ตอนที่ 896
บทที่ 898 นางสนมชั้นต่ำกวนปี้อวี้
October 21, 2026
ฉางเล่อเหยียนตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ：“นางสนมชั้นต่ำกวนปี้อวี้?”
“เพคะ ฮองเฮาเหนียงเหนียงได้นำตัวนางกลับมาแล้ว ตอนนี้อยู่ที่สวนอี้！” แม่นมเถียนสุภาพพูดจาอ่อนโยนและเคารพนางมาก
ฉางเล่อเหยียนพยักหน้าแล้วพูดว่า ：“ดี งั้นข้าจะไปพบนาง”
หลังจากพูดจบ แม่นมเถียนก็รีบเดินเข้ามา พยุงฉางเล่อเหยียนไปที่สวนอี้
นางสาวชุดแต่งงานสีแดงสด เดินเข้าไปในสวนอี้
กวนปี้อวี้ได้สติแล้ว ตอนนี้นางคุกเข่าอยู่ที่ลานสวนอี้ บนร่างของนางสวมชุดสีขาวธรรมดา และผูกผ้าสีขาวไว้บนหัว ดูเหมือนกำลังไว้ทุกข์
ส่วนไป๋ชิงหลิงนั่งอยู่ใต้ชายคาด้านข้าง สวนเสื้อคลุมสีม่วง เปล่งรัศมีของฮองเฮาแห่งราชวงศ์
ฉางเล่อเหยียนรีบเดินเข้าไป และทำความเคารพไป๋ชิงหลิง ：“หม่อมฉันถวายบังคมฮองเฮาเหนียงเหนียง！”
“หาเก้าอี้ให้พระชายาท่านอ๋องเซ่อเจิ้ง” ไป๋ชิงหลิงกล่าว
คนรับใช้รีบเข้าไปเข้าในแล้วนำเก้าอี้ออกมา แม่นมเถียนพยุงนางขึ้นบันไดอย่างระมัดระวัง นั่งลงบนเก้าอี้ข้างไป๋ชิงหลิง
กวนปี้อวี้เงยหน้าขึ้น มองฉางเล่อเหยียนด้วยน้ำตาคลอเบ้า
ใบหน้าของฉางเล่อเหยียนจะแต่งเต็มไปด้วยเครื่องสำอาง ปกปิดรูปลักษณ์ที่แท้จริงของนาง แต่ถึงกระนั้น การแต่งหน้าที่หนาก็สร้างรูปลักษณ์ใหม่บนใบหน้าของฉางเล่อเหยียน ซึ่งทำให้นางดูคล้ายกับผู้หญิงที่น่าสนใจ
กวนปี้อวี้เพียงแค่แอบเหลือบมอง ก็ร้องไห้และร้องขอว่า ：“นางสนมชั้นต่ำถวายบังคมพระชายาท่านอ๋องเซ่อเจิ้ง ขอร้องพระชายา เห็นแก่ท่านอ๋อง ให้ข้าน้อยเก็บเลือดเนื้อในครรภ์ไว้ด้วยเถิด เพื่อรักษาสายเลือดของจวนอ๋องเซ่อเจิ้งที่ร่อยหรอไว้ เมื่อคลอดลูกแล้ว น้อยยินดีที่จะให้พระชายาเลี้ยงดูลูก ข้าน้อยจะไม่มีวันร้องทุกข์ ขอร้องพระชายา..........เก็บเด็กในครรภ์ของข้าน้อยไว้ด้วยเถิด”
นางก้มคำนับขณะที่พูด
หลังจากนั้นไม่นาน หน้าผากที่ขาวเนียนของนาง ก็เปื้อนเลือด
ไป๋ชิงหลิงเหลือบมองวั่นฝู
วั่นฝูรีบเดินเข้าไป คว้าไหล่ของกวนปี้อวี้ ห้ามปรามไม่ให้นางทำร้ายตัวเอง
ฉางเล่อเหยียนทนไม่ได้ที่จะเห็นผู้หญิงคนหนึ่งต่ำต้อยขนาดนี้
อย่างไรก็ตาม กวนปี้อวี้พูดบางอย่าง ที่โดนใจนาง
ทายาทของจวนอ๋องเซ่อเจิ้งนั้นร่อยหรอ
เลือดเนื้อในครรภ์ของนาง เป็นของท่านอ๋องเซ่อเจิ้ง
นางไม่ชอบพฤติกรรมของนางสนมชั้นต่ำ แต่เด็กที่ไร้เดียงสาไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง
อาจเป็นเพราะนางเองก็ตั้งครรภ์เจ็ดเดือนแล้ว ความเป็นแม่จึงล้นหลาม！
ไป๋ชิงหลิงหันมามองฉางเล่อเหยียน แล้วพูดว่า ：“เจ้าต้องคิดให้ดีนะ การเลี้ยงดูเด็กคนหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย นอกจากนี้ จวนอ๋องกว้างใหญ่ทุกคนต่างจับตาดูเจ้าอยู่ หากเจ้าปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปแบบนี้ ต่อไปเกรงว่าคนในจวนอ๋อง จะไม่เคารพพระชายาอย่างเจ้า”
ไป๋ชิงหลิงพูดด้วยเสียงแผ่วเบา กวนปี้อวี้ที่คุกเข่าอยู่ไม่มีทางได้ยินสิ่งที่เธอพูด
หลังจากที่ฉางเล่อเหยียนได้ฟังสิ่งนี้ ร่างกายของนางก็สั่นเทา และหันกลับไปมองไป๋ชิงหลิง ความคิดแย่ๆที่อยู่ในใจของนาง ก็หายไปทันที
“ข้าเข้าใจแล้ว！” ฉางเล่อเหยียนตอบกลับเธอ แล้วหันไปมองกวนปี้อวี้ ：“แม่นางกวน ข้าไม่สนใจว่าเจ้าเข้ามาในจวนอ๋องเซ่อเจิ้งได้อย่างไร แต่ในเมื่อเจ้าเป็นนางสนมชั้นต่ำของท่านอ๋องเซ่อเจิ้งแล้ว ก็ต้องปฏิบัติตามกฎของจวนอ๋อง จวนอ๋องไม่ใช่สถานที่ที่เจ้าอยากมาก็มา อยากไปก็ไป ถ้าคนรับใช้ในจวนมาเห็นเข้า จะคิดว่าจวนอ๋องเซ่อเจิ้งไม่มีกฎระเบียบ”
ทันใดนั้นดวงตาของกวนปี้อวี้เบิกกว้าง ไม่คาดคิดว่าฉางเล่อเหยียนจะพูดแบบนี้ ：“พระชายา ข้าน้อยเข้าใจแล้ว แต่ข้าน้อยตั้งครรภ์ลูกของท่านอ๋อง พระชายาก็คิดเสียว่าทำความดีเพื่อเด็กในท้องของท่าน ให้ข้าน้อยให้กำเนิดลูกของท่านอ๋องด้วยเถิด！”
สิ่งที่กวนปี้อวี้พูดนั้น ทำให้ฉางเล่อเหยียนได้ยินร่องรอยของความชั่วร้ายที่แฝงอยู่ในคำพูด
เสียงของนางเย็นชาลงเล็กน้อย ：“เจ้านางสนมชั้นต่ำตั้งครรภ์ เกี่ยวข้องอะไรกับเด็กในครรภ์ของข้า หรือเพียงเพราะว่าข้าตั้งครรภ์ ก็ไม่สามารถเป็นนายของนางสนมชั้นต่ำอย่างเจ้าหรือ！”