บทที่ 19

เธอพยุงร่างกายที่ชาของเธอยังไปเตียงที่ อวี่ เหวินห่าวนอนอยู่เมื่อครู่ เธอนอนลง และเธอรู้สึกว่าร่างกายทั้งหมดของเธอสั่นเทา เมื่อเธอสงบลง เธอคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เธอได้ใช้เซลล์สมองของเธอไปจนหมด ไม่เคยคิดเลย

พัฒนาการสมองยังไม่ประสบผลสำเร็จ แต่กลับมุ่งไปทางความเชื่อในเรื่องสิ่งเหนือธรรมชาติ

มีคนเคยกล่าวว่าวิทยาศาสตร์และและไสยศาสตร์มีความต่างกัน แต่สุดท้ายแล้วก็มักจะมาบรรจบกัน

เมื่อสมองมีการพัฒนาไปถึงระดับหนึ่ง ในกรณีที่สมองสั่งจิตให้หยิบจับเคลื่อนย้ายวัตถุเหล่านั้นได้อย่างอิสระ สมองจะประมวลข้อมูลทุกอย่างเองโดยอัตโนมัติ เหมือนในปัจจุบันที่มนุษย์โลกทุกวันนี้ยังบูชากราบไหว้พระเจ้า

เธอค่อย ๆ ยกมืออันสั่นเทาขึ้น พยายามแตะกล่องยาในกระเป๋าเสื้อ เพื่อให้รู้สึกปลอดภัย แขนเสื้อเลื่อนลงมาเผยให้เห็นข้อมือขาว แต่มีรอยแดงบนข้อมือของเธอซึ่งเป็นแผล

เธอตกใจ ไม่รู้ว่าได้รับบาดเจ็บตอนไหน? อาจจะเป็นตอนที่กำลังทะเลาะกับ อวี่ เหวินห่าว

ไม่น่าจะใช่ เลือดที่ขอบปากแข็งตัวแล้ว และรอยเลือดที่แขนเสื้อก็แห้งแล้วด้วย แผลนี้ต้องเกิดขึ้นอย่างน้อยเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว

ครึ่งชั่วโมงที่แล้วอย่างงั้นหรือ?

หยวน ชิงหลิง หรี่ตาครุ่นคิด และจำได้ว่าขณะรออยู่นอกห้องโถง เธอถูก อวี่ เหวินห่าวเหวี่ยงลงไปที่พื้น และ ฉู่ หมิงชุ่ยก็มาช่วยเธอเอาไว้

หรือว่า เธอไม่ได้ต้องการช่วย?

เธอจำได้ว่า เมื่อ ฉู่ หมิงชุ่ยถอยกลับไปหาอ๋องฉี สายตาของเธอก็แปลกไป อยู่ ๆ หัวใจของ หยวน ชิงหลิงก็เต้นรัวขึ้น

ฉู่ หมิงชุ่ย จงใจทำร้ายเธอ แต่ไม่รู้ว่าเธอไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเพราะยาจื่อจิน และถ้าหากเป็น หยวน ชิงหลิงคนก่อน เธอจะต้องทั้งโกรธและด่าทันที ในสถานการณ์เช่นนั้ัน ถ้าเธอไม่ถูกฆ่าให้ตาย ก็จะต้องถูกพาตัวไปไว้ในห้องขังและถูกทอดทิ้งอย่างแน่นอน

หยวน ชิงหลิงรู้สึกเย็นไปทั้งตัว เธอนึกไม่ถึงเลยว่าจิตใจของผู้คนจะชั่วร้ายได้ขนาดนี้

แต่ในตอนแรกเธอคิดว่า ฉู่ หมิงชุ่ยเป็นคนดี ทุกคนมองเธออย่างนั้น ทุกคนก็นับถือเธอ

แต่ภายใต้ใบหน้าที่สวยงามและอ่อนโยนของเธอ มันแฝงจิตใจอันชั่วร้ายไว้

เธอต้องการหาคำอธิบายที่สมเหตุสมผลสำหรับพฤติกรรมของ ฉู่ หมิงชุ่ย อย่างเช่น หยวน ชิงหลิงทำลายความสัมพันธ์ของเธอกับอ๋องฉู่ เป็นเหตุผลที่ทำให้เธอหันไปสู่อ้อมกอดของอ๋องฉี