บทที่ 888 อ๋องเซ่อเจิ้งใกล้แต่งงานแล้ว

ไป๋ชิงหลิงจับมือไทเฮาและตอบด้วยเสียงอ่อนโยนว่า: "อ๋องเซ่อเจิ้งใกล้จะแต่งงานแล้ว"

ไทเฮาเต๋อตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วแสดงท่าทีตกใจ ราวกับว่าเธอมีพลังขึ้นมาทันทีและถามคำถามหลายข้อว่า: "จริงหรือ เมื่อไหร่ แม่หญิงบ้านไหน มีรูปเธอไหม ดวงถูกกันไหม แล้วก็ ...เธอชื่ออะไร เจ้าบอกชื่อมาบางทีข้าอาจจะรู้จักก็ได้”

ไป๋ชิงหลิงหัวเราะเบา ๆ : "เป็นญาติห่าง ๆ ของข้าเอง นามสกุลไป๋ ครึ่งปีก่อนที่อ๋องเซ่อเจิ้งไปที่เมื่อชีเสด็จแม่ยังจำได้หรือไม่"

“แน่นอน ข้าจำได้!” ไทเฮาเต๋อพยักหน้าหลายครั้ง: “คือแม่หญิงที่อยู่ข้างนอก เธอเป็นพี่น้องของเจ้าหรือเปล่า”

“อืม เป็นแม่หญิงที่อ๋องเซ่อเจิ้งเคยช่วยเหลือไว้ ตอนนี้ตั้งครรภ์ได้หกเดือนแล้ว”

“อ๊า!” ไทเฮาเต๋อตกใจ

และความตกใจนี้มาจากความประหลาดใจ

เดิมทีเธอกังวลเกี่ยวกับเรื่องของอ๋องเซ่อเจิ้ง แต่ตอนนี้ได้ตั้งครรภ์ไปแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นให้ข้าไปดูหน่อย”

“เสด็จแม่ อย่าเพิ่งรีบนะ เธอเพิ่งกลับถึงเมืองหลวงและเหนื่อยมาก เดี๋ยวข้าจะพานางมาถวายบังคับท่านในที่หลังอีกที”

"ก็ได้"

อารมณ์ของไทเฮาดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อแม่นมเลี่ยวนำอาหารมา ไทเฮาก็กินได้มากขึ้นกว่าเมื่อก่อน

หลังจากทานอาหารเสร็จ ไป๋ชิงหลิงก็เดินเล่นที่สวนหลังกัลไทเฮาไปรอบหนึ่ง ก่อนที่จะส่งเธอกลับไปที่ตำหนักฮุ่ยหนิง

หลังจากที่ไทเฮาพักผ่อนแล้ว ไป๋ชิงหลิงก็เดินออกจากตำหนักฮุ่ยหนิง

แม่นมเลี่ยวถูกไป๋ชิงหลิงเรียกไปด้วย และถามเรื่องเกี่ยวกับไทเฮา: "เจ้าติดตามไทเฮาไปทุกที่ ถ้าเจ้าเรื่องอะไรก็บอกข้ามาอย่างชีดเจนให้หมด ข้าไม่เชื่อว่าเพียงแค่ตะกูลสวี่จะสามารถทำให้ไทเอาล้มป่วยได้”

เมื่อแม่นมเลี่ยวได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป: "นาายผู้เฒ่าสวี่กำลังป่วย เมื่อไทเฮาทราบเรื่องนี้ เธอก็ออกจากวังไปพบนายผุ้เฒ่าสวี่ด้วยตัวเอง แต่นายผู้เฒ่าสวี่ไม่ยอมพบ ต่อมา... คุณหนูกวนพาพ่อของเธอนายผู้เฒ่ากวนมาปรากฏตัวที่ตระกูลสวี่และหยุดยั้งไทเฮา”

“นายผู้เฒ่ากวน?” ไป๋ชิงหลิงขมวดคิ้ว: “ตอนนี้กวนปี้อวี้อยู่ที่ไหน?”

“นับตั้งแต่ที่ฮองเฮาตั้งสถานะให้เป็นนางสนมชั้นต่ำแล้ว คุณหนูกวนก็กลับไปตระกูลกวนไปแล้ว และไม่ต้องการอยู่เป็นสาวใช้ที่จวนอ๋องเซ่อเจิ้ง แน่นอนว่าท่ารอ๋องเซ่อเจิ้งนั้นเห็นด้วยและไม่สนใจว่าคุณหนุกวนจะไปที่ไหน เดิมที่คิดว่าคุณหนูกวนเองจะคิดออกแล้ว แต่ไม่คิดว่า…”

แม่นมเลี่ยวเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ไป๋ชิงหลิง โดยแอบสังเกตใบหน้าของไป๋ชิงหลิง

ไป๋ชิงหลิงกล่าวว่า: "เจ้ามีอะไรปิดบังข้าอยู่อีกหรือเปล่า ข้าอยากได้ยินความจริงทั้งหมด ความสัมพันธ์ระหว่างคุณหนูกวนกับไทเฮาเป็นอย่างไร? ข่าวลือด้านนอกข้าก็ได้ฟังมาบ้างแล้ว"

ด้วยวิธีนี้ แม่นมเลี่ยวแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกและตอบว่า: "นายผู้เฒ๋ากวนก็คือผู้ที่หมั้นหมายกับไทเฮาในตอนนั้น เดิมทีลูกสาวคนโตของตระกูลสวี่กำลังจะเข้าประกวดที่วัง แต่ในเวลานั้นนายผู้เฒ่ากวนเป็นชายที่มีความสามารถความรู้และหล่อเหลาในเมืองหลวง ซึ่งลูกสาวคนโตของตระกูลสวี่ได้ตั้งท้องกับนายผู้เฒ่ากวนก่อนจะแต่งงาน ดังนั้นฮูหยินผู้เฒ่าสวี่จึงให้ไทเฮารับตำแหน่งแทนคุณหนูหญิงใหญ่เข้าไปในวัง”

เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นเป้นเพราะความน่ารังเกียจและไร้ยางอายของตระกูลสวี่ แต่ในที่สุดท้ายพวกเขาก็พลิกเรื่อง เอาเรื่องที่แทนการเข้าร่วมประกวดนั้นเป็นข้อหาไทเฮา

หากสืบเรื่องไปเรื่อยๆ งั้นจะเป็นว่าไทเฮากำลังหลอกลวงจักรพรรดิ

แม้ว่าจักรพรรดิผู้ล่วงลับไม่อยุ่แล้ว หากจักรพรรดิคนใหม่ใช้เหตุการณ์ในอดีตจับผิดกับไทเฮา ไทเฮาก็จะถึงวาระแล้ว

“ฮองเฮา” จู่ๆ แม่นมเลี่ยวคุกเข่าลงต่อหน้าไป๋ชิงหลิงและพูดด้วยดวงตาสีแดงว่า: “ไทเอานั้นไม่เคยมีทางเลือก นี่เลยเป็นเหตุผลว่าทำไมไทเฮาจึงระมัดระวัง ไม่แข่งขันกับผู้อื่นหลังจากเข้าสู่วัง ฮองเฮาท่านต้องช่วยไทเฮา ไทเฮาไม่มีเจตนาหลอกลวงจักรพรรดิ”

“แม่นมเลี่ยว รีบลุกขึ้นมาแน่นอนว่าเรื่องนี้ข้าจะไม่ยอมให้ตระกูลสวี่สมหวัง หากไทเฮาต้องรับผิดชอบต่ออาชญากรรมที่เธอหลอกลวงจักรพรรดิ ตระกูลสวี่ ก็จะไม่สามารถหลบหนีจากการมีส่วนร่วมของเธอได้!”

“ข้ากลับคิดไม่ถึงเลยว่า ช่วงที่ข้าไม่ได้อยู่เมืองหลวง ตระกูลสวี่กล้าที่จะรังแกไทเฮา พวกเขาไม่ได้เอาข้าฮองเฮาไว้ในสายตาเลยจริงๆ หรือว่าพวกเขาดูถูกจักรพรรดิคนใหม่? ดวงตาของไป๋ชิงหลิงมืดลง และดวงตาของเธอก็เปล่งประกาย หลังจากนั้นไม่นาน

แม่นมเลี่ยวเช็ดน้ำตาและถูกหยุนหยินช่วยพยุงขึ้นมา

“บ่าวจะกลับไปชักชวนไทเฮาดู”

“เจ้าควรให้ความชี้แนะท่าน บอกให้ท่านรู้ว่า ในวังนี้ก็คือบ้านของท่านและไม่มีใครแตะต้องเธอจากมือของข้าได้” ในตอนที่เธอตกอยู่ในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดไทเฮาก็ปกป้องเธอและลูก ๆ ของเธอ ถึงเวลาที่เธอจะต้องตอบแทนท่านแล้ว..

แม่นมเลี่ยวกลับไปที่วัง และหมอหลวงจ้าวก็เข้าไปด้วย