้น!” หรงเยี่ยกล่าว แสงในดวงตาของเขาเป็นประกาย

จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองนายผู้เฒ่าฉินและฉินซานหลิงที่เดินเข้ามาจากประตู

ผู้เฒ่าฉินดึงฉินซานหลิงคุกเข่าด้วยความกลัวและกล่าวว่า "ราษฎรผู้ต่ำต้อยมีความผิด ล้มเหลวในการควบคุมคนตระกูล ขอให้ฝ่าบาทและฮองเฮาลงโทษข้าเถิด"

ไป๋ชิงหลิงออกมาจากอ้อมแขนของหรงเยี่ยทันทีและนั่งตัวตรง

หรงเยี่ยยังนั่งบนเก้าอี้ตัวใหญ่อย่างเคร่งขรึม โดยมือทั้งสองวางไว้ที่พนักเก้าอี้ ซึ่งมือหนึ่งข้างกำลังบีบมือของไป๋ชิงหลิงไว้อยู่

เขาเงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกห้องโถง

ครอบครัวทั้งสามของฉินหย่วนอี้ ถูกพาตัวกลับไปที่บ้านหลังเก่าของตระกูลฉิน ตอนนี้พวกเขากำลังคุกเข่าอยู่ในห้องโถง

หรงเยี่ยเหลือบมองที่ฉินหย่วนอี้อย่างเย็นชา จากนั้นก็ถอนสายตาออก แล้วหันไปถามไป๋ชิงหลิง "เจ้าคิดอย่างไร หรือเจ้าต้องการจัดการเผาคนที่ทำร้ายเจ้าพวกนี้อย่างไร!"

“การสมรู้ร่วมคิดสังหารฮองเฮามีโทษประหารเก้าชั่วโคตร”

นายผู้เฒ่าฉินผู้เฒ่าตัวแข็งทื่อและหลับตาลงอย่างยอมรับชะตากรรม

แต่ครู่ต่อมา ไป๋ชิงหลิงก็กล่าวอีกครั้งว่า "ข้าได้ยินมาว่ากฎเกณฑ์ของตระกูลฉินเทียบได้กับกฎหมายอาญาของแคว้น นายผู้เฒ่าเองก็เป็นเหยื่อในเรื่องนี้เช่นกัน โดยทั่วไปแล้ว จักรพรรดิจะลงความโกรธกับผู้บริสุทธิ์ แต่ข้าอยากรู้ว่าในกฎของตระกูลฉิน หากผู้ใดสมรู้ร่วมคิดปองร้ายคนของจักรพรรดิ มันผู้นั้นจะต้องโดนลงโทษอย่างไร!”

นายผู้เฒ่าฉินผู้เฒ่าลืมตาขึ้นทันทีและเงยหน้าขึ้นมองไป๋ชิงหลิงด้วยความไม่เชื่อ

แต่หลังจากเหลือบมองเพียงแวบเดียว เขาก็รีบมองไปทางอื่นและตอบว่า "เพื่อตอบสนองต่อคำกล่าวของราชินี ใครก็ตามในตระกูลฉินที่วางแผนคิดปองร้ายจะสังหารจักรพรรดิหรือฮองเฮาจะต้องถูกไม้ทุบตีจนตาย ตายแล้วก็จะไม่ถูกฝังที่หลุมศพของบรรพบุรุษ ชื่อแซ่ของพวกเขาก่อนตาย ก็จะถูกลบออกจากลำดับวงศ์ตระกูลด้วย”

ไป๋ชิงหลิงเหลือบมองหรงเยี่ยแล้วกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้นดูแล้ว จักรพรรดิคงไม่ต้องลงมือใดๆ เลย"

หรงเยี่ยเข้าใจว่าไป๋ชิงหลิงหมายถึงอะไร

เขากล่าวว่า "จัดการตามกฎของตระกูลฉิน"

เสียงของเขาดังกังวาลมาก จนแม่นางหลัวที่กำลังคุกเข่าอยู่ในห้องโถงตกใจ

เมื่อผู้คุ้มกันของตระกูลฉินเดินเข้ามาพร้อมแท่งไม้ จู่ๆ แม่นางหลัว ก็โต้ตอบและตะโกนว่า "ฝ่าบาท ฮองเฮา ได้โปรดไว้ชีวิตเถิด ฮองเฮา... เล่อเหยียน เล่อเหยียน.....เล่อเหยียน"

ฉางเล่อเหยียนเดินเข้ามาจากด้านนอก

แม่นางหลัวเดินไปหาเธอทันทีโดยคุกเข่าลง

แต่ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำที่อยู่ข้างๆ ฉางเล่อเหยียน ก็พุ่งตัวไปห้ามแม่นางหลัวอย่างรวดเร็ว

แม่นางหลัวร้องไห้และกล่าวว่า "เล่อเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าข้าเคยทำหลายสิ่งหลายอย่างที่ไม่ดีเจ้าในอดีต แต่เพื่อประโยชน์ของเด็กๆ ดูที่หย่วนอี้พวกเด็กๆ จะไม่มีพ่อไม่ได้!”

ฉางเล่อเหยียนยิ้ม "ท่านกำลังพูดอะไรกัน?"

เธอวางมือบนท้องของเธอ "ท่านบอกว่าเด็กในท้องของข้าเป็นลูกของลูกชายท่านงั้นหรือ?"

“เจ้าเป็นผู้หญิงที่มีการศึกษาดีและมารยาทงาม อีกทั้งยังมีชื่อเสียงที่สุดในเมืองเหลียนด้วย เจ้าจะแอบตั้งท้องลูกของคนอื่นลับหลัง หย่วนอี้ได้อย่างไร ข้าลำเอียงเกินไปและไม่ได้ยืนเคียงข้างเจ้าตั้งแต่แรก”

พอฉางเล่อเหยียนได้ยินคำกล่าวของแม่นางหลัว เธอก็รู้สึกไร้สาระมาก

เธอก้มลงคว้ามือของแม่นางหลัว แล้วกล่าวว่า "ตอนนี้ฉินฮูหยินกำลังขอร้องข้า ดูแล้วไม่น่าจะใช่แค่เพื่อฉินหย่วนอี้ จริงๆ แล้วท่านคงไม่อยากถูกไม้ทุบตีจนตายใช่หรือไม่"

แม่นางหลัวตัวสั่น

เธอไม่อยากตายจริงๆ