บทที่ 146 หยุนเฟิงมอบดอกไม้

โหลชีเห็นท่าทางของคนผู้นั้นอย่างชัดเจน ก็อดไม่ได้ที่จะโพล่งปากออกมา "หยุนเฟิง?"

คนนั้นทั้งตัวเป็นชุดคลุมผ้าไหมสีขาว แม้ว่าลมจะพัดผ่านยอดเขานี้ แต่การที่เขาได้สวมใส่ผ้าที่บางเฉียบเช่นนี้กลับไม่รู้สึกหนาวเหน็บ คิ้วโก่ง ดวงตาที่สดใส ฝีปากบางยังเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น และสายตาของเขาจ้องอยู่ที่ตัวโหลชีเพียงคนเดียว เหมือนกับว่าคนอื่นๆ ไม่อยู่ที่นั่น รวมทั้งเฉินซ่าที่กำลังกอดนางด้วย

"แม่นาง พบกันอีกแล้ว" หยุนเฟิงมองไปที่โหลชี ทันใดนั้นคิ้วได้ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย "สีหน้าของเจ้าไม่ดีเลย"

น้ำเสียงของเขาเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่พูดยังก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เหมือนกับว่ากำลังจะเข้ามาตรวจร่างกายของนาง

"ฆ่า!"

คำพูดที่มาจากปากของเฉินซ่า พูดโพล่งออกมาพร้อมกับด้วยเจตนาฆ่า

เฉินสิบและหยูห้วงได้ลังเลขึ้นเมื่อพวกเขามองไปที่บัวเลือดสีแดงสดในมือของหยุนเฟิง พวกเขาไม่เห็นความลึกตื้นของทักษะของชาผู้นี้เลย เกรงว่าจะไม่มีทางฆ่าอีกฝ่ายได้โดยไม่ทำร้ายบัวเลือด ไม่สิ จะสามารถฆ่าอีกฝ่ายได้หรือไม่ยังไม่กล้าแน่ใจ

หยุนเฟิงเหมือนกับเพิ่งเห็นเฉินซ่าอย่างไรอย่างนั้น และหลังจากสายตาของเขาได้จับจ้องไปที่แขนของเฉินซ่าที่กอดโหลชีไว้ จากนั้นหลุบสายตาลง เขาได้ถามโหลชีอย่างอ่อนโยนว่า "แม่นางแต่งงานแล้วหรือ?"

จับแขนของตัวเองไว้แน่น โหลชีรู้สึกถึงความอาฆาตที่รุนแรงของเฉินซ่าอย่างชัดเจน นางเชื่อว่าถ้าบอกความจริงในเวลานี้ว่าไม่ได้แต่งงาน ชายผู้นี้จะไม่ละเว้นตัวเองอย่างแน่นอน จากนั้นเบ้ปาก นางหลีกเลี่ยงคำถามนี้ และพูดกับหยุนเฟิงโดยตรงว่า "ข้าต้องการบัวเลือด ขายหรือไม่?"

บัวเลือดเบ่งบานบนภูเขาหิมะ และไม่ได้บอกว่าเป็นของใคร มาก่อนได้ก่อน หลักการนี้นางเข้าใจดี ไม่ต้องพูดถึงว่าหยุนเฟิงเป็นคนที่นางรู้สึกว่าลึกลับมาก ก่อนหน้านี้ทั้งๆ ที่รู้สึกว่าเขาไม่ได้สงสัยว่าตอนที่ขโมยบัวหิมะมาจากหยุนเสี้ยงหยางทางนั้นคือของปลอม และยังมาปรากฏตัวขึ้นที่นี่อีกพร้อมกับเก็บบัวเลือดนี้อย่างรวดเร็ว ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขารู้อยู่แล้วว่าบัวเลือดเกิดอยู่ที่ไหน เช่นนั้น ไปขโมยบัวเขาหิมะปลอมที่อุทยานเฟิงหยุนดอกนั้นทำไม? แสดงละครหรือ?

ทันใดนั้นมีบางอย่างแวบเข้ามาในหัว โหลชีรู้สึกว่าตัวเองควรคิดถึงปัญหาอะไรที่เกี่ยวข้องกันถึงจะถูก แต่คาดไม่ถึงว่าไม่สามารถจับมันได้ในทันที

หยุนเฟิงยังคงยิ้มให้เขาและพูดว่า "ในเมื่อเจ้าต้องการ หยุนเฟิงก็มอบมันให้กับเจ้า ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเงิน"

จะเป็นลม คำนี้พูดมาอย่าง ยิ่งให้เกิดความเข้าใจผิดมากขึ้น ชายผู้ที่อยู่ข้างกายนางคนนี้เป็นถังน้ำส้มสายชูขนาดใหญ่นะสิ

แน่นอนว่า นางรู้สึกเพียงว่าอ้อมกอดนี้เย็นขึ้นเล็กน้อย หากไม่ใช่ในเวลานี้ที่นางไม่มีแม้แต่แรงที่จะซบและกอดเขาไว้แน่น นางเชื่อว่าเขาจะต้องเหวี่ยงตัวเองไปบนหลังทันที จากนั้นวิ่งเข้าไป และฆ่าหยุนเฟิงซะ

นางไม่เข้าใจว่านี้หยุนเฟิงหมายถึงอะไร แต่เมื่อทั้งสองพบกันที่อุทยานเฟิงหยุนในคืนนั้น เขาไม่เคยทำร้ายนางเลย และยังแสดงให้นางได้เห็นทางสว่าง ทำอาหารให้นางบนเรือ......

สมองของโหลชีสว่างขึ้นทันที ราวกับว่านางได้คิดอะไรบางอย่างออก!

ขณะที่กำลังจะอ้าปาก อยู่เหนือศีรษะมีเสียงอินทรีร้องขึ้นมา ร่างของเยว่ราวกับว่าวที่เชือกขาดได้ตกลงมาตรงๆ

"ใต้เท้าองครักษ์เยว่!" เฉินสิบอุทานออกมา

ในเวลานั้นเฉินซ่าก็มองขึ้นไป ในตอนนั้นเอง อิงก็พุ่งตัวลงมา ราวกับจะพุ่งเข้ามาใส่ทางที่พวกเขาอยู่ ท่านจินเดินออกมาด้านนอกอย่างเร่งรีบ แต่มีหนึ่งคนที่เดิมที่ก็อยู่บริเวณที่ใกล้กว่าเขา และได้มาถึงตรงหน้าเฉินซ่าในทันที พอมือได้จับ ก็จับแขนโหลชีไว้ได้แล้ว

คนในอ้อมแขนกำลังจะถูกขโมยไป เฉินซ่าโกรธมาก และเตะไปที่หยุนเฟิงหนึ่งที ภายใต้ความโกรธของเขาได้ใช้พลังอย่างเต็มที่ หากถูกเขาเตะเข้า กระดูกในร่างกายก็อย่าคิดว่าจะไม่บุบสลาย

หยุนเฟิงรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ขาดอีกนิดเดียว ขาดแค่นิดเดียวเท่านั้น แต่เขาไม่กล้าที่จะชักช้าแม้แต่น้อย จึงได้รีบถอยหลัง และหลีกเลี่ยงเท้าของเฉินซ่า

ในใจโหลชีรู้สึกหนาวเหน็บเล็กน้อย เมื่อครั้งอยู่ที่อุทยานเฟิงหยุน หยุนเฟิงดูเหมือนจะซ่อนพลังความแข็งแกร่งที่แท้จริงไว้!

"ท่านปู่ ท่านยังไม่ลงมือ!" นางรีบเอ่ยขึ้น

ท่านจินฟาดฝ่ามือเข้าใส่หยุนเฟิง บัวเลือดที่อยู่ในมือหยุนเฟิงกลับมาขวางอยู่ที่ด้านหน้า หากท่านจินไม่ยั้งมือ เกรงว่าบัวเลือดดอกนั้นจะถูกฝ่ามือของเขาฟาดจนแหลกละเอียด

"เจ้าเด็กเจ้าเล่ห์!" เขาตวาดด้วยความโกรธ

หยุนเฟิงหัวเราะเบาๆ อย่างไร้เดียงสา "ท่านผู้อาวุโส ไม่ใช่เช่นนั้น คือหยุนเฟิงมาอย่างรีบร้อน จึงไม่มีกล่องที่สามารถเก็บบัวเลือดดอกนี้ให้ดี จึงทำได้เพียงปกป้องไว้หน้าอกเท่านั้น"

คำพูดนี้ใครจะเชื่อ

ถึงอย่างไร เขาได้ถูกกุมข้อศอกไว้ในเวลานั้น

ความแข็งแกร่งของหยุนเฟิงนั้นสูงกว่าที่พวกเขาคิดไว้ ข้างหน้ามีพวกเขามากมาย ใบหน้าก็ไม่เคยเปลี่ยนสีเลย ยังคงยิ้มเล็กน้อยอยู่อย่างนั้น และแววตาส่วนใหญ่จับจ้องไปที่ใบหน้าของโหลชี

ในขณะนี้โหลชีถือเป็นการยับยั้งชั่งใจของเฉินซ่าแล้ว เพราะเขาไม่ยอมปล่อยนางลง กลัวว่าตอนนี้ร่างกายของนางไม่ดีหากเจอหิมะจะเป็นไข้หวัดได้ ประการที่สองไม่ยอมให้อื่นกอดนาง ทั้งกอดนางมือเดียวพร้อมกับต่อสู้หยุนเฟิง เขามั่นใจว่าสามารถชนะได้ กลับกลัวแต่ว่าหยุนเฟิงจะทำร้ายไปถูกโหลชีโดยไม่ได้ตั้งใจ ดังนั้น ในเวลานี้ยังลงมือไม่ได้ จึงทำให้เขาได้ปล่อยพลังดำออกมา และเจตนาฆ่าช่างน่าเกรงขาม

แต่ในเวลานี้โหลชีรู้สึกว่าพลังงานกำลังจะหมดลงแล้ว เปลือกตาของนางหนักมาก อยากจะนอน

"นำนางมาให้ข้า ข้าช่วยนางได้" ในที่สุดสายตาของหยุนเฟิงก็มองไปที่เฉินซ่าแล้ว

"ทิ้งบัวเลือดนี้ไว้ ข้าจะละเว้นเจ้าไม่ให้เจ้าตาย" เฉินซ่ากล่าวด้วยท่าทีสะพรึงกลัว

"เจ้าเทา" หยุนเฟิงร้องเรียกออกมา จากนั้นก็มีเสียงดังกังวานดังขึ้น นกอินทรีที่วนอยู่เหนือศีรษะก็พุ่งลงมา ถูกเฉินสิบกำลังพยุงเยว่ได้กัดฟันแน่น แล้วถือกระบี่พุ่งเข้าไปอีกครั้ง

"ระ ระวังเขา......" โหลชีกัดลิ้นหนึ่งที ความเจ็บปวดและคาวเลือดทำให้นางได้สติอีกครั้ง นางคว้าตัวเฉินซ่าด้วยมือข้างเดียว ทว่าในเวลานี้ นางพลันมีลางสังหรณ์ไม่ดีอยู่แบบหนึ่ง เพิ่งจะหันหน้าไปมองหยุนเฟิง กลับเห็นเขากำลังยิ้มให้ตัวเอง

"เฉินซ่า ถอย......"