บทที่ 138 เฉินซ่าเหมือนใคร

เมื่อครู่ข่งซิวไม่ได้เห็นหน้าตาของเฉินซ่าอย่างชัดเจน ตอนนี้เขาเดินเข้ามาใกล้ ได้เห็นอย่างชัดเจนแล้ว จู่ๆเขาก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว: "เจ้าเป็นใคร?"

การกระทำของเฉินซ่าที่กำลังจะเจาะเข้าไปในก้อนหินก็หยุดชะงักไป เงยหน้ามองไปทางเขา

หมายความว่าอย่างไร? แปลกประหลาดจริง?

โหลชีก็ประหลาดใจเช่นกัน กล่าวถาม: "ผู้อาวุโสข่งท่านเป็นอะไรไป?"

ข่งซิวสงบสติอารมณ์ลงมา แต่ก็ยังจับจ้องไปที่ใบหน้าของเฉินซ่า ในแววตาเปิดเผยประกายแสงแปลกประหลาดใจออกมา การแสดงออกกลับดูเหมือนจะมีความเจ็บปวดอยู่เล็กน้อย: "เหมือน เหมือนมาก"

"เหมือนผู้ใด?" เฉินซ่าถามเสียงต่ำ

"ประมุขของลัทธิสิ้นโลกีย์"

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ไม่เพียงแค่โหลชีกับเฉินซ่าเท่านั้น แม้แต่ท่านจินก็ตะลึงงันไป

ชั่วขณะหนึ่งภายในถ้ำเงียบสงบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ

นานพักใหญ่กว่าโหลชีจะหาเสียงหัวใจเต้นของตนเองกลับมาได้ เรื่องล้อเล่นอะไรกัน? เฉินซ่าเหมือนประมุขของลัทธิสิ้นโลกีย์? พูดเป็นเล่นไปได้!

"พ่อแม่ข้าตายหมดแล้ว" เฉินซ่ากล่าวออกมาอย่างเย็นชา ความหมายในคำพูดคือ เขาไม่ใช่ลูกนอกคอกที่มีฐานะไม่ชัดเจนอะไรพวกนั้น เขามีพ่อแม่ ก็ต้องไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆกับประมุขพรรคลัทธิสิ้นโลกีย์ที่สมควรตายนั่นอยู่แล้ว

ข่งซิวกลับกล่าวด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ: "ข้าไม่ได้กำลังจะบอกว่าเจ้าอาจจะเป็นลูกชายของเขา ในแง่ของอายุก็เป็นไปไม่ได้แล้ว"

"นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?" ท่านจินกล่าวถาม: "ซิวเอ๋อร์หรือว่าเจ้าจะเคยเห็นประมุขลัทธิสิ้นโลกีย์?" พวกเขาต่างก็บอกว่าเขาอยู่ไม่เป็นหลักแหล่ง เป็นเทพมังกรเห็นหัวไม่เห็นหาง ตามความคิดของเขา คนที่ลึกลับที่สุดในโลกใบนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นประมุขลัทธิสิ้นโลกีย์ ลัทธิสิ้นโลกีย์ดำรงอยู่มานานหลายปีขนาดนี้แล้ว ใต้หล้านี้ยังไม่เคยมีใครเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของประมุขลัทธิสิ้นโลกีย์มาก่อน

ข่งซิวจะเคยเห็นเขาได้อย่างไรกัน?

"ออกไปค่อยว่ากัน" โหลชีกลับมีความรู้สึกวิตกกังวลอย่างแรงกล้ามากยิ่งขึ้น อยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว อยู่ต่ออีกไม่ได้แล้ว

เฉินซ่าก็ไม่ถามอีก สายตาเยือกเย็น เคลื่อนไหวเพียงไม่กี่ครั้ง ก็เห็นหินฟ้าที่แม้แต่กำลังภายในของพวกเขาก็ยังยากที่ผ่าออกได้ ภาพใต้การผ่าซวบซวบซวบสองสามทีของพิชิตวัน หินฟ้าก็ถูกผ่าออกมาราวกับหั่นเต้าหู้

ขณะเดียวกันกับที่ก้อนหินถูกผ่าออก โหลชีก็หันหลังไปอย่างรู้ตัวเอง จากนั้นก็แกะห่อผ้าเล็กที่แบกเอาไว้ลงมา ยื่นให้กับท่านจิน

เดิมทีท่านจินไม่รู้ว่าตอนที่ออกมาเหตุใดนางถึงต้องออกไปลักเอาชุดของผู้ชายรองเท้าถุงเท้าออกมาสองชุด พอเห็นตอนนี้ก็เข้าใจในทันที

ถูกขังอยู่ในก้อนหินเกือบสิบปี เสื้อผ้าบนตัวของข่งซิวเน่าสลายไปนานแล้ว ตอนนี้เขาเปลือยกายอยู่

และเป็นเพราะไม่ได้เห็นแสงอาทิตย์มานานหลายปี ร่างกายของเขาซีดขาวจนไม่เหมือนคนปกติทั่วไป แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจคือ ร่างกายของเขาไม่ได้หดตัวหรือผิดรูปเลย เพียงแค่ซีดขาวเท่านั้น

แต่เพราะไม่ได้ขยับเขยื้อนมานานหลายปี และยังถูกตรึงเอาไว้ในก้อนหินด้วยท่ายืน จู่ๆตอนนี้ก็ได้รับอิสระ ร่างกายของเขาและขาทั้งคู่กลับไม่ฟังคำสั่งการเลย ล้มลงไปในทันที

เฉินซ่าไม่มีทางยื่นมือไปรับผู้ชายที่เปลือยเปล่าเช่นนี้คนหนึ่งเด็ดขาด กลับยังถอยหลังออกไปสามก้าวด้วยความรังเกียจ กลับไปอยู่ข้างกายของโหลชีในทันที อืม ร่างกายของผู้หญิงของเขานี่แหละที่เขาชอบ

ดีที่ท่านจินรับตัวข่งซิวเอาไว้ได้ทัน

ใส่เสื้อผ้ารองเท้าถุงเท้าให้เขาเสร็จ โหลชีถึงได้หันกลับมา มือล้วงเข้าไปในระหว่างเอวที่ถูกกอด หยิบขวดเล็กออกมา เดิมทีจะไปป้อนด้วยตัวเอง ภายใต้สายตาเป็นประกายของคนบางคนจึงต้องยื่นขวดยาให้กับท่านจิน

"ท่านลุง ยาที่อยู่ข้างในป้อนให้ผู้อาวุโสข่งกินให้หมด"

ฝาขวดเปิดออก กลิ่นหอมฉุนแปลกๆลอยมาแตะจมูก ถึงแม้จะไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ท่านจินกับข่งซิวต่างรู้ดีว่า จะต้องไม่ใช่ของธรรมดาแน่

ข้างในมียาสีขาวเม็ดเล็กห้าเม็ด พูดตามตรง หากข่งซิวไม่ใช่เพื่อนรักของนักพรตเลว ของสิ่งนี้นางยังเสียดายที่จะให้ออกไป ต้องรู้ว่า นี่เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่นางนำมาจากยุคปัจจุบัน เอาไว้ใช้ช่วยชีวิต

เมื่อเม็ดยาเข้าไปในปากก็ละลายในทันที รสชาติราวกับสุราเลิศรส เย็นสดชื่นและมึนเมา ข่งซิวประหลาดใจไม่จบสิ้น สักพักหนึ่งก็รู้สึกมีความร้อนจากจุดตันเถียนไหลไปยังแขนและขา ไม่ช้า ร่างกายและขาที่แข็งทื่อราวกับหินที่ไม่อยู่ในการควบคุมของเขามาตลอดก็อุ่นขึ้นมาในทันที และอ่อนลงมาเช่นกัน

ข่งซิวมีความรู้สึกราวกับรับร่างกายกลับมาใหม่อีกครั้ง ชั่วขณะหนึ่งรู้สึกนัยน์ตาเริ่มร้อนจมูกก็หน่วงๆขึ้นมา

"เรียบร้อยแล้ว ไปกันเถอะ มีเรื่องอะไรค่อยว่ากันต่อหลังจากที่เราออกไปแล้ว" โหลชีรู้สึกประหม่าเล็กน้อย นางไม่อยากจะมาเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นี่ นางยังไม่ได้ไปดูโลกภายนอกให้ทั่วเลย วิ่งวุ่นสารพัดแบบนี้อยู่ตลอด คิดแล้วก็น่าเศร้าใจ

แม้ว่าท่านจินอายุจะไม่น้อยแล้วจริงๆ แต่ด้วยการฝึกตนของเขา แบกข่งซิวไปด้วยไม่เป็นภาระเลยแม้แต่น้อย

ทั้งสี่ออกจากถ้ำ ก็รีบโฉบลงไปทางเขาหมอกน้ำทันที

แต่เพิ่งถึงกลางยอดเขา จู่ๆโหลชีก็หยุดลงมากะทันหัน มองลงเขาด้วยความตื่นตกใจ: "พวกท่านดู!"

หมอกน้ำหนาทึบ เดิมทีควรจะมองไม่เห็นอะไรเลย แต่พวกเขากลับเห็นเปลวไฟรางๆ

"ไฟ อุทยานไฟไหม้แล้ว!" ท่านจินก็ตะโกนขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

ระยะห่างที่ไกลขนาดนี้ยังมองเห็นเปลวไฟ ไฟนั่นจะไหม้รุนแรงขนาดไหน?

"หยุนเสี้ยงหยางมีแผนร้ายจริงๆ!"

"ท่านลุง เส้นทางของหน้าผาน้ำที่ข้าวาดก่อนหน้านั้นท่านดูชัดเจนแล้วใช่ไหม?" โหลชีกล่าวอย่างรวดเร็ว: "ท่านพาผู้อาวุโสข่งไปหาเยว่ก่อน เราจะตามไปทีหลัง!" พูดไป นางดึงเฉินซ่าแล้วหันหลังกลับไปพุ่งทะยานออกไปอีกทางหนึ่ง