บทที่ 18

ปริมาณของยาชาที่ไม่มาก ทำให้ อวี่ เหวินห่าวนอนพักในห้องเพียงชั่วครู่เท่านั้น และเขาก็ดีขึ้นแล้ว

หยวน ชิงหลิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาบรรดาผู้คนที่อยู่ในห้องโถงก็ได้ออกไปหมดแล้ว ในห้องโถงเงียบมาก

มือที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กจับคอของเธอ และบีบคอเธอเกือบจะหายใจไม่ออก อวี่ เหวินห่าวเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังโกรธ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น พร้อมกับคำพูดจากปากของเขา "เจ้ากล้าดียังไงวางยาพิษท่านปู่?"

หน้าของ หยวน ชิงหลิงเชิดขึ้นอย่างแรง ใบหน้าของเธอแดงก่ำ เส้นเลือดแดงปูดขึ้นที่ดวงตาของเธอ เธอพูดขึ้นอย่างยากลำบาก : “ท่านอ๋องก็ลองก้มลงมองดูสิ”

เข็มแทงทะลุต้นขาของเขา เข็มนั้นพิเศษมาก มีหลอดเล็ก ๆ ที่มีของเหลวอยู่ข้างใน

“ท่านจะบีบคอข้าให้ตายก็ได้ แต่ท่านต้องตายก่อนข้า เพราะอย่างนั้น ทำไมไม่ลองฟังที่ข้าจะอธิบายก่อนละ?” หยวน ชิงหลิงดิ้นรนและมีอาการหายใจลำบาก

มือของเขาค่อย ๆ คลายออกอย่างช้า ๆ แต่ความโกรธในดวงตาของเขากลับรุนแรงขึ้น และใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาก็บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เขาพยายามอย่างมากที่จะระงับความโกรธเอาไว้

“บอกมา เจ้าใช้ยาพิษชนิดใด?” เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่า หยวน ชิงหลิงจะใช้ยาพิษ ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้เขาจะประเมินเธอต่ำไป

หยวน ชิงหลิงดึงเข็มจากขาของ อวี่ เหวินห่าว และยิ้มอย่างประชดประชัน "หากข้าวางยาพิษไท่ซ่างหวงในวัง ข้าจะรอดไหม?"

“บอกมา!” เขาพูดอย่างหมดความอดทน

หยวน ชิงหลิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูด “นั่นไม่ใช่ยาพิษ มันคือยา อาการของไท่ซ่างหวงไม่ได้แย่ขนาดนั้น ข้ากำลังช่วยพระองค์”

อวี่ เหวินห่าวยิ้มเยาะอย่างเย็นชา และทันใดนั้นในดวงตาของเขาก็มีเลศนัยขึ้น "ข้าไม่รู้เลยว่า ข้าแต่งงานกับแพทย์ที่เป็นเก่งระดับโลก"

เขาลุกขึ้นยืนและบีบมือของเธอ "เดินไป ตามข้าไปหาท่านพ่อ เพื่อยอมรับความผิด"

หยวน ชิงหลิง ถูกลากไปตามพื้น เธอไม่สามารถหนีจากมืออันแข็งแรงของเขา เธอถูกลากไปไม่กี่ก้าว เธอพูดว่า: "ได้ ข้าจะยอมรับผิด แล้วข้าจะบอกว่า ฉู่ หมิงชุ่ยสั่งให้ข้าทำ "

อวี่ เหวินห่าวตบลงไปที่ใบหน้าของเธอ

เขาก้มลงบีบคางของเธอด้วยสองนิ้ว และเกือบจะบีบมันให้หัก ดวงตาของเขาราวกับพายุ เขากัดฟันและพูดว่า: "เจ้ารนหาที่ตาย!"