บทที่ 106 หมาป่าหิมะบ้าคลั่ง

"เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่?"

"ตอนที่นายท่านอายุเพียงสิบหกปี"

ในสมองของโหลชีมีฉากภาพของชายหนุ่มที่ต่อสู้กับหมาป่าเพียงลำพังผุดขึ้นมา ฉากนั้นพลิกกลับไป แล้วพลิกกลับมาตรงหน้า เฉินซ่าในชุดสีดำกำลังเข้าไปหาหมาป่าหิมะที่กำลังพุ่งลงมา หมาป่าหิมะนั้นถูกเขาจับไว้ได้ โดยที่มันยังไม่ทันตั้งตัว เฉินซ่าก็สะบัดแขน แล้วเหวี่ยงร่างของมันไปทางโขดหินบนภูเขานั้นอย่างแรง

"วู้ว!"

หมาป่าหิมะกรีดร้องอย่างน่าสมเพช และมีเสียงกระแทกอีกครั้ง และกระแทกลงบนโขดหิน น้ำเหลืองในสมองของมันก็ระเบิดออกมา และเลือดพุ่งกระฉูด เฉินซ่ายืนอยู่บนเนินเขาถือร่างหมาป่า ออร่าพิฆาตในร่างกาย ต่อหน้าเขา มีหมาป่าหิมะหลายตัวจ้องมาที่เขา แต่ชั่วขณะไม่กล้าเคลื่อนไหว ซากศพของหมาป่าและกลิ่นเลือดในมือเขาโดยสัญชาตญาณของพวกมันทำให้รู้สึกหวาดกลัว และออร่าพิฆาตในร่างกายของเขาเองยังทำให้พวกมันพบว่ามนุษย์ผู้นี้เป็นคนที่อันตรายอย่างยิ่ง

โหลชีเบิกตากว้าง เพียงคิดว่าลักษณะเช่นนี้ของเฉินซ่านั้นหล่อมาก หล่อสุดๆ ทำให้หัวใจนางเต้นแรง สุภาพบุรุษแบบไหน ความอ่อนโยนแบบไหน ไสหัวไปให้หมดซะ คนที่แข็งแกร่งเช่นนี้นางยิ่งชอบ!

ในขณะนี้ เฉินซ่าได้โยนซากศพหมาป่าที่อยู่ในมือของเขาลงมา บังเอิญหล่นลงใต้เท้าของเฉิงสิบ "เอาไปเก็บไว้" เฉิงสิบรีบนำหมาป่าหิมะไปเก็บไว้ข้างๆทันที และใช้หิมะกลบไว้

โหลชีงุนงง "ทำไมถึงต้องเก็บไว้?"

เฉิงสิบมองไป พร้อมรอยยิ้ม "ฝ่าบาทเคยพูดว่า หมาป่าตัวที่วิ่งเร็วที่สุดในฝูง มีเนื้ออร่อยที่สุด"

ราวกับว่ากำลังตอบคำถามของเขา เฉินซ่าเหลือบมองนาง และพูดเบาๆ "ตัวนั้นให้เจ้า"

โหลชีตกตะลึง

ที่แท้นี่......กำลังเตรียมอาหารเย็นให้นาง เพียงเพราะเมื่อกี้นางพูดว่าอยากกินเนื้อหมาป่าย่างเหรอ! โอ้โห ความโรแมนติกของผู้ชายคนนี้ ทำไมนางถึงชอบขนาดนี้!

"นายท่านฆ่าอีกตัว คืนนี้ข้าจะย่างให้ท่านกิน!" นางก็รีบกระโดดตัวขึ้นทันทีและกำมือไว้เพื่อให้กำลังใจเขา

องครักษ์เยว่สับสน

"ได้" เฉินซ่าไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องตลก นางย่างเนื้อได้อร่อยมาก ก็ต้องให้นางย่างให้เขากินอยู่แล้ว มีนางอยู่ใกล้ๆ เขาชอบกินของย่างที่นางลงมือย่างเอง

แต่เมื่อพวกเขากำลังอยากดูเฉินซ่าฆ่าหมาป่า กลางภูเขามีเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมา และดูเหมือนว่ามีทหารนับพันกำลังวิ่งลงมา เมื่อพวกเขาตั้งใจมองดีๆ เกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าก็คือหัวและร่างหมาป่าหิมะที่มีร่างกายสีขาวจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังพุ่งลงมา! หมาป่าที่กำลังอ้าปากกว้าง เขี้ยวแหลมที่น่ากลัว ดวงตาเป็นประกายด้วยความดุร้าย และเจตนาฆ่าที่ดุเดือด มุ่งมาที่ตีนเขาเพื่อพุ่งเข้าหาพวกเขา คนแรกที่รับภาระหนักที่สุดคือเฉินซ่าที่กำลังยืนอยู่บนเนินเขา

"องครักษ์เยว่ เจ้านี่ปากหมาสุดๆ!"

โหลชีตกตะลึงสุดๆ ดุด่าอย่างเจ็บแสบ และตะโกนบอกเฉินซ่าที่อยู่บนภูเขา "นายท่าน วิ่ง รีบวิ่งหนีเร็ว"

เยว่ตบหน้าผาก "แม้นายท่านจะพ่ายแพ้ก็ไม่เคยหลบหนี"

"นิสัยแย่ๆอะไรเนี่ย!" โหลชีเห็นว่า เฉินซ่าไม่ยอมวิ่งหนีจริงๆ แต่กลับวิ่งเข้าหาหมาป่า ร่างสูงนั้นดูเหมือนจะจมอยู่ในฝูงหมาป่าหิมะทันที

"ทุกคน เข้าไป!"

เยว่ดึงดาบยาวออกมา ปลายเท้าแตะบนพื้นเบาๆ และบินไปทางเนินเขา ด้วยการแทงปลายดาบ แทงเข้าที่คอของหมาป่าหิมะที่กำลังพุ่งเข้ามา และหมาป่าหิมะก็หล่นลงพื้นอย่างแรง

คนอื่นๆก็ชักดาบยาวของพวกเขาด้วย หมุนเวียนพลังใน ร่างทั้งสิบแปดก็พุ่งเข้าไปฆ่าฝูงหมาป่าทันที

แต่ว่า ทันทีที่ขึ้นเขา โหลชีก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ!

ไม่ใช่ ไม่ใช่เฉินซ่านิสัยเสีย ไม่ใช่ว่าเขาไม่วิ่ง แต่มันสายเกินไปที่จะวิ่ง! ทันทีที่พวกเขาขึ้นไปบนภูเขา พวกเขาพึ่งค้นพบว่า บนเนินเขาสีขาว หมาป่าหิมะก็ปรากฏขึ้นทีละตัว พวกเขาอยู่ด้านล่างเห็นไม่ชัดเจน คิดว่าเป็นหิมะขนาดใหญ่ ไม่คาดคิดว่าจะเป็นหมาป่าหิมะ!

เป็นเช่นนี้จะวิ่งยังไง วิ่งยังไง! ฝูงหมาป่าหิมะบนภูเขาพุ่งลงมาอย่างดุเดือด แต่ฝูงที่อยู่ใต้ภูเขาดูเหมือนจะเป็นทหารที่ซุ่มโจมตีพวกเขาอยู่ตลอดเวลา! การล่าถอยของเฉินซ่า ถูกปิดกั้นมานานแล้ว ด้านหน้าด้านหลังมีหมาป่าผู้หิวโหยมากมาย มีทั้งด้านหน้าด้านหลังด้านซ้ายและด้านขวา

ขนสีขาวเหมือนหิมะ เป็นสีที่ป้องกันพวกมันอย่างดีที่สุด แต่เมื่อพวกมันบีบเข้ามาใกล้ ดวงตาหมาป่าสีเขียวคู่หนึ่งเปล่งแสงประกายด้วยความโลภและความหิวโหยช่างน่ากลัวอย่างยิ่ง

เนื่องจากได้หลงเข้าไปในฝูงหมาป่า และไม่สามารถวิ่งหนีได้ มีเพียงทางเดียวเท่านั้น ฆ่า ฆ่าๆๆ!

"ฆ่า!" องครักษ์เยว่สั่ง

ชั่วพริบตา บนเนินเขาเต็มไปด้วยแสงดาบ เสียงเห่าหอนของหมาป่า

น้ำแข็งหิมะโบยบิน และเจตนาฆ่าก็ทะยานขึ้น

พวกเขาทั้งหมดมีกังฟูระดับสูง และพวกเขาก็กล้าหาญพอ แต่เพราะมีหมาป่าหิมะมากเกินไป หมาป่าหิมะแต่ละตัวดูเหมือนจะหิวโหยมาครึ่งศตวรรษแล้ว ตอนนี้พวกมันเห็นคนกลุ่มนี้ราวกับเห็นอาหารสดๆ พวกมันกระโดดโลดเต้น ลมหายใจในร่างกายมนุษย์นั้นกระตุ้นความอยากอาหารและนิสัยธรรมชาติของสัตว์ร้าย หมาป่าหิมะแต่ละตัวตามสัญชาตญาณ อยากฉีกเนื้อพวกเขาทีละคน กัดคอพวกเขาจนเละ และกลืนกินอย่างโหดเหี้ยม!

หมาป่าหิมะแต่ละตัวส่งเสียงเห่าหอน ด้านหน้าด้านหลังพุ่งเข้าหาพวกเขาทีละตัว ถ้าโดนกรงเล็บอันแหลมคมของพวกมันเสื้อผ้าก็จะฉีกขาด บนร่างกายผิวหนังจะฉีกขาดได้รับบาดเจ็บ! ฟันที่แหลมคมของหมาป่า เมื่อมีโอกาสก็จะกัด และเมื่อถูกกัด พวกมันก็จะกัดเนื้อชิ้นใหญ่ออกไป

พวกเขาฆ่าหมาป่าหิมะจำนวนมาก แต่ก็ยังไม่สามารถไล่หมาป่าหิมะตาสีเขียวให้ล่าถอยไปได้

"ไปให้พ้น!"