บทที่ 16 เด็ดดอกลึกลับ

ราชางูพลันโมโหจัด บิดตัวอย่างบ้าคลั่ง ยกหางขึ้นสูง ละทิ้งสองคนนั้นชั่วคราว ตวัดใส่เฉินซ่าอย่างแรงทันที

น้ำหนักของหางงูนั้นหนักอย่างน้อยหนึ่งร้อยกิโลกรัม หากโดนเข้าอย่างจังไม่ตายก็พิการ แต่หัวงูกลับบิดเป็นองศา เข้าโจมตีเฉินซ่า ในสถานการณ์เช่นนี้ ถ้าเขาอยากหลบ จะทำได้เพียงหลบไปทางขวา แต่ทางขวามีอิงกับองครักษ์อยู่ ด้านหลังพวกเขาคือโหลชี!

โหลชีเข้าใกล้ดอกลึกลับอย่างระมัดระวัง พลางสังเกตเหตุการณ์ทางด้านนี้ พอเห็นฉากนี้ ดวงตานางหรี่เล็กลง ไปทางซ้ายคือเข้าทางงู โดนหางหนักร้อยกิโลกรัมฟาดเข้าให้ เฉินซ่าจะเลือกยังไงนะ? อิงกับองครักษ์เป็นลูกน้องเขา จะสละชีวิตเพื่อเขาก็ไม่แปลก แล้วนางล่ะ ก็แค่สาวใช้ที่เขาเก็บได้กลางทาง ให้นางตายคงดีกว่าเขาตายกระมัง?

นิ้วมือขยับอย่างว่องไว รอเพียงเขาล่อราชางูมาทางนี้

วินาทีต่อมา ดวงตานางพลันเบิกกว้าง

"เดรัจฉานสมควรตาย" เฉินซ่าสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ ร่างสูงใหญ่พุ่งไปทางซ้าย เขากล้าได้ยังไง? เขากล้าเลือกแบบนี้ได้ยังไง? นั่นคือพุ่งเข้าปากงูเลยนะ!

"นายท่าน!" อิงกับองครักษ์อุทานอย่างตกใจ และลงมือพร้อมกันพุ่งกระบี่ในมือใส่ร่างงู

เฉินซ่าพลันสะบัดแขนอย่างแรง ร่างบินพุ่งจากที่เดิม ราชางูง้างเขี้ยวกัดขาเขา มือซ้ายเขาสะบัด ใช้ฝ่ามือผลักพลังให้ร่างตนที่อยู่กลางอากาศพุ่งขึ้นสูงอีกครึ่งเมตร เท้าหนึ่งลงเหยียบบนหัวงู เทียบเท่าน้ำหนักห้าร้อยกิโลกระแทกหัวงูลงพื้นอย่างแรง

"ข้ามีหรือจะสยบเดรัจฉานเยี่ยงเจ้ามิได้"

คำพูดอหังการโอหังนัก ปึ้งดังขึ้น หัวงูโดนเหยียบกระแทกพื้นอย่างแรง จนรอบด้านฝุ่นฟุ้งกระจาย

โหลชีคลายนิ้วมือออก พ่นลมหายใจออกมาแผ่วเบา วิ่งไปทางบ่อน้ำมืดอย่างรวดเร็ว

ราชางูตัวใหญ่เพียงนั้น ไม่มีทางโดนเฉินซ่าสยบได้ง่ายขนาดนี้อยู่แล้ว มันบิดตัวอย่างบ้าคลั่งในทันใด ร่างอันอวบอ้วนและยาวของงูบิดตัวอยู่บนพื้น พริบตาเดียวฝุ่นคลุ้งเต็มพื้นที่ และเท้าของเฉินซ่าเหยียบย่ำบนหัวงูถนัดถนี่ ไม่ขยับแม้เพียงนิด ยอมให้หางงูสะบัดโบกมาทางเขาอย่างหนักหน่วง

อิงกับองครักษ์สะบัดกระบี่ฟันหางงูพร้อมกัน

ยามที่พวกเขากำลังโรมรันพันตูกับงู โหลชีมาถึงริมบ่อน้ำมืด กำลังเอื้อมมือไปเด็ดดอกไม้ ทันใดนั้นพลันเห็นว่า บนกลีบดอกไม้และเกสรดอกไม้มีผงเกสรสีเขียวบางๆ อยู่หนึ่งชั้น สมองนางหมุนเวียนความคิดอย่างรวดเร็วและนึกถึงคำที่นักพรตเลวเคยพูดไว้ว่า เชื้อราของพิษร้ายบางชนิด จะเหมือนผงเรืองแสง ชอบอยู่บนเกสรดอกไม้ที่มีฤทธิ์ยาสูง ถ้าดอกไม้นี้สามารถเอามาทำกระสายยาได้ ถ้าอย่างนั้นต้องล้างเชื้อราพวกนี้ออกก่อน แต่ไม่ใช่น้ำทั้งหมดจะล้างพวกมันได้ ถ้าล้างมั่วซั่ว กลับจะทำให้ผงเชื้อราพวกนี้แทรกซึมเข้าเกสรดอกไม้ และทำให้ดอกไม้นี้เปลี่ยนเป็นดอกไม้พิษ อย่างนั้นก็จะใช้เป็นกระสายยาไม่ได้แล้ว

ไม่รู้ว่าพวกเฉินซ่ารู้เรื่องนี้กันไหม?

โหลชีมองดูบ่อน้ำมืดนั้น สายตากลอกไปมาเล็กน้อย ยังไงนางไม่ต้องคอยจัดการทุกเรื่องมั้ง? บางทีพวกเขาอาจจะรู้เรื่องนี้สิน่า

"เร็วหน่อย!" เสียงของเฉินซ่าดังขึ้น

โหลชีเด็ดดอกลึกลับขึ้นมาทั้งดอก พลันกัดฟันเปลี่ยนใจ ตะโกนไปทางอิง "ถุงน้ำ!"

อิงกำลังโดนหางงูโจมตี บินเข้าหานางทั้งตัว จนแทบจะชนเข้ากับกำแพงหน้าผาบนบ่อน้ำมืดอยู่รอมร่อ โหลชียื่นมือไปคว้าจับสายรัดเอวเขา และดึงลงมาทั้งตัว ยื่นมือจับหมุนตัวดึงลงมา ร่างเขายืนนิ่ง สองเท้าลงพื้นเรียบร้อย

อิงแอบประหลาดใจ แต่ยังไม่ทันได้คิด หางงูนั่นพลันตวัดมาอย่างแรงอีกครั้ง เขาไม่มีเวลาครุ่นคิดต่อ คว้ากระบี่พุ่งเข้าไปอีก ก่อนหน้านี้โหลชีได้คว้าถุงน้ำจากเอวเขาลงมาอย่างรวดเร็ว เทน้ำใสในนั้นทิ้ง และเติมน้ำให้เต็มถุงน้ำในบ่อน้ำมืด

ปิดจุก ถอยอย่างรวดเร็ว ให้ไกลที่สุด

ในตอนที่นางเริ่มถอย งูตัวนั้นหมุนตัวมาแล้ว เห็นว่าดอกไม้ที่ตนพิทักษ์หายไปแล้ว ก็โกรธจัด แล่นเลื้อยมาทางโหลชี

โหลชีถอยร่นไม่หยุด ร่างใหญ่โตหนึ่งทะยานมาขวางหน้านาง สะบัดแขน กำปั้นพลันส่งประกายแสงสีแดงบางๆ ออกมา เขาชกกำปั้นเข้าใส่หัวงูที่เลื้อยเข้ามาหนึ่งหมัดทันที

บรึ้มดังขึ้น งูทั้งตัวโดนเขาชกกระเด็นออกไป พิชิตวันเล่มนั้นในมือเขาแทงเข้าไปที่เจ็ดชุ่นของงูตัวนั้นอย่างแรงทันที

ร่างงูใหญ่มหึมาตกกระแทกลงพื้น เกิดเสียงดังสนั่น

"ฮุ ในที่สุดก็ตายแล้ว เกลียดสัตว์เหล่านี้จริงๆ " อิงปาดเหงื่อที่หน้าผากออก

"ควักเอาดีงูกับลูกแก้วจิตออกมา" เฉินซ่าพูด เขาพึ่งพูดจบ องครักษ์ได้ฆ่าและควักดีงูออกมาแล้ว

เฉินซ่าหมุนตัวมามองโหลชี นางเงยหน้าเผยรอยยิ้มเลื่อมใสให้เขา พูดอย่างประจบประแจงว่า "นายท่านร้ายกาจนัก วิทยายุทธ์ดียิ่ง กล้าหาญ รักพวกพ้อง ทั่วทั้งใต้หล้าจะหานายท่านที่ดีเยี่ยงนี้ได้ที่ไหนกัน"

แหวะ เมื่อก่อนนางเคยแต่ประจบนักพรตเลว ตอนนี้กลับเพิ่มมาอีกคน คิดๆ แล้วก็สงสารตัวเองชะมัด

เฉินซ่ามองดูจุดที่นางยืนอยู่ สายตาเปล่งประกายวาบขึ้น ไม่ได้ตอบคำพูดชมเชยประจบของนาง