บทที่ 24

ตกเย็น จักรพรรดิหมิงหยวนมาเข้าเฝ้า พบว่าอาการของไท่ซ่างหวงดีขึ้น พระองค์พูดคุยกับไท่ซ่างหวงอยู่ครู่หนึ่งก็ไป

หยวนชิงหลิงได้แต่ก้มหน้า การมีอยู่ของเธอจึงไม่ได้เป็นที่สนใจ จักรพรรดิหมิงหยวนเลยไม่ทันสังเกต ทุกอย่างเป็นไปอย่างปกติ

หลังจากที่จักรพรรดิหมิงหยวนกลับไป ฉางกงกงก็ทำเหมือนอย่างเคย คือเช็ดตัวให้ไท่ซ่างหวง หยวนชิงหลิงจึงเลี่ยงออกไปนอกวัง

ถือโอกาสตอนที่ยังมีเวลา ฉีดยาให้ตัวเธอเอง น่าเสียดายที่ไม่ได้เปลี่ยนผ้าพันแผลใหม่ ตอนนี้รู้สึกได้ว่าแผลเปียกชื้น เหมือนว่าจะมีเลือดซึมออกมา

หลังจากที่ฉีดยาแล้ว เธอก็ฟุบลงพักผ่อนอยู่สักพัก ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอยู่ข้างใน จึงรู้ว่าฉางกงกงเสร็จเรื่องแล้ว เธอเหยียดตัวขึ้นตรง การขยับตัวทันที ทำให้เลือดลมของหัวใจเธอรวนขึ้นมาชั่วขณะ และรู้สึกถึงกลิ่นคาวในช่องคอ ภายในปากปนไปด้วยเลือดเล็กน้อย

เธอเดินสั่น ๆ ออกไปด้านนอก บ้วนเลือดลงบนรากไม้

พิงต้นไม้เอาไว้ สักพักเธอก็ดีขึ้นจนเลือดลมคงที่

“พระชายาเป็นอะไรหรือเปล่าพ่ะย่ะค่ะ”

ข้างหลัง ตามมาด้วยเสียงของฉางกงกง

หยวนชิงหลิงหมุนตัวกลับไปโบกมือ “ไม่เป็นอะไร กินเยอะไปหน่อยน่ะ”

“อ้อ!” สีหน้าของฉางกงกงฉายแววประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรก็เดินจากไป

หยวนชิงหลิงทนต่อความหวาดหวั่นในใจจากนั้นก็กลับเข้าไปภายในวัง ไท่ซ่างหวงนั่งพิงหลังอยู่บนเตียง ตัวทั้งตัวดูมีชีวิตชีวาขึ้นมามาก

หยวนชิงหลิงกล่าว “ไท่ซ่างหวงเพคะ ต้องเจาะสายน้ำเกลือแล้วเพคะ”

ไท่ซ่างหวงยื่นมือออกไป มองเธออย่างเฉยเมย “ข้าทิ้งของเก่าไปแล้ว เจ้าสนใจแค่แขวนอะไรของเจ้าก็พอแล้ว”

หยวนชิงหลิงฟังเสียงหัวใจเต้นและลมหายใจก่อน การหายใจยังไม่ค่อยไหลลื่น จึงให้โดพามีนไปหนึ่งโดส จากนั้นค่อยให้น้ำเกลือ

เธอนำยาอมใต้ลิ้นออกมาหนึ่งขวด ส่งให้ไท่ซ่างหวง “นี่คือยาที่ใช้ปฐมพยาบาล หากรู้สึกเจ็บหน้าอก หายใจไม่ออก ก็ให้เอาวางไว้ใต้ลิ้นนะเพคะ”

ฉลากยาอมใต้ลิ้น เมื่อสักครู่เธอได้ฉีกทิ้งตั้งแต่อยู่ด้านนอกแล้ว

แต่ว่าขวดยายังถือว่าเปราะบางอยู่ ไท่ซ่างหวงเอามาไว้ในมือ จากนั้นก็เก็บไป

ผ่านไปสักพัก ไท่ซ่างหวงเห็นหยวนชิงหลิงยกน้ำมา ในมือถือยาเม็ดไว้แต่ก็ไม่เหมือนสิ่งที่เรียกว่ายาเม็ด สีสันหลากสี พระองค์มีท่าทีร้อนรนเล็กน้อย “แล้วนี่อะไรอีก?”

“ยาเพคะ ต้องกินยาแล้ว”

“ไม่กิน!” ทุกอย่างที่ดูมีสีสันสว่างสดใส แน่นอนว่าไม่ใช่สิ่งที่ดี

“ต้องกินเพคะ!”ตอนนี้ หยวนชิงหลิงสามารถจับทางไท่ซ่างหวงได้แล้วว่าจะไม่ทำให้เธอลำบาก เพราะงั้นเวลาพูดอาจจะดูใจร้ายไปสักหน่อย “กินแล้วจะดีขึ้น ทั้งยังไม่ขมด้วยนะเพคะ”

“ยุ่งยาก!” ไท่ซ่างหวงมองอย่างไม่สนใจ แต่ก็ยังหยิบขึ้นมาใส่เข้าปากไป หยวนชิงหลิงส่งน้ำให้ แต่กลับเห็นว่าไท่ซ่างหวงได้เคี้ยวไปแล้ว ใบหน้าวัยชราคน บีบอัดกันป็นผักดอง

“รีบดื่มน้ำเพคะ!” หยวนชิงหลิงรีบเอาแก้วน้ำยื่นให้ ทำไมหยิบขึ้นมาเคี้ยว? ขนาดเด็กยังรู้เลยว่ากินยาต้องกลืนน้ำตาม ในวังไม่มียาเม็ดงั้นหรอ?

น้ำแก้วหนึ่งลงไป จึงจะพาความขมในปากลงไปด้วย ไท่ซ่างหวงพูดด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง “รอข้าหายดีก่อนเถอะ ข้าจะผ่าสมองเจ้า”

“เพคะ เพคะ!” หยวนชิงหลิงคำรามอย่างขบขัน ในใจแทบอยากจะหัวเราะ นึกนับถือตนเอง สถานการณ์แบบนี้ยังจะหัวเราะได้อีก

ไท่ซ่างหวงก็บ่นพึมพำ ๆ ไปไม่กี่ประโยค ก็ค่อย ๆ หันหน้าไปอีกทางหยวนชิงหลิงรู้ว่าพระองค์จะพักแล้ว จึงเอาหมอนออก พยุงให้พระองค์เอนตัวลง

ขวดน้ำเกลือที่แขวนมาประมาณหนึ่งชั่วโมงหมดแล้ว หยวนชิงหลิงจัดการเก็บของอยู่สักพัก ฉางกงกงก็พาหมอหลวงมา

ฉางกงกงบอกกับหยวนชิงหลิงว่า “ไท่ซ่างหวงเคยรับสั่งไว้ ว่าให้พระชายากลับไปพัก พรุ่งนี้เมื่อตะวันขึ้น พระองค์ค่อยมาดูแล”

หยวนชิงหลิงเองก็เหนื่อยจะไม่ไหวแล้ว และรู้ว่าคืนนี้คงไม่มีปัญหาอะไร เธอจึงพยักหน้าแล้วออกไป

ทางห้องโถงด้านนอก เป็นที่ ๆ อวี่เหวินห่าวนอนวันนี้ หยวนชิงหลิงปิดประตูลง ฟุบลงบนที่นอน ราวกับโดนเตียงดูด แล้วธอก็หลับไป

กลางดึกตื่นขึ้นมา เธอลอบเข้าวังมาดูสักหน่อย ฉางกงกงนั่งสัปปะหงกอยู่บนพื้น ไท่ซ่างหวงก็หลับสบาย เธอจึงขยี้ตาแล้วออกมากินยา จากนั้นก็นอนต่อ

ฟ้ายังไม่สว่างเธอก็ตื่นแล้ว ไม่ได้ฝันอะไรทั้งคืน แต่ว่าตื่นขึ้นมาก็บ้วนเลือดทิ้งอีก อวัยวะภายในทั้งห้าอวัยวะกลวงทั้งหกปวดอยู่สักพัก เธอรีบกลืนยาแก้อักเสบลงไป รอจนความเจ็บทุเลาลง แล้วค่อยเข้าวังไปดูแลไท่ซ่างหวง

ฉางกงกงตื่นแล้ว จึงสั่งให้ข้าหลวงเอาน้ำอุ่นมาและยังเอามาเผื่อ หยวน ชิงหลิงอีกกะละมัง