บทที่ 14

รถม้าตรงไปที่ประตูวังภายใต้การนำทางของอวี่เหวินห่าว จนถึงวันนี้หยวนชิงหลิงไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นสงสัยอะไรเกี่ยวกับพระราชวังเลย

มองเห็นถนนในวังที่ทอดยาวลึกเข้าไป กับกำแพงวังที่ทำจากอิฐสีแดง ซึ่งมีรอยกระดำกระด่าง ผ่านทางช่องผ้าม่านที่สะบัดไปมาเท่านั้น

ตลอดทางสัญจรไม่สามารถมองไปในระยะไกลได้ มีหอคอยสูงตระหง่านอยู่เป็นระลอก ๆ หลังคาปูด้วยกระเบื้องเคลือบแลดูงดงามจับตาเมื่อต้องแสงแดด

รถม้าหยุดลง หยวนชิงหลิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ ลวี่หยาก็พยุงเธอให้ลงจากรถม้า

แสงแดดส่องกระทบกับกำแพงสีแดงสด กระเบื้องเคลือบสัทองสะท้อนแสงเจิดจ้าในระยะไกล ดวงตาของเธอพร่ามัวแทบจะบอด เธอทำตัวเหมือนตัวเองเป็นผีไม่สามารถเห็นแสงสว่างได้อย่างไรอย่างนั้น รีบยกมือขึ้นมาบังแสงอาทิตย์ที่ส่องหน้าเธอโดยไม่รู้ตัว

อวี่เหวินห่าวก็ลงจากม้าแล้ว ทั้งรถม้าและม้าถูกมัดไว้ที่นี่ แล้วเดินต่อไป

เมื่อมาถึงนอกห้องโถงเสียวหยุ๋น ลวี่หยากระซิบเบา ๆ ว่า: "พระชายา ข้าไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป พระองค์เดินอย่างระมัดระวังด้วยเพคะ"

หยวน ชิงหลิงรู้ว่าห้องโถงเสียวหยุ๋น เป็นวังที่ไท่ซ่างหวงอาศัยอยู่ ข้างนอกนั้นเต็มไปด้วยบ่าวจากจวนต่าง ๆ มากมาย เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเดินตาม อวี่ เหวินห่าว เข้าไป

เมื่อเดินผ่านสนามหญ้าเขียวขจี ก็เข้าสู่ห้องโถงหลัก มีคนจำนวนมากยืนอยู่ในห้องโถงหลัก

หยวน ชิงหลิงเหลือบมองพวกเขา ทุกคนสวมเสื้อผ้าหรูหราและทำหน้าเศร้าสร้อย

เธอรู้จักคนเหล่านี้โดยอาศัยความทรงจำของเจ้าของเดิมเป็นส่วนใหญ่

คนที่สวมชุดผ้าไหมเขียวมีสีหน้าเคร่งขรึมคือท่านอ๋องจี้ อวี่เหวินจุนเป็นลูกชายคนโตของจักรพรรดิหมิงหยวน เขาอายุ 30 ปี ให้กำเนิดโดยนางสนมฉิน แต่งงานกับลูกสาวของหม่าโฮ่ว หม่าซื่อ และนางสนมฉินกำลังยืนอยู่ และมีเด็กคู่หนึ่งอยู่ข้าง ๆ เขา

ท่านอ๋องเว่ย อวี่ เหวินเว่ย, ท่านอ๋องซุน อวี่ เหวินตู, ท่านอ๋องโจวอวี๋เวินอัน พร้อมหน้าพร้อมตา ล้วนแล้วพาพระชายาและพระธิดาของตนเข้าวังด้วย

ท่านอ๋องเพียงพยักหน้าเล็กน้อย ไม่พูดอะไร และบรรยากาศก็สงบมาก