บทที่ 886 ฉางเล่อเหยียนเจอท่านอ๋องเซ่อเจิ้งอีกครั้ง

“พระองค์ปฏิบัติต่อกวนปี้อวี้เช่นเดียวกับข้า ข้าควรจะนับไว้ว่า……ใช้โอกาสปีนขึ้นเตียง ใช้ประโยชน์จากอันตรายของผู้อื่น และใช้ประโยชน์จากความทุกข์ทรมานของท่านอ๋องเซ่อเจิ้ง อืม……” ฉางเล่อเหยียนพูดไปใบหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

ไป๋ชิงหลิงเลิกคิ้วและพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้งว่า : “หากท่านอ๋องเซ่อเจิ้งต้องการให้กวนปี้อวี้เป็นพระชายาเซ่อเจิ้ง ข้าก็ยินดีที่จะทำหน้าที่แทนเขา

ฉางเล่อเหยียนจ้องมอง ยื่นมือออกมาแล้วบีบนาง

“เจ้าดูสิเจ้า สถานะของเจ้าคืออะไร แล้วสถานะของกวนคืออะไร เจ้ากลับลดสถานะของตัวเองเพื่อเปรียบเทียบกับกวนปี้อวี้” ไป๋ชิงหลิงเหลือบมองท้องที่ใหญ่โตของนาง

แม้ว่านางจะเจอถนนเป็นหลุมเป็นบ่อมานานกว่าครึ่งเดือน แต่ฉางเล่อเหยียนก็พอใจกับอาหารของนาง

ท้องของนางโตกว่าเมื่อครึ่งเดือนที่แล้วมาก และแก้มของก็ใหญ่ขึ้นจนสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

แต่เมื่อฉางเล่อเหยียนได้ยินคำพูดของไป๋ชิงหลิง ดวงตาของนางก็ค่อย ๆ มืดมนลง : “สถานะปัจจุบันของข้าอาจจะไม่ดีเท่ากวนปี้อวี้”

นางเคยแต่งงานมาก่อน และตระกูลฉางก็ไม่ได้หนุนหลังนางอีกต่อไป นางไม่สามารถใช้สถานะปัจจุบันของนางเพื่อติดตามหรงเฉินได้แล้ว

หมายความว่านางเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ และไม่มีภูมิหลังทางครอบครัว แต่กวนปี้อวี้มีตระกูลซู ไม่ว่าตระกูลซูจะแย่แค่ไหน นางก็ยังมีไทเฮาอยู่เบื้องหลัง

“เจ้าเป็นน้องสาวของฮองเฮา และเป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลไป๋ พ่อของข้าเป็นลุงของเจ้า เจ้าจะเป็นเด็กกำพร้าได้อย่างไร เจ้าต้องจำไว้ว่า ต่อจากนี้ไปเจ้าคือไป๋เหยียน ไม่ใช่ฉางเล่อเหยียนอีกต่อไป คนจากตระกูลฉาง……ไม่เพียงพอที่จะทำให้หัวใจของเจ้าเย็นชา” ไป๋ชิงหลิงถามกลับ

ฉางเล่อเหยียนสูญเสียเสียงของนางไปแล้ว

“เสี่ยวเหยียนเหยียน เรียกข้าว่าพี่สาวให้ฟังหน่อย”

“ทำไมข้าถึงไม่รู้ว่าเมื่อก่อนพระองค์หน้าหนามากขนาดนั้น เมื่อก่อนที่ข้าขอร้องพระองค์ให้เป็นพี่น้องกับข้า พระองค์ยังคงทำเหมือนข้าเป็นหนี้พระองค์ทั้งชีวิต แต่ตอนนี้พระองค์กลับพูดคล่องเชียว！”ฉางเล่อเหยียนยิ้มด้วยความโกรธ

ไป๋ชิงหลิงหัวเราะเบา ๆ สองสามครั้ง จากนั้นรถม้าก็หยุดกะทันหัน และเสียงของท่านอ๋องเซ่อเจิ้งก็ดังมาจากภายนอก：“กระหม่อมขอต้อนรับฝ่าบาท และฮองเฮากลับเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ”

ฉางเล่อเหยียนตัวแข็ง และกระชับมือของไป๋ชิงหลิงแน่นขึ้น หัวใจของนางเต้นเร็วมาก : “ทำไมเขาถึงมา？”

“การตั้งครรภ์ครั้งเดียวทำให้เจ้าโง่ไปสามปีเลยหรือ” นางสะบัดหน้าผากของฉางเล่อเหยียนเบา ๆ : “นี่คือเมืองหลวง ท่านอ๋องเซ่อเจิ้งไม่เพียงแต่ช่วยเหลือฝ่าบาทในการจัดราชกิจเท่านั้น แต่ยังปกป้องความปลอดภัยของฝ่าบาทอีกด้วย เมื่อฝ่าบาทเสด็จกลับเมืองหลวง ท่านอ๋องเซ่อเจิ้งจะมาไม่ได้หรือ？”

“แล้วข้าต้องทำยังไงล่ะ ที่นี่มีประตูหลังหรือเปล่า！”

“เจ้าคิดอะไรอยู่กัน กระโดดลงไปแบบนี้ ลูกในท้องของเจ้าไม่ต้องการแล้วหรือไง” ไป๋ชิงหลิงกล่าวอย่างตกตะลึง

ฉางเล่อเหยียนกังวลมากจนไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้ จึงได้แต่นั่งอยู่ที่นั่นและยอมจำนนต่อชะตากรรม

และไป๋ชิงหลิงดึงมือของนางออก

ฉางเล่อเหยียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง : “พระองค์ลุกขึ้นยืนทำไมกัน？”

“หลีกทางให้！” ไป๋ชิงหลิงไม่ได้อธิบายอะไรให้นางฟังมากนัก นางยืนขึ้นและเดินออกจากรถม้า ฉางเล่อเหยียนเรียกนาง แต่ไป๋ชิงหลิงไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ดังนั้นนางจึงไม่กล้าเรียกพระนางเสียงดังอีกต่อไป

หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงลงจากรถม้า นางก็เหลือบมองหรงเฉิน เขาก็ขยิบตามาที่รถม้าสองสามครั้ง จากนั้นจึงไปที่รถม้าของหรงเยี่ย

เดิมทีฉางเล่อเหยียนคิดว่า นางจะนั่งรถม้าเพียงลำพัง และไปที่ที่ไป๋ชิงหลิงจัดวางไว้ให้

แต่หลังจากไป๋ชิงหลิงออกจากรถม้าไปได้ไม่นาน ม่านรถม้าก็ถูกยกขึ้นอีกครั้ง และมีร่างสูงเดินเข้ามาจากด้านนอก

ทันใดนั้นดวงตาของฉางเล่อเหยียนก็เบิกกว้างขึ้น และนางก็มองไปที่ชายหนุ่มตรงหน้า

คิ้วของเขาไม่เปลี่ยนแปลง แต่เนื่องจากเขาเริ่มเป็นเซ่อเจิ้งเพื่อช่วยเหลือฝ่าบาทในการจัดการเรื่องต่าง ๆ คิ้วของเขาจึงมีความเฉียบคมและเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นเล็กน้อย

หรงเฉินที่เป็นแบบนี้ นี้ยิ่งสะดุดตาและทำให้ผู้คนไม่สามารถละสายตาไปได้

ก็ทำให้ฉางเล่อเหยียนรู้สึกทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน

นางลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และทำความเคารพหรงเฉิน อย่างไรก็ตามนางลุกขึ้นเร็ว และรวมกับร่างกายของหรงเฉินที่โน้มตัวเข้าไปในรถม้า

เมื่อนางลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก ผมของนางก็สัมผัสไปที่ใบหน้าของเขา……

ฉางเล่อเหยียนสะดุ้ง และก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แต่รถม้าเพิ่งเริ่มขยับ นางจึงเซตัวถอยไปข้างหลัง

รูม่านตาของหรงเฉินหดตัวลง และก่อนที่เขาจะมีเวลาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็ยื่นมือออกไปจับไหล่บาง ๆ ของฉางเล่อเหยียน แล้วดึงนางเข้ามาใกล้เขามากขึ้น

ทันใดนั้นเสียงอุทานของหญิงสาวก็ดังขึ้น

ในวลาต่อมา หรงเฉินรู้สึกถึงกลิ่นหอมจากร่างกายของนาง ความรู้สึกนั้นวิเศษมากจนเขาไม่สามารถแสดงออกเป็นคำพูดได้

และอุบัติเหตุเล็ก ๆ น้อย ๆ นี่ทำให้หรงเฉินไม่อยากปล่อยมือ