บทที่ 109 ค่ายกลใหญ่ในถ้ำ

"พวกเราลงไปกันเถิด" เฉินซ่ากล่าว

โหลชียังคงลังเลอยู่เล็กน้อย "ดูเหมือนว่าจ่าฝูงหมาป่าและผึ้งพิษจะต่อสู้เพื่อแย่งสิ่งของภายใน ถ้าพวกเราลงไปตอนนี้ ข้ากลัวว่าจะถูกทั้งสองฝ่ายโจมตีเอาได้"

นางหยุดไปและกล่าวว่า "ดังนั้น ข้าล่อพวกมันออกไป ท่านลงไป หรือไม่ ท่านล่อพวกเขา แล้วข้าจะลงไป"

ผึ้งจำนวนมาก แม้ว่าพวกเขาจะไม่กลัวถูกพิษ แต่หากถูกผึ้งเยอะขนาดนี้ต่อยเข้า นั้นก็เกินกำลังแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังมีจ่าฝูงหมาป่า อย่างไรก็ตาม ในถ้ำมีอันตรายอะไรบ้างก็ไม่รู้จัก ดังนั้น ทั้งสองด้านต่างพอๆ กัน

"ไปด้วยกัน" เฉินซ่าตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ไม่มีเวลาที่จะต่อรอง

ก่อนหน้านี้เขาได้บอกไปแล้วว่า ต่อไปไม่อยากเดินคนเดียว เขาจะไม่ปล่อยให้นางอยู่คนเดียวอีก

โหลชีช่วยไม่ได้จริงๆ

"เช่นนั้นคิดหาวิธีใหม่"

"เรียกเยว่มา แล้วให้พวกเขาล่อพวกมันออกไป" เฉินซ่าไม่ลังเล เขาเชื่อว่าถ้ำที่พวกเขาพบนี้จะต้องมีสมบัติอยู่ ดังนั้นเยว่และคนอื่นๆ จึงไม่จำเป็นจะต้องลำบากอีก

"ก็ดี"

โหลชีส่งสัญญาณที่เยว่ให้นางไว้ก่อนหน้านี้ ควันสีเขียวพุ่งตรงออกไป แต่ก็ทำให้จ่าฝูงหมาป่าและผึ้งพิษตกใจเช่นกัน พวกมันทั้งหมดต่างจ้องจ้องมองมาด้านนี้

หึ่งๆ มีผึ้งพิษกลุ่มหนึ่งบินมาทางพวกเขา เข็มหางทั้งดำทั้งยาว พวกเขาสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน! และในเวลานี้จ่าฝูงหมาป่าตัวนั้นเหมือนเป็นพันธมิตรกันชั่วคราวกับผึ้งพิษเหล่านี้อย่างไรอย่างนั้น กำลังจ้องเขม็งไปด้านข้าง ราวกับว่าทันทีที่พวกเขาวิ่ง มันก็พร้อมที่จะพุ่งเข้าใส่

"เชี่ย พวกมันรู้ว่าพวกเราเรียกคนมาช่วยหรือ?"

โหลชีซัดพลังฝ่ามือออกไป ซัดไปที่ผึ้งพิษจำนวนมาก แต่นี่ยิ่งทำให้ผึ้งพิษตัวอื่นๆ โกรธมากขึ้น และได้มีผึ้งพิษจำนวนมากได้บินเข้ามา แล้วรวมตัวกันตรงมาล้อมรอบพวกเขาไว้

นางไม่อยากถูกต่อยจนบวมไปทั่วศีรษะ! ใบหน้าของโหลชีได้หมองคล้ำลง

เฉินซ่ากอดใบหน้าของนางลงมาที่อ้อมแขนของตัวเอง "กอดข้าไว้ให้แน่น" เขากลับสงบมาก ปล่อยให้นางกอดตัวเองไว้ ฝ่ามือเหมือนบิน แล้วซัดออกไปหลายครั้ง ผึ้งพิษเหล่านั้นไม่อาจจะเข้าใกล้ได้ชั่วขณะ เหมือนกับกำลังบ้าคลั่งอยู่เล็กน้อย

"แล้วดีจิ้งจอกมารนั่นใช้กับพวกนี้ได้หรือไม่?" โหลชีถามขึ้น

เฉินซ่าส่ายหน้า "ไม่ได้"

"น่าเสียดายจริงๆ" โหลชีเอื้อมมือออกไปลูบที่เอวหนึ่งที เข็มเงินหลายสิบเข็มที่บางเหมือนขนวัวถูกคีบไว้ระหว่างนิ้วมือ "ผึ้งพิษเหล่านี้ยังมีหัวหน้าเล็กด้วย เจ้าอย่าเพิ่งขยับ ข้าจะจัดการหัวหน้าเล็กเหล่านั้นเอง! "

สายตาของนางลุกราวกับคบเพลิง มองฝูงผึ้งพิษที่บินเข้ามา และพบว่าผึ้งพิษสิบกว่าตัวที่อยู่ภายในนั้นมีไม่เหมือนกัน เมื่อมือถูกยกขึ้น เข็มเงินหลายสิบเล่มได้พุ่งออกไป โดยไม่ตกลงกลางอากาศเลย และเข็มทุกดวงล้วนยิงเข้าใส่ผึ้งพิษตัวหนึ่ง!

เช่นเดียวกับที่นางมักจะประหลาดใจกับทักษะของเฉินซ่า เฉินซ่าเองก็มักที่จะตกตะลึงกับการโจมตีของนางทุกครั้ง มือนี้ ช่างสวยมาก! สมแล้วที่เป็นผู้หญิงที่เขาชอบ!

หลังจากที่หัวหน้าเล็กของผึ้งพิษถูกฆ่าผึ้งพิษที่เหลือก็วุ่นวายขึ้น หลังจากถูกเฉินซ่าฟาดฟันไปหลายต่อหลายครั้ง ไม่คิดว่าทั้งหมดได้ถอยไปเล็กน้อย

ในตอนนั้นเอง ได้มีเสียงลมดังขึ้น คือเยว่พาเฉินสิบและคนอื่นๆ มาที่นี่

"นายท่าน โหลชี!"

"ฝ่าบาท แม่นางโหล!"

"แล้วผู้ได้รับบาดเจ็บล่ะ?"

"พวกเราพบถ้ำเล็กๆ แห่งหนึ่ง แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นแค่รังหมาป่าธรรมดา ไม่ได้มีหมาป่าแล้ว จึงให้พวกเขาพักผ่อนอยู่ที่นั่น" เยว่กล่าว "ที่นี่เกิดอะไรขึ้นหรือ?"

"พวกเราเจอปากถ้ำแล้ว พวกเจ้าล่อผึ้งพิษและจ่าฝูงหมาป่าตัวนี้ออกไป ข้ากับนายท่านจะลงไปสำรวจดูสักหน่อย"

"ได้ ที่นี่ยกให้เป็นหน้าที่พวกเรา" เยว่และคนอื่นๆ รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง รีบชักดาบออกมา และแยกกันพุ่งเข้าใส่เพื่อที่จะฆ่าจ่าฝูงหมาป่ากับผึ้งพิษเหล่านั้น

ดังนั้น พวกมันก็ไม่สนใจโหลชีและเฉินซ่าอีกเลย

"นายท่าน เราไปกันเถอะ"

เฉินซ่ากอดนางไว้ และกระโดดลงไป ร่างได้ตกลงไปตรงกลางของหินสองก้อน ในขณะที่กำลังจะตกลงบนพื้นหญ้าที่อยู่ข้างปากถ้ำ โหลชีก็ตะโกนขึ้นอย่างรีบร้อน "อย่าเหยียบหญ้านั่น!"

เฉินซ่าเชื่อมั่นในการตัดสินใจของนางเสมอ คำพูดของนางเพิ่งออกไป เท้าของเขากำลังจะสัมผัสหญ้าเหล่านั้นแล้ว จากนั้นก็เพิ่มพลังขึ้นข้างบนอีกเล็กน้อย

วิชิตวันในมือของโหลชีแทงเข้าไปในหินที่อยู่ข้างๆ นางทันที และพิชิดวันนั้นก็ค้ำน้ำหนักของทั้งสองคนเอาไว้

"ดูสิ หญ้าพวกนั้นแปลกมาก" โหลชีมองไปที่หญ้าที่อยู่ข้างดอกไม้ในหิมะด้านล่าง มันไม่ใช่สีเขียว มันเป็นสีเทาดำ ดูเหมือนแห้ง แต่พอมองดูดีๆ จะพบว่าปลายหญ้านั้น มันเหมือนกับเข็มเหล็กยาวอย่างไรอย่างนั้น

หากเหยียบลงไปจะต้องเหมือนได้ตอกตะปูไว้ที่ด้านบนแผ่นเท้าแน่นอน

ที่นี่ ไม่ได้อบอุ่นขนาดนั้นจริงๆ

อันนี้ไม่ยากที่จะแก้ไข เฉินซ่าดึงกระบี่ยาวออกมา และกระบี่ได้กวาดไปที่หญ้าเข็มเหล็ก พวกนั้นจนเรียบ พวกเขาถึงได้ลอยลงไป โหลชีก้มลงไปมองดอกไม้ในหิมะ เมื่อมองใกล้ๆ ก็พบว่า “กลีบดอกไม้” นั้นนุ่มเหมือนเกล็ดหิมะ

ที่นี่มีไม่มากนัก มีเพียงสามดอกเท่านั้น

"ดอกไม้นี้มีขนาดใหญ่มาก จะใส่อย่างไรได้? ลืมถามหมอเทวดาแล้วไงล่ะ" ตอนนี้นางกลับตกตะลึง และยื่นมือออกไปเพื่อจะไปเด็ดมาดอกหนึ่งก่อน แต่คิดไม่ถึงว่ามือสัมผัสดอกไม้นั้น “กลีบดอก” ที่เป็นรูปวงกลมนั้นพลันหุบเข้า แล้วกลายเป็นไข่มุกสีชมพูขนาดเท่าไข่นก