บทที่ 10 พิษร้อยชนิดก็ไม่สามารถรุกราน

จระเข้สองตัวตกลงไปในน้ำ ดึงดูดจระเข้ตัวอื่นๆ เข้าไปแย่งกันกัด และแม่น้ำทั้งสายก็ปั่นป่วน

โดยใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้ พวกเขาลงพื้นอีกฝั่งหนึ่งอย่างปลอดภัย

โหลชีมองย้อนกลับไปที่แม่น้ำที่เปื้อนเลือดสีแดง และแอบแลบลิ้นออกมา วิทยายุทธของเฉินซ่านั้นช่างลึกล้ำจริงๆ อยู่กลางอากาศสามารถฆ่าจระเข้กลายพันธุ์สองตัวอย่างง่ายดาย! คนที่น่ากลัวเช่นนี้ ต่อไปหากนางต้องการจะหนี ต้องวางแผนให้รอบคอบกว่านี้ ไม่เช่นนั้นถูกจับได้ จะทนต่อฝ่ามือของเขาได้อย่างไร?

"ไปสิ" กอดเอวไว้แน่น แล้วเดินไปข้างหน้า

หญ้าที่นี่อุดมสมบูรณ์ และสูงมาก สูงเท่าหัวเข่าของโหลชี ห่างออกไปเล็กน้อย ดอกไม้บานใหญ่บานสะพรั่งราวกับผ้าห่ม และอากาศก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้นานาพันธุ์ กลิ่นหอมแรงมาก ทำให้คนมึนเมา

อิงและองครักษ์ก้มหัวเพื่อค้นหาดอกลึกลับ โหลชีมองไปรอบๆ ขมวดคิ้ว

"มีอะไรผิดปกติเหรอ?" เฉินซ่าเหลือบมองนาง

โหลชีเงยหน้าขึ้นมอง และค่อยๆ พูด "เจ้าสังเกตเห็นสิ่งแปลกๆ หรือไม่ ตรงนี้มีดอกไม้มากมาย มีกลิ่นหอมมาก แต่ไม่เห็นผีเสื้อหรือผึ้ง!"

สีหน้าเฉินซ่าเปลี่ยนไปเล็กน้อย และเขาก็ตะโกนทันที "กลั้นหายใจ!"

อิงกับองครักษ์กลั้นหายใจทันที และองครักษ์ที่ฝีมือด้อยจู่ๆ ก็รู้สึกตาพร่ามัว ตัวสั่น

"กลิ่นพิษ......ร้ายกาจมาก!"

อิงรีบหยิบเม็ดยาออกมาทันที ยัดเข้าไปในปากของเขาอย่างรวดเร็ว จากนั้นตัวเองก็กินหนึ่งเม็ด

โหลชีรู้ว่านั่นคงเป็นยาถอนพิษ แต่รู้สึกงงมาก "ขอถามใต้เท้าอิง นายท่านของเจ้าไม่จำเป็นต้องกินยาเหรอ? ไอ้อิงคนนี้ปกติจะเทิดทูนนายท่านดั่งพระเจ้า?

อิงเหลือบมองนาง และพูดว่า "นายท่านพิษร้อยชนิดไม่สามารถรุกราน"

"พิษร้อยชนิดไม่สามารถรุกราน?" โหลชีมองเฉินซ่าด้วยความประหลาดใจ "ร้ายกาจขนาดนั้น?"

ใบหน้าของเฉินซ่าเย็นลงทันที เหลือบมองนาง แล้วเดินจากไป

โหลชีเม้มริมฝีปาก นางกำลังชมเชยความร้ายกาจของเขาไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงทำหน้าบึ้งแบบนี้ คนคนนี้ปรนนิบัติยากจริงๆ

"เหตุผลที่พิษนับร้อยไม่สามารถรุกราน เป็นเพราะในร่างกายเขามีพิษที่ร้ายกาจมาก เจ้าอยากได้พิษนับร้อยไม่สามารถรุกรานเหรอ?" อิงพูดด้วยน้ำเสียงที่ขุ่นเคือง

โหลชี ตกตะลึง และมองไปที่ด้านหลังของเฉินซ่าชายผู้สง่างามและไม่มีใครเทียบได้เช่นนี้ ไม่เพียงโดนกู่ยังโดนยาพิษกู่ ดูเหมือนจะเป็นกู่ที่ร้ายกาจมาก พิษสามารถกลายเป็นพิษที่สามารถระงับพิษได้นับร้อยชนิด! น่าเศร้าจริงๆ ......

"นิสัยบุคลิกของเขานั้นแย่แค่ไหน ทำให้ผู้คนเกลียดเขามากขนาดนั้น......"

อิงได้ยินเสียงโหลชีบ่นพึมพำ หน้าเปลี่ยนสี "นิสัยของเจ้ามันแย่!" ได้ยื่นยาเม็ดที่มีกลิ่นจางๆ ให้กับนาง อิงก็จ้องมาที่นางอย่างเบื่อหน่าย "รีบกินเข้าไป อยากตายไหม?"

"ไม่เอา ยาเม็ดของเจ้าเหม็นมาก"

อิงมองดูโหลชีด้วยท่าทางรังเกียจอย่างเหลือเชื่อ เขากล้าดียังไงถึงมารังเกียจยาถอนพิษที่หมอเทวดาของพั่วอวี้คิดค้นขึ้นมา? "เจ้าต้องเข้าใจ ถ้าเจ้าสามารถจะระงับความเจ็บปวดของนายท่านยาถอนพิษที่หาซื้อยากขนาดนี้แม้แต่กลิ่นเจ้าก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะได้ดม ตอนนี้ให้เจ้ากินหนึ่งเม็ด เจ้ากล้าดียังไงถึงมารังเกียจมัน?"

"ขอบคุณ" โหลชี ยิ้มแหย่ให้เขา ดึงมือออกจากเอวอย่างรวดเร็ว แล้วยัดมันเข้าไปในปากของเขา แล้วทำหน้าบูดบึ้งอีกครั้ง "ข้ามียาถอนพิษ!" หลังจากพูดจบ นางก็วิ่งออกไปที่ทะเลดอกไม้กว้างใหญ่อย่างรวดเร็ว