บทที่ 890 ปูหยินผู้เฒ่าแกล้งเป็นลม

แต่ไป๋ชิงหลิงไม่ต้องการโต้เถียงกับพวกเขาที่นี่

“เนื่องจากอาการป่วยร้ายแรงขนาดนี้งั้นก็ให้หมอหลวงตรวจดู” หลังจากพูดอย่างนั้น โดยไม่รอให้ตระกูลสวี่ตอบ ไป๋ชิงหลิงก็กล่าวว่า: "หยุนหยิน ให้พวกเขานำทาง พาหมอหลวงสวี่ หมอหลวงต้าน หมอหลวงจางและหมอหลวงกงซุนเข้าไปตรวจร่างกายให้นายผู้เฒ่าซุน”

ฮูหยินผู้เฒ่าสวี่ สะดุ้ง และเธอก็ตื่นตระหนกอย่างยิ่ง

หากให้พวกหมอหลวงตรวจพบสิ่งผิดปกติขึ้นมา งั้นจะทำอย่างไรดี?

เมื่อนึกถึงเช่นนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าสวี่ก็หลับตาลงและเป็นลมด้วยเสียง "ปัง"

นางจางที่คุกเข่าอยู่ข้างๆ เธอก็ตกใจ: "แม่ แม่ เป็นอะไรไปหรือ?"

นางหลิวเหลือบมองเปลือกตาที่พุ่งไปมาของฮูหยินผู้เฒ่าสวี่และเข้าใจการกระทำนั้นในทันที เธอรีบพยุงฮูหยินผู้เฒ่าสวี่และพูดว่า "ต้องเป็นช่วงนี้แม่เป็นหว่งเรื่องของพ่อมากเกินไป ร่างกายอ่อนแรงและก็ทรุดโทรมลงแล้ว” ฮองเฮาขอเชิญให้หมอหลวงช่วยตรวจร่างกายให้แม่ยายก่อนได้ไหม?”

นางเจิ้งไม่ได้พูดอะไร และแอบสาปแช่งหญิงชราที่โง่เขลา

เธอสามารถดูออกได้เลยว่าเธอนั้นแกล้งทำเป็นลม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฮองเฮาเลย

พวกเขาคงลืมตัวตนที่แท้จริงของฮองเฮาไปแล้วงั้นหรือ?

ฮองเฮาเป็นหมอปีศาจที่มีชื่อเสียงระดับโลก!

หยุนหยินเหลือบมองไปที่ ไป๋ชิงหลิง

จู่ๆ ไป๋ชิงหลิงก็ยกนิ้วขึ้นแล้วชี้ไปที่นางเจิ้งและพูดว่า "เจ้า พาคนของข้าไปที่สวนของนายผู้เฒ่าสวี่ ส่วนฮูหยินผู้เฒ่า ข้าจะตรวจให้นางนเอง!"

ฮูหยินผู้เฒ่าสวี่ตัวแข็งอย่างเห็นได้ชัด และเหงื่อเย็นบนร่างกายของเธอก็ปะทุออกมาครู่หนึ่ง แต่เธอไม่กล้าขยับ

นางเจิ้งไม่กล้าขัดขืนคำสั่ง ดังนั้นเธอจึงคำนับแล้วพูดว่า "พะยะค่ะ!"

เมื่อนางเจิ้งเดินผ่านนางหลิวและนางจาง นางก็มองดูทั้งสองด้วยความปรารถนาดี และพาหยุนหยินและหมอหลวงไปถึงสวนของนายผู้เฒ่าสวี่

ในเวลานี้ ไป๋ชิงหลิงหยิบถุงเข็มเงินออกมาแล้วนั่งยองๆ

นางจางรู้สึกถึงแรงกดดันจากฮองเฮาทันที ซึ่งทำให้เธอหายใจไม่ออก

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยในระยะใกล้ เธอและนางหลิวก็ได้กลิ่นยาจาง ๆ เล็ดลอดออกมาจากฮองเฮา

กลิ่นยานี้ไม่เหมือนกลิ่นยาแรงๆในสวนของผู้เฒ่า มันเป็นกลิ่นหอมที่คล้ายกลิ่นหอมธรรมชาติของผู้หญิง สดชื่นมาก

เป็นเพราะพวกเขาสามารถได้กลิ่นของไป๋ชิงหลิงอย่างชัดเจน จึงทำให้ทั้งสามคนกังวลและหดหู่มากขึ้น...

นางหลิวและนางจางนั้นรู้สึกเหมือนกัน อยากกจะโยนหญิงชราทิ้ง และหนีไป

ในขณะนี้ ไป๋ชิงหลิงถือเข็มเงินอยู่ในมือ เขย่าไปมาตรงหน้านางหลิวและนางจาง

สีหน้าของพวกเขาทั้งสองเปลี่ยนไปทันที

หลังจากนั้นไม่นาน เข็มเงินก็ตกลงบนร่างของฮูหยินผู้เฒ่า

ร่างกายที่ตึงเครียดและแข็งทื่อแต่เดิมค่อยๆ อ่อนลงเมื่อเข็มเงินร่วงลงมาจากมือของไป๋ชิงหลิง

ไป๋ชิงหลิงหยิบเข็มเงินกลับมาแล้วพูดว่า "เสร็จแล้ว!"

เสร็จแล้ว! !

นางจางและนางหลิวตกตะลึงและมองดูฮูหยินผู้เฒ่าสวี่

ทาท่างของฮูหยินผู้เฒ่าสวี่ในขณะนี้ดูไม่ค่อยดี แต่กลับดูเหมือนสลบไปแล้วจริงๆ

ไป๋ชิงหลิงเลิกคิ้วแล้วพูดว่า "ส่งฮูหยินผู้เฒ่ากลับสวน กลับไปนอนพักผ่อน นอนเติมอิ่มแล้วเดี๋ยวก็หายเอง"

ปากของนางจางค้าง และในที่สุดเธอก็เข้าใจความหมายของไป๋ชิงหลิง

ฮองเฮารู้ว่าแม่ยายของเธอแกล้งทำเป็นลม และเข็มนี้จะทำให้เธอเป็นลมจริงๆ

นี่มันน่าอายมาก

แต่ไม่มีใครเจาะกระดาษชั้นนี้