บทที่ 885 หรงเยี่ยแสดงความรู้สึกต่อฉินชานหลิง

นายผู้เฒ่าฉินตัวแข็งทื่อ

ในเวลานี้ หรงเยี่ยจับมือของไป๋ชิงหลิงแล้วตอบอย่างหนักแน่น : “ข้าและฮองเฮามีบุตรหกคน วังหลังสงบสุข และข้าชอบชีวิตที่สะดวกสบายและสงบสุขเช่นนี้มาก ในชีวิตนี้ข้าจะไม่มีวันอภิเษกสมรสกับภรรยาคนที่สอง และข้าจะไม่รับนางสนมอีก ถ้าแม่นางฉินก่อนหน้านี้เลื่อนการแต่งงานของนางก็เพราะข้า เช่นนั้นข้าก็จะแจ้งให้เจ้าทราบเข้าใจ ณ ตรงนี้ ในอนาคตหากเจ้าต้องการที่จะยังรอต่อไป มันก็จะไม่เกี่ยวกับข้า”

“เจ้าและข้าเป็นเพื่อนกันในวัยเด็ก ข้าทะนุถนอมช่วงเวลานั้นมาก และไม่มีใครสามารถแทนที่ตำแหน่งของเจ้าในหัวใจของข้าได้ในเวลานั้น แต่ข้าถือว่าเจ้าเป็นคนสนิทในสนามรบเท่านั้น ชื่นชมความสามารถและสติปัญญาของเจ้า เช่นเดียวกับที่ข้าชื่นชมข้าราชบริพารที่มีความสามารถภายใต้การบังคับบัญชาของข้า และไม่มีความรู้สึกระหว่างชายและหญิง”

“หลังจากได้พบกับฮองเฮา ข้าไม่เพียงแต่ชื่นชมทักษะวิชาแพทย์ของนางเท่านั้น แต่ยังชอบข้อดีและข้อเสียของนางด้วย นางเป็นผู้หญิงที่ไม่มีใครทดแทนได้ในตลอดชีวิตของข้า และจะไม่มีวันมีผู้หญิงคนที่สองอีก เจ้าเข้าใจไหม？”

คำสี่คำว่า “เจ้าเข้าใจไหม” เสียงทุ้ม ก็ดังเข้าหูของฉินซานหลิงอย่างรุนแรง

เห็นได้ชัดว่าไม่มีคำพูดที่น่าอับอายในคำพูดของเขา แต่สำหรับฉินซานหลิงที่ได้ยิน กลับรู้สึกละอายใจมาก

นางถูกปฏิเสธแล้ว

อีกทั้งยังปฏิเสธนางต่อหน้าฮองเฮา

นางเข้าใจทุกคำพูดที่เขาพูด แต่นางรู้สึกว่าทุกคำที่เขาพูดนั้นเหมือนกับมีดคม ๆ ที่เฉือนเนื้อและเลือดของนาง

“เนื่องจากเราไม่สามารถเห็นด้วยกับสิ่งที่เราพูดคุยกับนายผู้เฒ่าฉินก่อนหน้านี้ได้ ข้าก็จะไม่บังคับ” หรงเยี่ยวางมือของไป๋ชิงหลิงไว้ที่ริมฝีปากของเขา และมองดูฉินซานหลิงด้วยดวงตาที่ไม่อบอุ่นแม้แต่น้อง : “ซานหลิง ดูแลตัวเองด้วย วันนี้ข้าจะออกจากเมืองจิงโจว และไม่รู้ว่าจะได้กลับมาที่นี่เมื่อไหร่”

อย่างไรก็ตาม เขาได้ตัดสินใจว่า ถ้าไม่มีเรื่องอะไรอื่นอีก ก็ไม่ต้องมาที่แห่งนี้แล้ว

เขาเกือบจะสูญเสียฮองเฮาของเขาไปแล้ว

เมื่อฉินซานหลิงได้ยินเขาเรียกชื่อนาง นางก็เข้าใจเจตนาของเขาเช่นกัน

เขาต้องการมาที่นี่ เพื่อทำลายจินตนาการทั้งหมดของนางที่เกี่ยวกับเขา

ฉินซานหลิงกำหมัดแน่น และถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้งเล็กน้อย : “ฝ่าบาทพูดคุยกับท่านปู่ของหม่อมฉันเรื่องอันใดหรือเพคะ？”

การแสดงออกของนายผู้เฒ่าฉินเปลี่ยนไปอีกครั้ง

ไป๋ชิงหลิงมองไปที่นายผู้เฒ่าฉิน และเมื่อนางเห็นสีหน้าที่ลำบากใจบนใบหน้าของเขา นางก็พูดเบา ๆ : “นายผู้เฒ่าฉินหวังว่าเจ้าจะมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข แต่ความสุขคือการรักซึ่งกันและกัน”

ฉินซานหลิงตัวสั่น และเงยหน้าขึ้นมองนายผู้เฒ่าฉิน ในที่สุดก็เข้าใจสิ่งที่ฝ่าบาทเพิ่งพูดกับนางเมื่อครู่นี้แล้ว

“อาหลิง ท่านปู่……” นายผู้เฒ่าฉินมองกลับมาที่นางด้วยสีหน้ารู้สึกผิด เมื่อเขาใช้การแต่งงานของฉินซานหลิงเพื่อเจรจาเงื่อนไข เขาก็ได้พ่ายแพ้ไปแล้ว

เขาถอนหายใจและพูดว่า : “ปู่……ขอโทษเจ้าด้วย”

ฉินซานหลิงเดาได้แล้ว นางยิ้มและร้องไห้ : “ท่านปู่ ท่านไม่ต้องเสียใจสำหรับข้า เป็นข้าทีต้องขอโทษท่าน ข้าจะไม่ทิ้งท่านปู่ ต่อไปนี้ข้าจะอยู่ที่นี่กับท่านปู่”

“เจ้า……” นายผู้เฒ่าฉินมีก้อนเนื้ออยู่ในลำคอ : “เจ้าเด็กโง่ ในท้ายที่สุดแล้วเจ้าก็ต้องแต่งงาน”

“ถ้าไม่สามารถพบกับคนที่จะมีความสุขและแต่งงานได้ แล้วชีวิตที่ขมขื่นมาไว้บนริมฝีปากแล้วเลียมันทำไมกัน ท่านทนได้งั้นหรือ？”

“นี่……”นายผู้เฒ่าฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มเศร้า : “ข้าทนไม่ไหวที่จะเห็นเจ้าไม่มีความสุขตลอดแบบนั้น”

ฉินซานหลิงพยักหน้าและถวายบังคมหรงเยี่ย : “ถ้าฝ่าบาทและฮองเฮาต้องการออกจากเมืองจิงโจว หม่อมฉันและท่านปู่เกรงว่าจะสามารถไปส่งพระองค์ได้ ตระกูลฉินยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องจัดการ อย่างไรก็ตามหม่อมฉันอยากรู้มาก ว่าฮองเฮาและท่านปู่ของหม่อมฉันพูดคุยเรื่องความลับธุรกิจอะไรกัน หม่อมฉันก็อยากเข้าร่วมด้วย”

ไป๋ชิงหลิงหันกลับมามองตาหรงเยี่ย

ไป๋ชิงหลิงคิดไม่ถึงว่า ฉินซานหลิงจะเปลี่ยนแปลงเร็วขนาดนี้ บางทีนางอาจไม่ใช่ผู้หญิงใจร้ายจริง ๆ

มิฉะนั้น หรงเยี่ยก็จะไม่ได้รับการดูแลเป็นพิเศษ

“ข้าสามารถอยู่ต่ออีกครึ่งวันเพื่อคุยรายละเอียดกับแม่นางฉิน เกี่ยวกับเมืองที่ไม่มีการหลับใหล”

“เพคะ！”

ในการสนทนาต่อมา ทั้งสองก็ล้วนเข้ากันได้ค่อนข้างดี

ฉินซานหลิงรู้ว่าหรงเยี่ยยังคงวางแผนที่จะไปหานายผู้เฒ่าฉางบ่อย ๆ ดังนั้นนางจึงตัดสินใจไปที่เมืองเหลียนด้วยตนเอง เพื่อพูดคุยกับนายผู้เฒ่าฉางเกี่ยวกับเรื่องนี้