บทที่ 6

จะว่าไปก็แปลก พอเธอพูดจบ เมื่อมองเห็นหลินซีอิน ปอมเมอเรเนียนก็เห่าขึ้นมาทันที

หมิงชิงหว่านอุ้มมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง หลุบตาลงพลางพูดต่อ “ฉันเอาเล่อเล่อออกไปก่อนนะคะ”

เธอรีบนำเล่อเล่อไปไว้ข้างนอกประตูอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เดินกลับเข้ามา

หลินซีอินนั่งลงเรียบร้อยแล้ว

เผยเย่าไห่พูดไกล่เกลี่ย “ซีอินเพิ่งมา เล่อเล่อยังไม่คุ้นเคยกับเธอ รออีกสักสองสามวันก็ไม่เห่าแล้วล่ะ”

โจวอวี้ซู่กลับพูดว่า “แปลกจริงเชียว ไม่กัดคนอื่น แต่กลับจะกัดซีอิน”

เผยอวิ๋นชิงก็เสริม “ใช่ครับ เล่อเล่อออกจะแสนรู้ขนาดนั้น”

หมิงชิงหว่านปรายตามองหลินซีอินแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น “ฉันได้ยินมาว่า...จริง ๆ แล้วน้องหมามีเซนส์นะคะ มันสัมผัสได้ว่าใครมีเจตนาดี หรือใครมีเจตนาร้ายกับมัน พี่ซีอิน อย่าเพิ่งไม่ชอบมันเลยนะคะ มันว่าง่ายมากจริง ๆ!”

เดิมทีหลินซีอินไม่อยากจะแก้ตัวอะไร แต่พอได้ยินหมิงชิงหว่านพูดแบบนี้ เธอก็ไม่คิดจะยอมทนอีก “เพิ่งเจอกันครั้งแรก ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยมันก็จะกัดฉันแล้ว จะว่าไป ฉันควรจะเป็นฝ่ายตำหนิเจ้านายของมันที่สั่งสอนมาไม่ดีมากกว่า”

ขอบตาของหมิงชิงหว่านแดงก่ำขึ้นมาทันที “พี่ซีอิน แต่ก่อนเล่อเล่อไม่เคยกัดคนเลยนะคะ มันว่าง่ายมากจริง ๆ...”

หลินซีอินไม่คิดจะตามใจเธอ “ในลานบ้านมีกล้องวงจรปิด มันโจมตีฉันหรือเปล่า ไปเปิดดูก็รู้แล้ว...”

“เลิกพูดได้แล้ว”

หลินซีอินยังพูดไม่ทันจบ เผยมู่เหยี่ยกลับเอ่ยแทรกขึ้นมา

จากนั้นสายตาเย็นชาของเขาก็ตวัดมองมา แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “กินข้าวเถอะ”

เมื่อเผยมู่เหยี่ยเอ่ยปาก ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก

ทว่าคนที่ต้องกล้ำกลืนความอึดอัดใจ มีเพียงหลินซีอินคนเดียว

เธอจะกินลงได้อย่างไร จึงรีบลุกขึ้นยืน “พวกคุณค่อย ๆ ทานกันนะคะ ฉันขอตัวก่อน”

นิ้วมือของเผยมู่เหยี่ยกำตะเกียบเอาไว้แน่น

ผ่านไปไม่กี่นาที เขาก็ลุกขึ้นเช่นกัน “ทานกันตามสบาย”

หมิงชิงหว่านรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว “ฉันเป็นห่วงเล่อเล่อ ขอไปดูหน่อยนะคะ”

รอจนเผยมู่เหยี่ยขับรถออกมา ก็เห็นหมิงชิงหว่านอุ้มเล่อเล่อยืนตาแดง ๆ อยู่ที่หน้าประตู

เขาลดกระจกรถลงแล้วเอ่ยว่า “ดูแลเล่อเล่อให้ดี วางใจเถอะ ไม่มีใครทำร้ายมันได้”

หมิงชิงหว่านพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ฉันทราบค่ะ ฉันจะดูแลมันอย่างดี พี่มู่เหยี่ย ขับรถดี ๆ นะคะ”

หลังจากเผยมู่เหยี่ยจากไป หมิงชิงหว่านก็ค่อย ๆ ลูบขนปอมเมอเรเนียน พลางเผยรอยยิ้มบาง ๆ

หลินซีอินมาถึงสถาบันวิจัย ก็จัดการงานในมือของตัวเองให้เสร็จก่อน จากนั้นจึงไปหาหัวหน้าทีมเพื่อขอลา

เมื่อคืนเธอส่งข้อความไปหาอาจารย์หลี่ล่วงหน้าแล้ว เพื่อยืนยันว่าวันนี้อาจารย์ไม่มีสอนและช่วงเช้าจะอยู่บ้าน

เธอตั้งใจจะไปเยี่ยมเยียน

ภรรยาของอาจารย์หลี่ดีใจมาก จึงชวนให้เธอไปทานมื้อเที่ยงด้วยกัน

มหาวิทยาลัยไห่ต้าเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา สาขาวิชาฟิสิกส์และเคมีมีการพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นที่โดดเด่นท่ามกลางมหาวิทยาลัยมากมาย

หลินซีอินซื้อเชอร์รีหนึ่งลัง และมะม่วงไต้หวันอีกหนึ่งลัง ซึ่งล้วนเป็นของโปรดของอาจารย์แม่

เมื่อถึงใต้ตึก เธอสะพายกระเป๋าพาดบ่า โค้งตัวลงยกผลไม้สองลังออกมาจากกระโปรงท้ายรถ

จู่ ๆ น้ำหนักในมือก็เบาหวิว เธอเงยหน้าขึ้นและเห็นร่างที่คุ้นเคย

“ฉันจัดการเอง”

ชายหนุ่มยืนอยู่ตรงนั้น แสงแดดที่สาดส่องลงมาอาบไล้รอบตัวเขาจนเกิดเป็นวงแสงสีนวลตา

รูปร่างสูงโปร่ง หล่อเหลาสง่างาม

ถังอี่เซินเป็นผู้ชายที่ยอดเยี่ยมมาก รูปร่างหน้าตาหล่อเหลา ทั้งยังอ่อนโยนและถ่อมตัว

เสื้อโค้ตผ้าแคชเมียร์สีดำที่สวมอยู่บนร่าง ยิ่งขับให้เขาดูสูงส่งหาใดเปรียบ

“...รุ่นพี่” หลินซีอินเรียกออกไปคำหนึ่ง พร้อมกับยื่นมือไปแย่งของจากเขา “ฉันถือกล่องหนึ่งค่ะ”

“ไม่ต้องหรอก” ถังอี่เซินเบี่ยงตัวหลบเธอ “ไปเถอะ อาจารย์กับอาจารย์แม่รออยู่”

“รุ่นพี่ทราบหรือคะว่าวันนี้ฉันจะมา?”

“เมื่อคืนอาจารย์แม่โทรหาฉัน” ถังอี่เซินหลุบตามองเธอ ขนตาที่ทอดต่ำบดบังความรู้สึกมากมายเอาไว้ “ให้ฉันมาช่วยเกลี้ยกล่อมเธอ”

หลินซีอินไม่พูดอะไร

ความจริงแล้ว หลังจากที่เธอเรียนจบปริญญาโทและก้าวออกจากรั้วมหาวิทยาลัย เธอก็ไม่กล้ามาพบอาจารย์อีกเลย แม้แต่ถังอี่เซินเธอก็ไม่เคยเจอ

เมื่อเห็นเธอเงียบไป ถังอี่เซินจึงเอ่ยขึ้น “อย่าคิดมากเลย ตอนนี้ฉัน...เห็นเธอเป็นแค่รุ่นน้องเท่านั้น”

หลินซีอินช้อนตามองเขาแวบหนึ่ง นัยน์ตากระจ่างใส แววตาเปล่งประกาย

ถังอี่เซินเบือนหน้าหนี “ทำไมกัน เป็นคนรักไม่ได้ ฉันจะเรียกเธอว่ารุ่นน้องสักคำก็ไม่ได้หรือ?”

หลินซีอินรู้สึกจมูกตีบตัน เอ่ยปากพูด “รุ่นพี่ ขอโทษนะคะ”

“เธอจะมาขอโทษฉันทำไมกัน?” ถังอี่เซินยิ้มอย่างอ่อนโยน “เธออย่าร้องไห้เชียวนะ ไม่อย่างนั้นถ้าอาจารย์แม่มาเห็นเข้า ฉันต้องโดนดุแน่”