บทที่ 900 ตระกูลสวี่ถูกกวาดล้าง

“เป็นเช่นนั้นจริงหรือ？”นางเอื้อมมือไปจับคอของเขาเงยหน้าขึ้น และริเริ่มที่จะจูบริมฝีปากของเขาอย่างแข็งขัน

หรงเฉินหายใจเข้า เขากำลังควบคุมตัวเองอยู่แล้ว แต่เมื่อฉางเล่อเหยียนเข้ามาใกล้ เขารู้สึกว่าเชือกในใจของเขาพังหมดแล้ว

เขากอดร่างของฉางเล่อเหยียนไว้แน่น และริมฝีปากของเขาก็ขยับไปแนบหูนางอย่างช้า ๆ !

วันรุ่งขึ้น ในตอนเช้า พ่อบ้านลั่วรีบวิ่งเข้าไปในหอเสวียนจิ่น

ตะโกนเสียงดัง: “ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง แย่แล้วขอรับ！”

คนในห้อง พลิกตัวมา ฉางเล่อเหยียนเป็นคนแรกที่ตื่น นางเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ประตู แล้วก้มศีรษะลงมองไปที่ชายตรงหน้านาง

เมื่อเห็นว่าหรงเฉินยังไม่ตื่น นางก็ผลักเขาเบา ๆ แล้วพูดว่า : “ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง……”

“อืม！” หรงเฉินตอบ และคว้าแขนของนาง ดึงนางเข้ามาในอ้อมแขนของเขาแล้วพูดว่า : “พระชายา ช่วงนี้ข้าไม่ต้องเข้าประชุมราชสำนัก และไม่ต้องตื่นเช้า นอนต่ออีกหน่อยเถอะ！”

ฉางเล่อเหยียนนอนลงอีกครั้งภายใต้การดึงของเขา

แต่คนที่อยู่นอกประตูกลับเคาะประตูอย่างเร่งด่วนมากขึ้นเรื่อย ๆ

“ท่านอ๋อง พ่อบ้านลั่วกำลังตามหาท่านอยู่ ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องที่สำคัญมาก”

“ในจวนจะมีเรื่องที่ต้องรีบร้อนอะไรกัน ไม่มีอะไรมากไปกว่าเมล็ดงาพวกนั้น……”

“ท่านอ๋อง ใต้เท้ายี่ยีเว่ยแห่งจวนชุ่นเทียนกำลังรออยู่ข้างนอก เมื่อคืนคนตระกูลสวี่ถูกกวาดล้างแล้วขอรับ！”

หรงเฉินยังไม่ทันพูดตบเขาก็ได้ยินคำพูดที่เป็นเป็นกังวลและรีบร้อนของพ่อบ้านลั่ว

และหลังจากที่ได้ยินสิ่งที่พ่อบ้านลั่วพูด เขาก็นอนไม่หลับอีกต่อไป

หรงเฉินลืมตาขึ้นมา ลุกขึ้นนั่งทันทีขมวดคิ้วและพูดว่า : “ตระกูลสวี่ถูกกวาดล้าง？”

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรีบไปดู！”

“ข้าจะไปเอง เจ้านอนพักอีกหน่อย！” หรงเฉินรีบสวมรองเท้าและถุงเท้า หยิบเสื้อผ้าที่แขวนอยู่ มาสวมใส่ขณะเดินออกไป ในไม่ช้าเขาก็ออกจางห้องไปที่ลานหน้าบ้าน

ฉางเล่อเหยียนไม่ง่วงอีกต่อไปแล้ว และคนรับใช้ก็ช่วยนางแต่งตัวและอาบน้ำ อย่างไรก็ตาม เมื่อนางกำลังเตรียมทานอาหาร แม่นมเถียนก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของนางดูแย่เล็กน้อย

ฉางเล่อเหยียนกล่าว่า : “เกิดอะไรขึ้น？”

“สาวใช้ชื่อไฉ่หยวนกำลังร้องไห้อยู่ที่ประตูหลังของจวนท่านอ๋องเพคะ แม่นางกวนได้ยินเสียงร้องไห้ของไฉ่หยวน และได้รู้ว่าตระกูลสวี่ถูกกวาดล้างแล้ว……ทันใดนั้นนางหมดสติไป พอฟื้นตื่นขึ้น……นางยังชนกับมุมโต๊ะ จนแทบจะหยุดหายใจเพคะ！” แม่นมเถียนกล่าว

“ไฉ่หยวนคือใคร？”

“นางเป็นสาวใช้ที่ติดตามแม่นางกวนเพคะ！”

“แล้วแม่นางกวนเป็นอย่างไรบ้าง？”

“ตอนนี้หมอเหลียงพันแผลไว้แล้วเพคะ เพียงแต่นางไม่ยอมดื่มยาที่หมอเหลียงสั่ง โดยบอกว่ากลัวพระชายาจะทำร้ายเด็กในท้อง นางยังคงพูดพึมพำอยู่......” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ แม่นมเถียนเดินเข้ามาหานาง แสดงความรำคาญและพูดว่า : “และยังพูดตลอดว่าทำไมพระชายาถึงต้องฆ่าล้างท่านยายและตระกูลสวี่ของนาง”

“เพล้ง！”เมื่อฉางเล่อเหยียนได้ยินประโยคถัดไป นางก็ไม่มีปฎิกิริยาใด ๆ เลย และชามในมือของนางก็ล่วงหล่นลงกับพื้น

คนรับใช้ที่อยู่รอบตัวนางล้วนตกใจ และรีบทำความสะอาดอาหารออกจากเสื้อผ้าของนาง

“พระชายา ได้โปรดเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเพคะ” แม่นมเถียนกล่าว

ฉางเล่อเหยียนก็ไม่อยากอาหารแล้ว นางลุกขึ้นไปที่ห้องแต่งตัว เปลี่ยนเป็นชุดสีฟ้าเรียบ ๆ แล้วไปที่เรือนของแม่นางกวน

นางกวนกรีดร้องและร้องไห้อยู่ในเรือน: “ ปล่อยข้าออกไป ข้าอยากพบพระชายา ปล่อยข้าออกไป……ช่วยข้าบอกพระชายาที ถ้านางอยากทำอะไรก็ให้มาทำข้าคนเดียว อย่าทำร้ายญาติข้า บอกว่าข้าขอร้องนาง ถ้านางไม่ชอบลูกในท้องของข้า ข้าก็ยินดีที่จะแลกทารกในท้องคนนี้ เพื่อชีวิตของตระกูลสวี่ทั้งหมด อย่าทำร้ายญาติข้า ข้าต้องการพบท่านอ๋อง ……”

ประตูบ้านถูกคนข้างในกระแทกอย่างแรง ทำให้เกิดเสียงดัง “ปัง ปัง ปัง” ขึ้น

“สาวใช้ชื่อไฉ่หยวนคนนั้นอยู่ที่ไหน？”

“ถูกใต้เท้าเว่ยพาตัวไปแล้วเพคะ！”

“ให้คนสองสามคนคอยจับตาดูแม่นางกวนไว้ อย่าปล่อยให้นางแสวงหาความตาย และคิดว่าจวนของอ๋องเซ่อเจิ้นนั้นรุนแรงกับนาง” ในเวลานี้แม่นางกวนและลูกในท้องแม่นางกวนจะต้องปลอดภัย ไม่เช่นนั้นผู้คนจะต้องสงสัยแรงจูงใจของจวนอ๋องเซ่อเจิ้งมากขึ้น