ตอนที่ 4

ไป๋หยีลงมือชำแหละปลาเพื่อทอดเป็นปลาทอดสามรส นางมองปลาในกระทะสามตัวสีเหลืองอ่อนส่งกลิ่นหอม นี่คืออาหารเที่ยงของพวกเจ้าแฝดและบิดาของเขา

"กลิ่นหอมยิ่งนัก" เสี่ยวต้าพลันตื่นขึ้นแล้วกลืนน้ำลายลงคอ ไม่คิดว่ามารดาตัวร้ายจะมีเสน่ห์ปลายจวักเพียงนี้

"หอมมาก ๆ" เสี่ยวเอ้อร์ทนต่อกลิ่นหอมไม่ไหวจริง ๆ มารดาตัวร้ายช่างยั่วยวนพวกเขาด้วยอาหารเก่งจริง ๆ

"ข้าทนไม่ไหวแล้ว" เสี่ยวซานพลันน้ำลายไหล ทุกคำพูดไป๋หยีได้ยินหมดแล้ว เจ้าแฝดสามคนนี้ช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก

"เอาล่ะ พวกเจ้าไปรอแม่ที่ห้องพ่อเจ้าเถอะ" ไม่คิดว่าไป๋หยีจะหันมามองพวกเขาสามคนเกาะขอบประตูเช่นเคย

"ทีหลังเดินเข้ามาเลยไม่ต้องลับ ๆ ล่อ ๆ เกาะขอบประตูแล้ว" ไป๋หยีเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ เจ้าแฝดทำตาแป๋วพยักหน้าแล้วรีบไปหาบิดาทันที

ไป๋หยีมองตามหลังด้วยความเอ็นดูเจ้าแฝด ช่างตลกเสียเหลือเกิน

หญิงสาวยกปลาสามรสไปให้สี่คนพ่อลูก ตัวหนึ่งราดพริก ส่วนตัวไม่ราดพริกคือของเจ้าแฝด

ไป๋หยีรีบนั่งที่ตั่งเตี้ย แต่ทว่าก็ไม่ลืมยกชามปลา ชามข้าวและถ้วยยาให้สามี

"มาเถอะเจ้าแฝด แม่จะแกะเนื้อปลาให้พวกเจ้า" เจ้าแฝดมองมารดาตัวร้ายอย่างไม่อยากจะเชื่อ นางจะแกะเนื้อปลาให้พวกเขา เสี่ยวซานรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

จนเผลอเรียกนางว่า "ขอบคุณท่านแม่" คำว่าท่านแม่ออกจากปากเสี่ยวซาน ทำให้พี่ใหญ่พี่รองไม่พอใจยิ่งนัก

ไป๋หยียิ้มอย่างมีความสุข ดูเหมือนว่าพี่ ๆ จะไม่พอใจน้องเล็กเสียแล้ว เผยเสวียนชำเลืองมองนางแกะเนื้อปลาให้เจ้าแฝด นางใส่ใจเจ้าแฝดมาก แต่ทว่าเขายังคงต้องจับตาดูนางต่อไป

ไป๋หยีเก็บชามไปล้างตามเดิม เหลือยามบ่ายที่นางว่างหลังจากที่รดน้ำแปลงผักแล้วขึ้นเขาไปหายาสมุนไพรดีกว่า ได้ยินว่าสมุนไพรเก่าล้ำค่ายิ่งนัก

ก่อนจะไปขึ้นภูเขายามบ่ายไป๋หยีแวะไปที่ห้องของเผยเสวียนบอกให้เขาดูแลสามแฝดให้ดี ๆ เผยเสวียนมองร่างบางเดินออกไป

เจ้าแฝดมองตามมารดาเช่นกัน นางไปล่าสัตว์ตอนเช้าแล้ว ตอนบ่ายยังไปหาสมุนไพรอีก มารดาตัวร้ายช่างขยันดีแท้ เจ้าแฝดพลันคิดในใจ คนเป็นบิดาก็คิดไม่ต่างจากเจ้าแฝด นางขยันมากจริง ๆ

ไป๋หยีเดินผ่านหน้าบ้านของแต่ละคน ทุกคนต้องตกใจเมื่อเช้านางก็เข้าป่าไปแล้วไม่ใช่รึ ยามบ่ายนางก็เข้าป่าอีก ไม่รู้ว่านางจะขยันไปไหน นี่คือชาวบ้านคิดเช่นนี้

ไป๋หยีเดินขึ้นมาบนหุบเขาแล้ว ในนิยายบอกว่าในป่ามีโสมพันปี กระนั้นไป๋หยีจึงค่อย ๆ ใช้ไม้เขี่ยใบไม้ เพราะหากนางใช้มือ นางก็กลัวสัตว์พิษที่ซ่อนอยู่ใต้ใบ้ไม้ฉกกัดเช่นกัน

ไม่ว่าจะเป็น งู ตะขาบ อะไรหลาย ๆ อย่าง หากโดนกัดไปตายจะทำอย่างไรเล่า

ไม่นานนักนานนักนางก็เจอโสมพันปีเกิดบริเวณหน้าถ้ำ ไป๋หยีไม่รอช้ารีบเก็บใส่ตะกร้า

"ช่วยด้วย ช่วยด้วย" เสียงคนขอความช่วยเหลือฟากนั้น นางไม่รอช้ารีบตามเสียงคนตะโกนไป

พอมาถึงต้องพบว่ามีชายวัยกลางคนองคน คนหนึ่งโดนธนูปักอกด้านขวา ส่วนอีกคนมิได้รับบาดเจ็บ

"แม่นางช่วยสหายข้าด้วย" หรวนฮาวมองแม่นางน้อยที่มีแต่ดวงตากลมโต ใบหน้านั้นปิดด้วยผ้าขาวบาง

"ท่านลุงท่านประคองเขาพิงต้นไม้ ข้าจะช่วยเขาเอง" ไป๋หยีเห็นคนป่วยนางต้องช่วยอยู่แล้ว ด้วยสัญชาติญาณความเป็นหมอทหาร มิอาจเห็นคนเจ็บตายต่อหน้าได้

หรวนเซียวมองแม่นางน้อยที่กำลังจะช่วยเขา ไม่คิดเลยว่าพวกเขาสองมาล่าสัตว์บนหุบเขา ต้องโดนคนมายิงธนูใส่เพราะคิดว่าพวกเขาเป็นสัตว์ป่า

ไป๋หยีอาศัยจังหวะที่หรวนฮาวเผลอหยิบยาฆ่าเชื้อจากกระเป๋าพิเศษ นางเห็นกระเป๋าใบนี้ได้คนเดียว ราดลงบนแผลแล้วค่อย ๆ ดึงลูกธนูออกมาจัดการเย็บบาดแผลให้เขา อีกทั้งให้เขากินยาเม็ดสีขาว ๆ ด้วย

"อย่าให้แผลโดนน้ำ" หรวนฮาวมองแม่นางน้อยผู้นี้ นางเป็นหมอรึ วิธีที่นางรักษานั้นไม่เหมือนผู้ใดจริง ๆ

"ขอบคุณท่านหมอเทวดา" หรวนฮาวกับหรวนเซียวเอ่ยขึ้นพร้อมกัน คนฟังทำสีหน้าเกร็ง ๆ พวกเขาถึงกับเรียกนางว่าหมอเทวดาเชียวรึ

"ไม่เป็นไรท่านลุง ท่านกลับไปนอนพักผ่อนดื่มยาที่ข้าให้" ไป๋หยีล้วงขวดยามอบให้ท่านลุง ยานี้คือยาแผนปัจจุบัน ยาแก้ปวดยาแก้อักเสบ

"ท่านหมอ ท่านอยู่หมู่บ้านใด" หรวนฮาวอยากรู้เขาจะได้ไปขอบคุณนางถูก

ไป๋หยียิ้มรับ พวกเขามองดวงตางามของนาง ดวงตานี้ราวกับพระแม่โพธิ์สัตว์กวนอิม

"หมู่บ้านสกุลเผย ข้าชื่อไป๋หยีเจ้าค่ะ" สองลุงนั้นกล่าวขอบคุณนางแล้วประคองกันเดินออกไป คาดว่าวันพรุ่ง เขาจะไปขอบคุณนางที่หมู่บ้านสกุลเผย

ไป๋หยีเดินฮัมเพลงจีนปัจจุบันอย่างอารมณ์ดีลงเขาไปอย่างช้า ๆ นางต้องเร่งฝีเท้าเสียหน่อย ประเดี๋ยวไปไม่ทันเตรียมอาหารเย็น

เมนูอาหารเย็นกุ้งเผาสามรสให้เจ้าแฝดกับสามีตาบอดรับประทาน ส่วนโสมพันปีคาดว่าวันพรุ่งนางถึงจะนำไปขายที่เมืองจิน

แค่คิดถึงเงินตำลึงมากองตรงหน้าไป๋หนีก็พลันอารมณ์ดีแล้ว นางหาเห็ดมาปกโสมไว้ท้ายตะกร้า หากชาวบ้านเห็นต้องอยากได้แน่นอนกันไว้ดีกว่าของหาย

ไป๋หยีเดินผ่านบ้านแผู้ใหญ่บ้านเผยเซียว นางก็ต้องตกใจเมื่อมีคนวิ่งไปทางบ้านผู้ใหญ่บ้านหลายคน

"แย่แล้ว เผยเม่ากินลูกกวาดติดคอไม่รู้จะตายไหม" ชาวบ้านวิ่งผ่านไป๋หยี นางไม่รอช้ารีบตามชาวบ้านพวกนั้นไป

ในเรือนผู้ใหญ่บ้านกอดบุตรชายไว้ เขาเพิ่งจะมามีลูกตอนแก่กับภรรยาของเขาอย่างว่านหง

"ลูกข้าฟื้นสิ" ว่านหงมองเผยเม่าที่หลับสนิทหลังจากกินลูกกวาดเเล้วชักลงไป

"ขอข้าดูหน่อย" ไป๋หยีสาวเท้าเข้ามากลางห้องพอดี ชาวบ้านต่างหลีกทางให้นาง

"นังตัวซวยอัปลักษณ์ คนอย่างเจ้าจะช่วยอะไรได้" ซิวหลันเป็นสตรีที่แอบชอบเผยเสวียน แต่ทว่าโดนไป๋หยีคาบไปรับประทานเสียก่อน กระนั้นทำให้นางแค้นใจไป๋หยี

"น้ำหน้าอย่างเจ้ารึรักษาคนเป็น เจ้าแฝดเจ้ายังไม่ใส่ใจเลย" เป็นเผยอันที่พูดออกมา ทำให้ชาวบ้านต่างวิจารณ์ต่าง ๆ นา ๆ