ตอนที่ 7

งานแต่งงานของซิวหลันกับจางอ้ายถูกจัดขึ้นอย่างกะทันหัน ซิวหลันที่กำลังเข้าพิธีคำนับฟ้าดินกับจางอ้ายในเรือน

"ข้าไม่มีวันแต่งงานกับยาจกอย่างเจ้า" ทุกคนที่มาบ้านเจ้าบ่าวในครั้งนี้ ต่างตกใจกับสิ่งที่เจ้าสาวเอ่ยออกมา

"เรื่องมันมาถึงขั้นนี้เเล้วเจ้ายังไม่ยอมรับอีกรึ"

จางอ้ายในตอนนั้นเขาคิดว่าได้กับไป๋หยี แต่ไหนเลยเรื่องจะเป็นเช่นนี้ ตื่นมาได้เสียกับซิวหลัน สตรีที่เขาหลงรักนางมาหลายปี ยอมแม้กระทั่งทำความชั่ว

"ข้าจะไปหาเผยเสวียน" ซิวหลันไม่พูดเปล่านางวิ่งออกจากเรือนสกุลจาง มุ่งหน้าไปหาเผยเสวียน ทุกคนได้แต่อึ้งงันในสิ่งที่เจ้าสาวกำลังทำลงไป ชาวบ้านได้แต่วิ่งตามซิวหลัน

ไป๋หยีในยามนี้กำลังนั่งรดน้ำผักกาดขาวกับมารดาคนละแปลง เห็นจ้าวสาวในชุดสีแดงวิ่งเข้ามาในห้องของเผยเสวียน

"ซิวหลันชาวบ้านวิ่งตามนางมาด้วย"

ภายในห้องเผยเสวียนมองเจ้าแฝดสามคนกำลังนั่งเล่นของเล่นที่ไป๋หยีทำไว้ให้ นั่นคือตุ๊กตาไม้โบราณ

"เผยเสวียน" เขามองสตรีชุดแดงเขามาในห้อง

"เจ้าออกไปนะ อย่ามายุ่งกับท่านพ่อของพวกข้า" สามแฝดมองหญิงคนนี้

"ซิวหลัน เจ้าจะแต่งงานแล้วเหตุใดถึงมาที่นี้" เขาทราบข่าวว่านางจะแต่งงานกับจางอ้ายวันนี้

"ข้ารักท่าน ข้าไม่อยากแต่งกับจางอ้าย ข้าไม่ได้รักเขา" ซิวหลันน้ำตาคลอเบ้า นางยอมทำทุกอย่างเพื่อที่จะกำจัดไป๋หยี แต่เหตุใดเป็นนางนอนกับจางอ้าย มิใช่ไป๋หยี หรือไปหยีจะซ้อนแผน

"มายุ่งอันใดกับสามีชาวบ้านเขา" ไป๋หยีสาวเท้าเข้ามา

"ไป๋หยีข้าขอร้องเจ้า รับข้าเป็นอนุเสียเถอะ" จางอ้ายถึงกับคุกเข่าขอร้องไป๋หยีให้รับนางเป็นอนุของ เผยเสวียน

"อนุคืออะไร" เจ้าแฝดสงสัยจึงถามขึ้นมา

"ข้าไม่สามารถรับได้ ครอบครัวข้ามีความสุขดี สามีก็รักข้ามากด้วย" ไป๋หยีหันไปยิ้มให้กับเผยเสวียน

"เจ้าออกไปเถอะ" เผยเสวียนไล่ซิวหลัน

ไม่นานนักมารดาซิวหลันก็ลากตัวนางออกไปเข้าพิธีแต่งงานกับจางอ้ายเหมือนเดิม

ในห้องกลับมาสงบอีกครั้ง นางออกไปรดน้ำผักกาดตามเดิม เจ้าแฝดเดินตามมารดา

"ท่านแม่อนุคืออะไร" เสี่ยวต้าพลันมองมารดาอย่างต้องการคำตอบ

ไป๋หยีได้แต่ถอนหายใจ แล้วมองเด็กแฝดยืนกอดอกจ้องจะเอาคำตอบกับนางให้ได้

"ภรรยาอีกคนของบิดาเจ้า"

"ไม่พวกข้าไม่มีทาง ไม่มีทางยอม" เจ้าแฝดเอ่ยขึ้นพร้อมกันแล้ววิ่งกลับไปในห้องของบิดา

เผยเสวียนกำลังจะนอนสักประเดี๋ยวเจ้าแฝดก็พลันเข้ามาก่อกวนความวุ่นวาย

"ท่านพ่อพวกข้าไม่มีทางให้ท่านมีอนุ" เสี่ยวต้า

"ท่านต้องรักท่านแม่คนเดียวเท่านั้น" เสี่ยวเอ้อร์

"ต้องมีนางคนเดียว" เสี่ยวซาน

"เอาล่ะ เลิกกวนข้าได้แล้ว ข้าสัญญาชั่วชีวิตนี้ ข้าจะมีนางเพียงคนเดียว ไม่มีคนอื่นอีก" เผยเสวียนไม่คิดว่าไป๋หยีจะเล่าเรื่องอนุให้สามแฝดฟัง

"ข้ารักท่านพ่อที่สุดเลย" สามแฝดกระโดดขึ้นเตียงหอมแก้มบิดา ช่างเป็นภาพที่น่ารักเสียจริง

ไป๋หยีกลับเข้ามาในเรือนห้องของนาง เย็นนี้นางจะทำข้าวหมูตุ๋นให้เจ้าแฝดและเผยเสวียนได้กิน

"น้องสาม น้องสาม" เสียงนี้ดังขึ้นที่หน้าเรือน ไป๋หยีพลันเดินออกไปดู พบว่าเป็นบุรุษสองคนสวมชุดสีน้ำตาล ทั้งสองใบหน้าหล่อเหลาหน้าเหมือนนางมา

ความทรงจำไหลเข้าสมองไป๋หยี พวกเขาคือพี่ใหญ่พี่รองของไป๋หยี

ไป๋มู่คือพี่ใหญ่ ไป๋ฟางคือพี่รองของนาง

"พวกเจ้ากลับไปข้าไม่อยากเห็นหน้าพวกเจ้า" นางสวีพลันสาวเท้าออกมาจากในครัว เห็นบุตรชายทั้งสองมาตามนางกลับบ้านสกุลไป๋ นางสวีไม่กลับเป็นอันขาด

"ท่านแม่ พวกเราขอโทษ กลับไปกับพวกเราเถอะขอรับ" ไป๋มู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด

"พวกข้าขอโทษขอรับ" ไป๋ฟางพลันเอ่ยขึ้น

ไป๋หยีหันไปมองมารดา

"ข้าไม่ไป" จากนั้นมารดาก็เดินเข้าไปในห้องของไป๋หยี

"เอาล่ะพี่ใหญ่พี่รองวันหลังค่อยมาใหม่ข้าจะพูดกับท่านแม่ให้เอง" ไป๋หยีบอกพี่ชายทั้งสอง กระนั้นทั้งสองสบตากัน

"พวกข้าไม่กลับ พวกข้าจะอยู่ที่นี้" ไป๋มู่พลันคิดดีแล้ว

"เอาล่ะ ไม่กลับพวกท่านจะนอนไหน" เรือนนี้มีเพียงสองห้อง สายตาของไป๋มู่กับไป๋ฟางไปเห็นเล้าไก่

"เล้าไก่"

"ตามใจ" ไป๋หยีเอ่ยเช่นนั้นแล้วรีบเดินเข้าไปในห้องหามารดา

"ท่านแม่อย่าได้ร้องไห้ไปเลยเจ้าค่ะ" นางกอดมารดาไว้ นางสวีแค่น้อยใจ นางสวีทำงานหนักมิได้ สามีและลูกหาว่านางเป็นตัวภาระ

"ท่านแม่เอาอย่างนี้ดีรึไม่ ข้าจะให้เมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวให้ท่านไปปลูกจากนั้นให้ท่านนำไปขายในเมืองจิน อีกอย่างข้าจะให้ท่านขายเต้าหู้ด้วย" นางจะให้มารดาขายน้ำเต้าหู้ในหมู่บ้านสกุลไป๋ด้วย คนพวกนั้นจะไม่ได้ว่ามารดาตัวไร้ประโยชน์