บทที่ 894 ตั้งครรภ์ลูกของข้า

ด้วยคำพูดของไป๋ชิงหลิง ความกังวลและความไม่สบายใจของหรงเฉินก็คลี่คลายเล็กน้อย

สายตาของเขาก็ยังแน่นอนมากกว่าเมื่อครู่ขึ้นแล้ว

“อาเหยียน เจ้าอย่ายืนอยู่เลย นั่งลงเถอะ ข้าจะบอกกับเจ้า”

“ตกลง！” ใบหน้าของฉางเล่อเหยียนอ่อนลง และนางก็นั่งบนเก้าอี้ที่อวิ๋นหยินเตรียมไว้ให้นาง

ไป๋ชิงหลิงหยิบชาขึ้นมาโดยไม่ขัดจังหวะ และนางไม่ได้ตั้งใจที่จะบอกหรงเฉินเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในจวนท่านอ๋องในช่วงนี้

กวนปี้อวี้เป็นสิ่งกีดขวางระหว่างท่านอ๋องเซ่อเจิ้งกับฉางเล่อเหยียน และมีเพียงสามีภรรยาเท่านั้นที่มีใจเดียวกัน

หรงเฉินไม่ได้นั่งลง เขานั่งยอง ๆ ต่อหน้าฉางเล่อเหยียน จับมือเล็ก ๆ ของฉางเล่อเหยียนด้วยมือทั้งสองข้างเงยหน้าขึ้นมองนาง : “อาเหยียน มีนางสนมชั้นต่ำชื่อกวนปี้อวี้อยู่ในจวนอ๋อง！”

ฉางเล่อเหยียนคาดเดาได้แล้ว ดังนั้นเมื่อหรงเฉินพูดถึงชื่อกวนปี้อวี้ นางจึงไม่แปลกใจมากนัก

“นาง……ก็ตั้งครรภ์ลูกของข้าด้วย！”

รูม่านตาของฉางเล่อเหยียนหดตัวลง และมือที่เขาคู่นั้นจับก็กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย

หรงเฉินรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีอะไรแปลก ๆ กับนาง เขาบีบมือนางแน่นขึ้น รู้สึกสับสนและไม่สบายใจเล็กน้อย : “อาเหยียน ครั้งนั้น……ครั้งนั้นเป็นอุบัติเหตุ ข้าคิดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นเจ้า แต่ข้าไม่เคยคิดที่จะเก็บลูกของนางสนมชั้นต่ำ เพียงแต่ข้าประมาทไปเรื่องหนึ่ง”

“หลังจากที่นางได้รับตำแหน่งนางสนมชั้นต่ำแล้ว ข้าก็ไม่เคยกำจัดเสรีภาพของนาง ข้าคิดว่านางสามารถออกจากจวนอ๋องได้ด้วยตัวเอง และหาสามีใหม่ที่จะแต่งงาน ข้าจะไม่ซักไซ้เรื่องที่นางวางแผนกับข้า และจะทำเป็นว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น แต่……เมื่อสามวันก่อนนางส่งคนมาที่จวน เพื่อบอกว่านางกำลังตั้งครรภ์ลูกของข้า！”

คิ้วของฉางเล่อเหยียนขมวดคิ้วสองสามครั้ง จากนั้นก็ผ่อนคลาย จากนั้นก็ขมวดขึ้นอีกครั้ง กลับไปกลับมานับครั้งไม่ถ้วน

นางบอกว่านางอดทนได้ แต่นางทนไม่ได้ที่ผู้หญิงคนอื่นจะทำให้ผู้ชายของนางเสื่อมเสีย

นางบอกว่านางไม่อดทนเพียงพอ แต่ทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่ากวนปี้อวี้รู้สึกน่าสงสาร

เพื่อแสวงหาความมั่งคั่งและเกียรติยศ สุดท้ายมันก็เปล่าประโยชน์

และหรงเฉิน……นางก็โกรธและตลกในเวลาเดียวกัน

“หม่อมฉันหน้าเหมือนกวนปี้อวี้หรือ？” ฉางเล่อเหยียนถามกลับ

และคำพูดของนาง ทำให้ไป๋ชิงหลิง“พ่น”ชาที่นางกำลังดื่มเข้าไปออกมา

ก็ไม่รู้ว่าทำไม นี่เป็นประโยคเศร้าอย่างเห็นได้ชัด แต่เมื่อมันออกมาจากปากของฉางเล่อเหยียน และน้ำเสียงของนาง กลับดูมีความสุขอย่างอธิบายไม่ถูก

อวิ๋นหยินหันกลับไปและมองไปที่ไป๋ชิงหลิง : “เหนียงเหนียง เสื้อผ้าของพระองค์เปียกแล้ว พระองค์ไปเปลี่ยนก่อนเถอะเพคะ！”

“ก็ดีเหมือนกัน！” ช่างเถอะ ให้พื้นที่แก่คู่รักหนุ่มสาวบ้าง ไป๋ชิงหลิงลุกขึ้นยืนและรีบออกจากตำหนักหลัก

ประตูตำหนักถูกปิด และฉางเล่อเหยียนก็ดึงมือของนางออกจากหรงเฉิน

หลังจากที่หรงเฉินเห็น เขาก็รีบจับมือนางไว้ในฝ่ามือของเขาอีกครั้ง และทั้งสองก็ดึงกันไปมาหลายครั้ง

ในที่สุดหรงเฉินก็ยอมประนีประนอม

เขายังคงนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้านาง วางมือบนที่วางแขนของเก้าอี้ล้อมรอบนางแล้วพูดว่า : “เจ้าจะเปรียบเทียบกับนางได้อย่างไร นางเทียบเจ้าไม่ติดเลยแม้แต่น้อย อาเหยียน ข้าเคยทำผิดมาก่อน เคยอภิเษกสมรสกับพระสนมคนหนึ่ง ในเมื่ออภิเษกสมรสกับนางแล้ว ข้าก็ทุ่มเทใจให้กับนาง ข้าไม่ลังเลเลยที่จะเป็นศัตรูกับพี่เจ็ดและพี่สะใภ้เจ็ดของข้า และในตอนที่มีนางอยู่ ข้าไม่เคยแตะต้องผู้หญิงอื่นเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้มีเจ้าแล้ว……ก็ต้องยิ่งเป็นเช่นนั้น ครั้งนั้นกับกวนปี้อวี้ ……ถ้าข้าบอกว่า ในคืนนั้นข้าแทบจะจำอะไรไม่ได้เลย เจ้าจะคิดว่าข้าขาดความรับผิดชอบอย่างมากหรือไม่”

“ข้าได้ยินมาว่า ในคืนที่เราอยู่ด้วยกันในคืนนั้น ท่านจำเรื่องหลังจากนั้นไม่ได้เลยแม้แต่น้อย！”

“ใครบอกกัน！” หรงเฉินเริ่มวิตกกังวลและพูดว่า : “เป็นเสด็จพี่สะใภ้หรือเปล่า！”

ฉางเล่อเหยียนไม่ตอบกลับเขา นั่นจึงถือเป็นการยอมรับแล้ว

หรงเฉินรีบอธิบายอย่างรวดเร็ว : “จะจำอะไรไม่ได้เลยได้อย่างไร ข้าแค่ไม่แน่ใจว่ามันเป็นความฝันหรือความจริงเพราะตอนนั้นเจ้าเป็นสมาชิกของตระกูลฉินแล้ว ข้าไม่กล้า……คิดอย่างลึกซึ้ง！”

“ข้ากลัว ยิ่งคิดยิ่งควบคุมไม่ได้ ก็ไม่แน่ใจว่าเจ้าเต็มใจหรือไม่ ข้ากลัวว่าจะสร้างภาระให้แก่เจ้า！”

ฉางเล่อเหยียนเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ในใจนางก็รู้สึกประทับใจ

นางเม้มริมฝีปาก แล้ววางมือบนหลังมือของเขา : “ท่านอ๋องโปรดลุกขึ้นพูดเถอะ”

“เจ้ารู้สึกเสียใจมาก ข้าจะไม่ลุกขึ้น หากเจ้าต้องการตีข้า เจ้าก็รีบลงมือเถอะข้าจะรองรับจนกว่าเจ้าจะหายโกรธ！” หรงเฉินวางหน้าของตัวเองไว้ต่อหน้าฉางเล่อเหยียน