บทที่ 892 ภารกิจที่มอบให้กับใต้เท้าเผย

ใต้เท้าเผยคุกเข่านิ่ง ไม่ได้รู้สึกถึงคำพูดของหรงเยี่ยมีอะไรผิดปกติ ตรงกันข้าม ในฐานะใต้เท้า เขากลับรู้เรื่องของไทเฮาเป็นอย่างดี การบอกว่าเขาจับตามองไทเฮานั้นถึงว่าเบาแล้ว หากกล่าวเป็นเรื่องร้ายแรงก็อาจถูกกล่าวหาว่ามีเจตนาชั่วร้ายต่อไทเฮา

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ใต้เท้าเผยกำลังรอให้หรงเยี่ยตัดสินลงโทษเขา ทันใดนั้นหรงเยี่ยก็พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า: "แต่ด้วยการที่เจ้าปฏิบัติหน้าที่ได้ดี และข้าก็จะไม่ติดตามเรื่องนี้อีก แต่ข้าต้องการให้เจ้าทำอะไรบางอย่าง"

ใต้เท้าเผยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองหรงเยี่ย แล้วรีบก้มศีรษะลงแล้วถามว่า "ฝ่าบาท โปรดประทานคำสั่งแก่ข้าน้อยด้วยเถอะ!"

“ภายในสามวัน ข้าไม่ต้องการได้ยินเรื่องประชาชนพูดคุยกล่าวหาเรื่องไทเฮาอีก ข้าไม่สนว่าเจ้าจะใช้วิธีอะไร!”

ใต้เท้าเผยตกใจ มีทั้งดีใจและแปลกใจ

เขาไม่คาดคิดว่าจักรพรรดิจะสั่งให้เขาทำเช่นนี้

เขาตอบอย่างเสียงดังว่า: "พะยะค่ะ ฝ่าบาท ข้าจะหาผู้กระทำผิดที่แท้จริงที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด"

"ถอยออกไปได้!" หรงเยี่ยยืนขึ้นและจากไปที่ด้านหลังตำหนักโดยตรงโดยไม่ได้ตั้งใจจะเรียกตัวพวกใต้เท้าเฒ่าพวกนั้นเข้าพบอีก

ใต้เท้าเผยเปิดประตูแล้วเดินออกไป รู้สึกคนทั้งคนมีจิตใจเบิกบานมาก

พวกใต้เท้าที่เฝ้ารอจักรพรรดิอยู่ด้านนอกนั้นก็วงล้อมเข้ามา

“ใต้เท้าเผย เจ้าพูดอะไรกับจักรพรรดิหรือ?”

“นั่นสิ มีบางอย่างที่เจ้าไม่สามารถพูดต่อหน้าพวกข้าได้งั้นหรือ”

ใต้เท้าเผยมีสีหน้าลึกลับ: "พวกเจ้ารอไว้เลย จะมีข่าวในอีกสามวัน ข้าเองยังมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ ดังนั้นข้าจะขอตัวก่อน!"

เขาคำนับแล้วรีบเดินออกไป

จากการหารือเรื่องของไทเฮา ความสนใจของใต้เท้าพวกนั้นก็ไปสนใจข่าวอีกเรื่องหนึ่ง

นั่นก็คือท่านอ๋องเซ่อเจิ้งที่เข้ามาในวังพร้อมกับรถม้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมั้นเพื่อขอแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของฮองเฮาและหญิงคนนี้ก็กำลังตั้งท้องลูกของท่านอ๋องเซ่อเจิ้งด้วย

เป็นผลให้ขุนนางเหยียนพวกนั้นอดใจอยูาเฉยๆไม่ได้แล้วจึงรีบออกจากพระราชวังเพื่อสอบถามถึงที่มาของหญิงสาวคนนั้น พยายามค้นหาข้อบกพร่องในตัวเธอและหยุดการแต่งงานที่ไร้สาระนี้

พวกเขารู้สึกว่าตั้งแต่จักรพรรดิผู้ล่วงลับไปแล้ว พวกเขาก้ไม่สามารถควบคุมคนหนุ่มสาวพวกนี้ได้อีกต่อไป

สิ่งที่พวกเขาทำเริ่มเกินหน้าเกินตามากขึ้นเรื่อยๆ

ตำหนักเฟิงอี้

เครื่องหมั้นที่เป็นลังๆได้ยกเข้ามาในตำหนักที่ละลัง

หรงจิ่งหลินและไป๋ชงเซิงกับซ่งหยิงหนานเด้กทั้งสามคนนั้นนั่งเป็นแถวบนเก้าอี้ มองดูกล่องที่ถูกนำเข้ามาทีละลังจากด้านนอก จากนั้นตำหนักขนาดใหญ่ก็กองซ้อนกันเหลือเพียงทางเดินทางเดียว

ไป๋ชงเซิงกระพริบตา หันไปจ้องมองหรงจิ่งหลินแล้วพูดว่า "คนที่ไม่รู้คงจะนึกว่าเป็นการมอบของหมั้นให้กับเสด็จแม่สักแล้ว"

ซ่งหยิงหนานหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า: "เจ้ายังเด็กไม่รู้เรื่องอยู่ ใครจะกล้าหมั้นกับท่านฮองเฮา ก็คงไม่กลัวที่จะโดนตัดหัวละสิ"

ไป๋ชงเซิงยังคงไม่เข้าใจเรื่องระหว่างชายหญิง แต่องค์รัชทายาทเริ่มรู้แจ้งแล้ว

เมื่อซ่งหยิงหนานพูดคำเหล่านั้นออกมา หรงจิ่งหลินก็หน้าแดงและเหลือบมองเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่นั่งอยู่ข้างๆ ไป๋ชงเซิงโดยไม่รู้ตัว

เด็กหญิงตัวน้อยกล่าวว่า: "ถ้าใครให้มอบของหมั้นให้กับข้าขนาดนี้ ชาตินี้ข้าก็จะรับใช้เขาโดยชีวิตก็ยังยอม"

“จุ๊ จุ๊ จุ๊ ดูเจ้าที่ไม่ได้เรื่องสิ!” ไป๋ชงเซิงกลอกตาไปที่ซ่งหยิงหนาน

ซ่งหยิงหนานเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า "ก็จริงนี่ แม่ของข้าบอกว่า ผู้ชายที่ยอมทุ่มเงินมากมายเพื่อจะแต่งงานกับเจ้า เขาต้องให้ความสำคัญกับเจ้ามากๆ เช่นเดียวกับที่พ่อของข้าปฏิบัติต่อแม่ของข้า ข้าได้ยินมาว่า... .จักรพรรดิก็ทรงย้ายคลังเท่าหมดของจวนอ๋องไปถึงบ้านฮองเฮา”

"นั่นก็เป็นเรื่องจริง"

หรงจิ่งหลินก้มศีรษะลงและฟังการสนทนาระหว่างเด็กหญิงตัวน้อย ทั้งสองอย่างเงียบ ๆ

ไม่นานหลังจากนั้น ฉางเล่อเหยียนก็ถูกพยุงเข้ามาตำหนัก เมื่อเธอเห็นกองกล่องของขวัญอยู่ตรงหน้า เธอไม่ตกใจแต่กลับปวดหัว!

ของมากมายพวกนี้ เกรงว่าจะย้ายบคลังของอ๋องเซ่อเจิ้งเข้ามาหมดแล้ว!

ในเวลานี้ มีชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีม่วงเดินเข้ามาจากตำหนักและหยุดอยู่ด้านหลังฉางเล่อเหยียน...

เด็กทั้งสามคนมองไปพร้อมกัน ชายเสื้อคลุมม่วงเดินมาอย่างเงียบ ๆ และฉางเล่อเหยียนและนางกำนัลหลายคนที่บังเอิญยืนอยู่หน้าประตูตำหนักก็ไม่รู้ตัวเช่นกัน