ตอนที่ 5

แฝดสามทำหน้าเลิ่กลั่กเสียเเล้ว เสี่ยวต้ามองเสี่ยวเอ้อร์เสี่ยวซาน สามคนพี่น้องเหมือนสื่อสารกันผ่านสายตา

"พวกเราจะไปนอนกับนางจริง ๆ รึ" เสี่ยวต้าส่งสายตาถามน้องสองคน

"ไม่ ๆ ข้ากลัว" เสี่ยวเอ้อร์

"ข้าก็กลัว" เสี่ยวซาน

"ไปเถอะพวกเจ้าไม่ต้องกังวล" คนเป็นบิดาพลันเอ่ยขึ้น เขาเจ็บหลังมากจริง ๆ ไป๋หยีมองเจ้าแฝดทั้งสามเดินตามหลังนางเข้ามาในห้อง

ห้องของมารดาตัวร้ายช่างหอมเหลือเกิน ไป๋หยีอุ้มเจ้าแฝดทั้งสามคนขึ้นเตียง

"เอาล่ะนี่ก็ดึกมากแล้ว พวกเจ้านอนเถอะ" ไป๋หยีเป่าเทียนให้ดับสนิท เจ้าแฝดสามคนยังคงกังวลว่ามารดาจะสังหารพวกเขา

พวกเขาสามคนแรกเริ่มก็เกร็ง แต่ทว่าพอได้กลิ่นหอมในห้องของมารดาพลันค่อย ๆ หลับตาลงอย่างสบาย ไป๋หยีห่มผ้าแล้วจุมพิตแก้มพวกเขาทั้งสามคน นางนอนลงอย่างเหนื่อยล้า...

ไป๋หยีตื่นแต่เช้าหน่อยวันนี้ นางทำอาหารเช้าให้สี่พ่อลูกก่อาจะเข้าไปเมืองจิน นางอยู่ในครัวมีไข่ไก่ กระนั้นนางเลือกที่จะตุ๋นไข่ให้พวกเขากินเช้านี้

เจ้าแฝดมาที่ห้องบิดา เผยเสวียนมองบุตรชายทั้งสามคนเดินมาที่เตียงด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

"เป็นอย่างไรบ้าง" เผยเสวียนอยากจะรู้ว่าพวกเขานอนหลับสบายดีไหม

เจ้าแฝดสบตากันแล้วยิ้ม หากพวกเขาบอกส่านอนหลับสบายดี บิดาจะโกรธรึไม่

"ดีขอรับ ท่านแม่เอาใจใส่ดี" เสี่ยวซานเรียกไป๋หยีว่าท่านแม่ มันช่างเหนือความคาดหมายจริง ๆ สองแฝดอย่างเสี่ยวต้า เสี่ยวเอ้อร์มองเสี่ยวซานตาเขียว

"เจ้าเรียกนางว่าท่านแม่" เสี่ยวต้าเอ่ยขึ้น

"ข้า..." เสี่ยวซานลืมไปเสียสนิทเลย

"ไข๋ตุ๋นมาแล้ว" ไป๋หยียกถาดอาหาและชามยามาให้พวกเขาสี่คนพ่อลูก กลิ่นไข่ตุ๋นหอม ๆ ทำให้เจ้าแฝดลืมความโกรธเลยทันที

"ท่านแม่ ท่านแม่" ไป๋หยียกชามไข่ตุ๋นให้สามแฝดมองเสี่ยวซานเรียกนางว่าท่านแม่ครั้งแล้วครั้งเล่า ไป๋หยีถึงกับหัวเราะด้วยความดีใจ

เสี่ยวซานทรยศต่อพี่ชายทั้งสอง หลายวันมานี้ไป๋หยีเอาใจใส่และดีกับพวกเขามาก เสี่ยวซานอยากกอดอยากหอมมารดาใจจะขาดเเล้ว

"เด็กดีของแม่" มือนางสัมผัสศีรษะเสี่ยวซานอย่างอ่อนโยน ทำให้แฝดพี่ทั้งสองต่างอิจฉา

"ท่านไม่โกรธข้าที่เรียกแม่" เสี่ยวซานถามอย่างตาแป๋ว จะให้นางโกรธได้อย่างไร

ดีเสียอีก นึกถึงเจ้าของร่างเดิมก็น่าโมโหจริง ๆ ไม่ให้แฝดเรียกนางว่าแม่

"นับแต่นี้ต่อไปพวกเจ้าทุกคนเรียกข้าว่าแม่ ข้าไม่โกรธแล้ว" ภายใต้ผ้าขาวบางเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มีความจริงใจ

"ท่านแม่!!!" สามแฝดเรียกนางว่าท่านแม่พร้อมกันในห้องจึงเกิดความเสียงดังขึ้น แม้แต่เผยเสวียนถึงกับอดยิ้มไม่ได้ การที่ได้เรียกไป๋หยีว่าท่านแม่ เจ้าแฝดจะมีความสุขเพียงนี้

ไป๋หยีหันไปเห็นรอยยิ้มของเขา นางหัวใจพองโต ใบหน้าที่ไร้รอยยิ้ม บัดนี้มีรอยยิ้มขึ้นมา ช่างเพิ่มเสน่ห์ให้กับเขายิ่งนัก

แต่ทว่าเผยเสวียนเห็นนางมองมาที่เขา เขาแทบจะหุบยิ้มไม่ทัน

ไม่นานนักสี่พ่อลูกก็กินไข่ตุ๋นจนหมดชาม นางรินน้ำให้พวกเขาทั้งสี่คน เผยเสวียนรีบดื่มยา

"เอาล่ะ วันนี้ข้าจะเข้าไปในเมืองจิน เพื่อเสาะหาหมอมารักษาตาของเจ้า" เผยเสวียนมองไป๋หยี นางพูดจริงรึ

"เจ้าพูดจริงรึ" เผยเสวียนดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ ที่นางจะหาหมอมารักษาเขา

เจ้าแฝดมองมารดาที่เคยร้าย จะหาหมอมารักษาบิดาของพวกเขา บิดาจะหายตาบอดแล้ว

"แน่นอน ท่านดูแลพวกเด็ก ๆ ด้วย" ถึงนางไม่บอกเขา เขาย่อมต้องดูแลเจ้าแฝดอยู่แล้ว

"ท่านแม่ข้าหวังว่าท่านจะไม่ใจร้ายอีก" เสี่ยวซานวางจอกน้ำแล้วทำตาแป๋วใส่มารดา

"แน่นอนข้าเป็นคนดีแล้ว" นางมองเสี่ยวซานด้วยความอ่อนโยนแล้วกอดเสี่ยวซาน ทำให้เสี่ยวต้ากับเสี่ยวเอ้อร์นึกอิจฉา

"ท่านแม่กอดพวกข้าด้วย" เสี่ยวต้ากับเสี่ยวเอ้อร์กอดนางพร้อมกัน ภายใต้สายตาอันเลือนรางของเผยเสวียนมันทำให้เขามีความสุขมาก เจ้าแฝดต้องการความรักจากมารดา หวังว่านางจะมอบให้เจ้าแฝดด้วยความจริงใจ

"ไป๋หยี ไป๋หยี" เสียงผู้ใหญ่บ้านพลันเรียกนาง

"ข้าออกไปดูว่าผู้ใหญ่บ้านมาทำอะไร" เจ้าแฝดรีบลงจากตัวมารดาทันที พร้อมเดินตามหลังมารดาราวกับลูกแกะเดินตามแม่ของมัน

ไป๋หยีมองคนกลุ่มใหญ่ที่หน้าเรือน นางจำท่านลุงทั้งสองท่านนางช่วยทำแผลให้เขาในป่าได้ หรวนเซียวกับหรวนฮาวดีใจมาก

"ท่านลุงหานแล้วรึ" หรวนเซียวมองแม่นางไป๋ที่เป็นคนช่วยเขา

"ข้านำหมูป่ามาขอบคุณเจ้าที่ช่วยชีวิตพวกข้าไว้" หรวนฮาวเอ่ยขึ้น พวกเขาทั้งสองเดินเข้ามาในหมู่บ้านสกุลเผย มาที่บ้านผู้ใหญ่บ้านเผยเซียว ให้เผยเซียวพาพวกเขามาที่บ้านของแม่นางไป๋

ชาวบ้านที่เดินตามชายสองคนนี้มาเพราะอยากรู้ว่าหมูป่าเป็นของบ้านใด บัดนี้จึงได้รู้แล้วว่าหมูป่าเป็นของไป๋หยี ชาวบ้านพลันนึกอิจฉานางยิ่งนักที่นางได้หมูป่าไปครอบครอง ไป๋หยีไม่รับไว้ก็จะเป็นการตบหน้าท่านลุงทั้งสอง กระนั้นนางจึงรับหมูป่าไว้ ท่านลุงทั้งสองจึงขอตัวลา

ส่วนชาวบ้านกับผู้ใหญ่บ้านต่างมองหมูป่าตัวใหญ่ ไป๋หยีมอบขาหมูให้ผู้ใหญ่บ้านสองขาเป็นการตอบแทน...