บทที่ 114 นางไม่ได้มา

ในเวลานี้ เฉินซ่าก็หยุดเดินกะทันหัน หัวใจเยว่หยุดเต้น "นายท่าน?"

"หากว่าโหลชียังอยู่ในถ้ำล่ะ"

เฉินซ่าพูดเพียงครึ่งประโยค แต่เยว่และองครักษ์คนอื่นๆเข้าใจความหมายของเขา ดังนั้นทุกคนจึงหยุด กลุ่มที่วิ่งลงมาจากภูเขา ฝูงชนที่ไม่กล้าจะหยุดแม้แต่วินาทีเดียว เห็นได้ชัดว่าเกิดเหตุการณ์คาดไม่ถึง

"ฝ่าบาทกำลังทำอะไร?" ตงสือยู่กับเป่ยฝูหรงและคนอื่นๆไม่เคยอยู่ไกลจากพวกเขา และเมื่อเห็นเช่นนี้ก็รีบถามทันที

เฉินซ่าไม่ตอบ เพียงแต่พูดกับเยว่ว่า: "พาคนลงจากภูเขา และตั้งค่ายรอข้าที่ตีนเขา" ทันทีที่พูดจบ เขาก็พุ่งไปด้านบนสุดของภูเขาแล้ว

"นายท่าน!"

"ฝ่าบาท!"

ความเร็วของเฉินซ่านั้นเร็วมาก แม้ว่าพวกเขาจะตามขึ้นไปมันก็ไม่ทัน รวมถึงตงสือยู่กับซีฉางหลี สองคนนี้มองไปที่เฉินซ่าซึ่งชั่วขณะก็กลายเป็นเงาดำทันที และก็ตกตะลึง วิชาตัวเบาของเฉินซ่ามาถึงระดับนี้แล้วหรือ? หากการพัฒนาของเขารวดเร็วขนาดนี้ หากให้เวลาอีกปีหรือสองปี คงจะทิ้งพวกเขาให้อยู่ข้างหลังจนตามไม่ทันแล้วมั้ง?

เฉินซ่าเป็นผู้ชายที่มีความทะเยอทะยานสูง ถ้าทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ตงชิง เป่ยชาง ซีเจียงหนานเจียง อาจกลายเป็นก้อนเนื้ออันโอชะที่เขาอยากกัดกิน!

ในขณะที่กำลังโกลาหลตงสือยู่กับซีฉางหลีจ้องมองหน้ากัน สายตาของกันและกันต่างมีแสงสลัวและความมืดมน

และดวงตาของเป่ยฝูหรงก็ซับซ้อนกว่าของพวกเขา

เยว่ตัดสินใจ และโบกมือ "ไป ลงจากภูเขา ดูแลพี่น้องที่บาดเจ็บด้วย!"

"ขอรับ!"

เฉิงสิบและคนอื่นๆต่างระแวดระวังอย่างเต็มที่ พวกเขาพยุงพี่น้องที่ได้บาดเจ็บ และใช้ความเร็วที่เร็วที่สุด วิ่ง วิ่ง และวิ่งลงจากภูเขา มันไม่เหมือนกับที่พวกเขาหนีเอาชีวิตรอดเพื่อหลีกเลี่ยงผึ้งพิษและดินถล่ม พวกเขายังต้องป้องกันไม่ให้คนอื่นมาทำร้ายด้วย!

วิชาตัวเบาที่เฉินซ่าแสดงออกมาเมื่อกี้มันรวดเร็วจนทำให้ผู้คนตกตะลึง และคงจะดึงดูดความสนใจจากตงสือยู่และคนอื่นๆ เพราะไม่เพียงแต่พวกเขา แม้แต่พวกเขาที่ติดตามเฉินซ่ามาตลอดก็ไม่รู้ว่าวิชาตัวเบาของเขาจู่ๆจะแข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้! โชคดีที่เมื่อกี้ทุกคนกำลังหนีเอาชีวิตรอด และรอบๆตัวเต็มไปด้วยอันตราย และยังมีผึ้งพิษไล่ตามอีกด้วย ไม่มีใครสามารถสงบสติอารมณ์ได้ มิเช่นนั้นคงรับประกันไม่ได้ว่าจะไม่มีคนนำเรื่องนี้ไปเชื่อมโยงกับไขหินพันปี!

หากอยู่ในทุ่งน้ำแข็งให้พวกเขารู้ว่าฝ่าบาทได้ไขหินพันปีมาแล้ว มันอาจเป็นเรื่องยากที่พวกเขาจะกลับไปที่พั่วอวี้ ระหว่างทางจะต้องประสบกับภัยอันตรายถึงชีวิต คนพวกนี้จะไม่ยอมให้ฝ่าบาทนำไขหินพันปีไปอย่างง่ายดาย ถึงแม้จะรู้ว่าท่านทรงเสวยเข้าไปแล้วก็ตาม กลัวว่าในอนาคตจะเป็นภัยคุกคามใหญ่หลวงต่อพวกเขา ตอนนี้จึงทำได้เพียงสังหารและทำลายให้สิ้นซาก

ดังนั้นตอนนี้พวกเขาจึงต้องรีบไปจากที่นี่ เป็นไปไม่ได้ที่จะไล่ทันฝ่าบาท ไล่ตามไม่ทัน เกรงว่าผู้บาดเจ็บจะเป็นตัวภาระ แต่ถึงพวกเขาจะตามฝ่าบาทไม่ทัน ก็ต้องระวังตัวเองมากขึ้น พวกเขายังต้องตามฝ่าบาทออกสู้รบในพั่วอวี้ พยายามไปให้ถึงวันที่พั่วอวี้รวมอาณาจักรเป็นหนึ่งเดียว ตั้งหน้าตั้งตารอฝ่าบาทกลายเป็นกษัตริย์ที่แท้จริง!

เยว่พาองครักษ์ทั้งหมดบินหนีไป และเฉินซ่าผู้ซึ่งกำลังขึ้นไปบนภูเขา ไม่กลัวพิษผึ้ง อีกด้านหนึ่งก็หลีกเลี่ยงก้อนหินที่ตกลงมา อีกด้านหนึ่งก็บินไปที่ปากถ้ำเดิม

"โหลชี!"

เขาใช้กำลังภายในส่งเสียงเรียก เพราะนั่นสามารถกระจายเสียงไปได้ไกลมาก

แต่หลังจากที่เขาค้นหาอยู่นาน เขาก็ฆ่าผึ้งพิษไปแล้วมากมาย และหินที่กลิ้งลงมาจากภูเขานั้นไม่รู้ว่าถูกเขากระแทกปลิวและทุบจนแตกสลายไปกี่ก้อน เสื้อผ้าสีดำของเขาเต็มไปด้วยฝุ่น บริเวณเส้นผมและใบหน้าของเขาก็เหมือนกัน แม้ว่าภายนอกจะดูน่าสมเพช แต่ออร่าพิฆาตที่เย็นชาของเขายังคงทำให้ดูน่ากลัวมาก

ฝ่ามือกระแทกใส่ก้อนหินใหญ่อีกก้อนหนึ่งที่หล่นลงมาเหนือศีรษะ และก้อนหินนั้นก็แตกเป็นเสี่ยงๆแล้วปลิวออกไป หนึ่งในนั้นถูกทุบจนปลิวออกไป แล้วมีเสียงกรีดร้องอย่างน่าสมเพช

ใบหน้าของของเฉินซ่าตกตะลึง และร่างก็เหมือนสายฟ้าพุ่งไปที่นั่นทันที เห็นว่าก้อนหินนั้นกดทับคนคนหนึ่ง และมีอาวุธสองสามชิ้นกระจายอยู่รอบๆตัว ดูลักษณะแล้วเหมือนว่ากำลังจะแอบโจมตีเขา แต่บังเอิญถูกก้อนหินที่เขาทุบปลิวไปกระแทกใส่หน้าอกของเขา ตอนนี้เขาอาเจียนเป็นเลือด เห็นได้ชัดว่าคงไม่รอดแน่

"พวกเจ้าจับผู้หญิงไปหนึ่งคนใช่ไหม?"

ชายคนนั้นคิดว่ารอความตายอยู่เช่นนี้ดีแล้ว แต่เขาคิดไม่ถึงว่าเฉินซ่าจะใช้นิ้วสะกดที่ร่างกายเขาสองสามครั้งอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกเพียงว่าความเจ็บปวดนั้นทวีความรุนแรงขึ้นเป็นร้อยเท่า ความเจ็บปวดเช่นนั้นมันแฝงด้วยอาการคันและชา ซึ่งมันทำให้รู้สึกว่าเหมือนตายทั้งเป็น!

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใช่คนประเภทที่สามารถทนต่อการทรมานได้ ดังนั้นเขาจึงตะโกนทันที "เซียนมัวหมอง เซียนมัวหมองพานางไปแล้ว! จะออกจากทุ่งน้ำแข็ง ไปที่เป่ยชาง!"

ทันทีที่พูดคำว่าเซียนมัวหมองออกมา เฉินซ่าก็หน้าดำคร่ำเครียดทันที และในขณะเดียวกัน ความรู้สึกและอารมณ์โกรธที่อยากจะทำลายสถานที่แห่งนี้พลุ่งพล่านออกมา เขาก็ยื่นมือออกและบีบคอของชายคนนั้นทันที มีเสียงดัง ก็บีบคอชายคนนั้นจนหัก

เขายืนขึ้น และต้องการไล่ตาม มองไปรอบๆ และภูเขาที่ถล่มทลายลงมา ผึ้งพิษที่บินว่อนไปทั่ว หิมะและเศษน้ำแข็งกระจายทั่วท้องฟ้า และไม่รู้ว่าพาโหลชีไปทิศทางไหน แม้รู้ว่ากำลังจะไปเป่ยชาง แต่ในรอบๆภูเขาน้ำแข็งนี้ ไม่รู้ว่าไปทิศทางไหน

และปัญหาก็คือ จับคนไปต่อหน้าต่อตาเขาเช่นนี้ ต้องใช้ความพยายามและวางแผนอย่างระมัดระวังแค่ไหนในการหลบหนี

เป่ยชาง เป่ยฉาง!

"ไท่จื่อ ตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไร" องครักษ์คนสนิทของตงสือยู่ถามเสียงเบา

พวกเขาทั้งหมดลงจากภูเขาอย่างปลอดภัยแล้ว และถอยห่างออกไปร้อยเมตร

ตงสือยู่หันกลับไปมองดูภูเขาที่เกือบนิ่งสงบ ดูเหมือนว่ายังเห็นข้างบนที่เปื้อนไปด้วยเลือดสีแดง

ครั้งนี้ พวกเขาทั้งหมดสูญเสียองครักษ์จำนวนมาก และผู้ที่มาแย่งชิงไขพันปีก็ถูกฆ่าและบาดเจ็บมากเช่นกัน อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้อะไรเลย

"คนของพั่วอวี้ไปในทิศทางใด" ตงสือยู่ถาม