บทที่ 97 ไป๋ชิงหลิงรักษาบาดแผลให้เสิ่นโหรวเม่ย

ฮูหยินเสิ่นจำใจต้องเชื่อใจว่าไป๋ชิงหลิงไม่ได้ต้องการจะทำร้ายลูกสาวของตัวเอง

นางเข้าไปในห้องหลายครั้งเพื่อตรวจดูการเคลื่อนไหวของไป๋ชิงหลิง และพบว่านางทาของเหลวสีน้ำตาลออกเหลืองบริเวณแผ่นหลังของเสิ่นโหรวเม่ย ทำให้แผ่นหลังของนางดูน่ารังเกียจอย่างมาก อีกทั้งยังมีกลิ่นแปลกประหลาดออกมาอีกด้วย

ฮูหยินเสิ่นกราดเกรี้ยวขึ้นอีกครั้ง "เจ้าทาอะไรให้กับเม่ยเอ๋อร์อย่างนั้นหรือ นี่คืออะไรกัน"

นางมองดูน้ำยาฆ่าเชื้อที่วางอยู่บนโต๊ะ จากนั้นขมวดคิ้วและหยิบขึ้นมาดมกลิ่น

นางไม่เคยได้กลิ่นอันแปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อนเลย

นางถึงขั้นหยิบปิ่นเงินปักผมที่มีติดตัวออกเสียบเข้าไปในของเหลวเพื่อทดสอบพิษ

ไป๋ชิงหลิงทั้งโกรธและขำเมื่อเห็นสิ่งนี้ แต่กลับไม่ได้ห้ามปรามการกระทำของฮูหยินเสิ่น

เป็นเรื่องปกติที่ฮูหยินเสิ่นจะคอยป้องกันอันตรายจากนาง

ที่เสิ่นโหรวเม่ยต้องถูกแส้ฟาดนั้น ก็เป็นเพราะนาง

"ฮูหยินเสิ่น บาดแผลของคุณหนูเสิ่นติดเชื้อ หลังจากที่ข้าเอาหนองออกมาแล้ว จำเป็นต้องทำการฆ่าเชื้อทุกวัน อีกหนึ่งวันบาดแผลที่หลังของนางจะสมานกัน และบริเวณที่ติดเชื้อก็จะควบคุมได้" ไป๋ชิงหลิงยืนอยู่อีกฝั่งด้วยท่าทีนอบน้อมอ่อนโยน

ฮูหยินเสิ่นวางของเหลวนั้นลงและกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ทางที่ดีเจ้าอย่าได้แอบลงมือทำอะไรไป หากเม่ยเอ๋อร์เป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปอย่างเด็ดขาด"

"คุณหนูเสิ่นสำลักน้ำ สำลักอาหาร และเดินหกล้ม ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของข้า" ริมฝีปากสีแดงของไป๋ชิงหลิงลิงขยับเล็กน้อย และฮูหยินเสิ่นก็ทำสีหน้าเย่อหยิ่ง

ฮูหยินเสิ่นถูกนางพูดเช่นนั้นจนหน้าบูดบึ้งและไม่พูดกับนางอีก

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งวัน ฮูหยินเสิ่นยังคงเฝ้าดูแลเสิ่นโหรวเม่ยโดยไม่ละสายตาไปไหน

นางยกมือขึ้นลูบหน้าผากของตัวเองเป็นครั้งคราว

เมื่อเห็นว่าเสิ่นโหรวเม่ยไม่มีไข้สูงอีกแล้วจริงๆ ก็เกิดแอบดีใจขึ้นมาเงียบๆ

และทัศนคติและท่าทีที่มีต่อไป๋ชิงหลิงก็เปลี่ยนไปในทางที่ดี

เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่ฮูหยินเสิ่นเข้ามาตรวจดูบาดแผลของเสิ่นโหรวเม่ย นางพบว่าเป็นไปอย่างที่ไป๋ชิงหลิงกล่าวจริงๆ บริเวณที่ติดเชื้อสามารถควบคุมได้ และรอยแผลก็เริ่มสมานบรรจบกัน แต่ยังคงมีเลือดออกอยู่ และทำให้แผลที่ปริออกมีขนาดใหญ่